A day in the life of me...

Potty-Train 101

2009-08-12T09:15:00.000-07:00

Candidates for our next 36-month potty train diploma course may now enroll. Below follows a brief overview of the intended syllabus and all prospective students are requested to kindly review this in detail before applying.

Introduction:

I’ve always been amazed at the number of men’s bathrooms in the so-called professional office environment where there are notices on the walls such as: “Please leave this facility clean and tidy.” What the heck? Isn’t that good old general knowledge which does not justify such notices?

Apparently not. I’m equally amazed with the number of times I enter such facilities and find the ...uhm... ‘equipment’ in less than desirable fashion or form. And since I honestly do not have a strong stomach, and due to the fact that it does not take much to make me retch, I decided to present this course to all interested guys.

I am of the firm belief that successful students will be able to apply the knowledge gained in this course as much at home as at the office.

Outcome 1: The lid: Up or down?

There is no right or wrong answer to this frequently asked question. A compromise between yourself and your spouse (if applicable) needs to be reached in order to satisfy all users of home toilet and bathroom facilities. This is not good enough justification for a divorce!

Outcome 2: The lock on the door

It’s interesting to note that approximately 95% of all stalls’ doors in public restrooms (including toilets at airports, stations, and restaurants), and around 60% in office blocks, appear to be broken. Like in FUBAR (F*c*ed Up Beyond All Repair). What I fail to understand, is how these get broken in the first place. The lock, whether it’s a slider or a turn-type device, should be SABS approved for millions of uses before naturally becoming defective. But it seems that guys constantly try to pry open and close these poor things with all the strength that they can master, hence succeeding in breaking them within hours of installation.

In this objective, students will, with the necessary practical experience, learn to open and close such door locks to retain their state of being fully functional and serviceable for the next user thereof. Because everybody who has tried to use a toilet while keeping an eye (and one foot) on the semi-open door knows that this can never be a pleasurable experience.

Outcome 3: The hole in the door

This amazing phenomena is more relevant to public places. Why and how there must always be a hole in the door (and in some cases even in the dividers between stalls), is a total mystery to me. And it seems like the efforts of people closing these up with pieces of white gold (toilet paper if you haven’t been in the army) are generally in total vain. I’ve never been a pervert and I also will never be one. But just the thought of someone’s eye appearing at such hole in the door while I’m trying my best to have a quick crap, is enough to drive me into a serious state of prolonged constipation.

In this objective, students will be forcefully taught how to resist the urge to make holes in toilet doors. In the practical session that will follow, they will be forced to use the toilet whilst someone is peeping through such a hole, making soft, snickering noises with the occasional grunt or two.

Outcome 4: Using the toilet whilst standing up

Guys, I do not care how much you admire yourself in the mirror and how many times per day you do this. Nor am I impressed with your wife or girlfriend’s constant verbal appreciation of your beautiful body and the incredible size of what-ever dangles from it. That thing that you need to wee with, is much, much smaller than what you would like to think. So PLEASE stand closer to the pot. You cannot roll it out like a fire hose. And this is the time when you HAVE to put the lid UP. There is nothing more revolting than having to use a toilet which is sprayed with your urine. Or having to clean up after someone else in order to sit down. Sisss man!!

In this objective, students will be forced to drink lots of beer and to then practice the fine art of taking a leak without spraying the floor, the lid or the walls of the stall.

Outcome 5: Wrapping up

When in doubt, FLUSH. When still in doubt, FLUSH AGAIN. Look back. Make sure that everything is gone and gone for good. Just before opening the door, ensure one final time that there are no bits of paper or revolting submarines floating around to the dismay of me or who-ever needs to use the toilet after you’re gone.

This outcome is mostly of practical nature.

Outcome 6: Urinal Rules

• Given a string of unoccupied urinals, you should always choose one on the outside. When one outside urinal is occupied, use the other side, then middle. Avoid standing directly next to somebody at all costs.

For example, given seven urinals, here are acceptable configurations:

X...... (X == occupied, . = empty)
X.....X
X..X..X
X.X.X.X
XXX.X.X **
XXX.XXX **
XXXXXXX **

** Note that the last three options are only acceptable when significant "privacy" dividers are available. If the urinals aren't divided, use a toilet.

• Always look at the wall. Looking down means you're obsessed or don't know what you're doing. Looking at other people is threatening.
• Flushing is optional. Over time, the water will become a rich orange. At this point, flushing is mandatory.
• Don't start unzipping until you're protected by the privacy of the urinal. Don't step back until you've closed your pants again.

Outcome 7: Special Cases

Some facilities nowadays have co-ed bathrooms. New rules apply for dealing with the females:

a. Never, ever, comment on how they look in the morning.
b. Don't ask what the little wastebasket is for.
c. If urinals are present, only use them when you are 100% sure that there are absolutely no females are around. If you are noticed by a female, try your best to ignore her presence until you're fully dressed.

Portable (outside) toilets and similar constructions are evil. Use them only if absolutely no other options are available.
In the woods, far from civilization, restrooms are typically not available. Get behind sufficient growth so that you’re completely invisible to the remainder of your party, before you begin. Check carefully that you aren't near any sort of animal or insect den. Ants are especially bad. If you forgot toilet paper, bring a leaf identifying guide. Poison oak makes a poor substitute for toilet paper.

Outcome 8: General rules of conduct:

The following general points will be studied and debated:

• Cleaners are synchronized to clean all toilets on all floors of the building at exactly the same time of the day. So if you find a yellow warning sign in front of the door of facility number one, do not even bother to try another location. They will also be in the process of being cleaned.
• You will always be the one to discover that the toilet paper is done. Like in finished. We do not have politically correct suggestions of how best to address this issue, because it is not cool for guys to sit and chit-chat whilst having a poo. May the force be with you.
• Unlike their female fellow earth inhabitants, guys to not go to the loo in masses. They do it on their own, they do not talk to each other while having a leak or washing their hands, and they do not look at other guy’s tools. It’s just not on.
• If you hear funny noised in the stall next door, do not make a sound, pretend that you did not hear anything.
• If you happen to be a little more noisy than desirable, wait until everyone has vacated the space before exiting quickly and silently. Grunting is not permissible.
• A quick glance in the mirror is permissible, but absolutely don't spend a significant time arranging hair, clothing, etc. Zit popping is only permissible after checking to see nobody else is around.
• If you must wait in line to use the facilities, form a single-file line, and be sure to keep looking around. Read the graffiti if and when available.
• And finally: Murphy’s 4th law of gravitation will be studied at length: Guys, no matter how well or how many time you shake, the last drop will ALWAYS be in your pants. . .

Until the next time that we meet in the boy’s room. . .

The Last Checkride

2009-08-07T08:39:00.000-07:00

I do believe that flying, or General Aviation (GA) is in some people's blood. A structural component of your DNA. I may have mentioned that I've done my Private Pilot License (PPL) a couple of years ago, actually completed it, but then the risk of flying, together with the stress of an ongoing divorce, was just too high for me. So I stopped real-life flying and reverted back to the much safer world of Flight Simulation.

Without disclosing too much details, I've also made a couple of very difficult (and probably wrong) decisions, especially in terms of a very popular virtual organisation which carried me through some of the most difficult months years and months of my life. I've met great friends there, most of them virtually, some even in real life. Great and sincere blokes who shared the same passion and DNA structure as me. But yeah, that's something that I probably will never have the guts to try and change. Although I miss that organisation and the people behind it every darn day of my life. (Another (very bad) bit of my DNA is not to be able to kiss and make up, even when it was my fault in the first place)

Anyhow, I still look up every time that I hear an aircraft passing overhead. I still believe that, should I ever have the opportunity to re-live my life, I would most certainly be an Air Traffic Controller.

This leads me to something that I would love to post and share with others who feel like me. Note that this is not my own work, I got this somewhere on the Internet many moons ago, but it's something that I must have read a zillion times in total.

I hope you will enjoy this as much as I have.

THE LAST CHECKRIDE

I hope there's a place way up in the sky,
where old flyers can go on the day they die.
A place where a guy can buy a cold beer,
for a friend and a comrade, whose memory is dear.

A place where no doctor or lawyer can tread,
nor an FAA type would 'ere be caught dead.
Just a quaint little place, kind of dark, full of smoke,
where they like to sing loud, and love a good joke.

The kind of a place where a lady could go,
and feel safe and protected by the men she would know.
There must be a place where old flyers go,
when their flying is finished, and their airspeed gets low.

Where the whiskey is old, and the women are young,
and songs about flying and dying are sung.
Where you'd see all the fellows who'd flown west before,
and they'd call out your name, as you came through the door.

Who would buy you a drink, if your thirst should be bad,
and relate to others, "He was quite a good lad".

And then through the mist, you'd spot an old guy,
you had not seen in years, though he taught you to fly.
He'd nod his old head, and grin ear to ear,
And say, "Welcome, my son, I'm pleased that you're here.

For this is the place where the true flyers come,
when their journey is over, and their war has been won.

They've come here at last to be safe and alone,
from the government clerk, and the management clone,
Politicians and lawyers, the Feds and the noise,
where all hours are happy, and they're all good ole' boys.

You can relax with a cold one,
maybe deal from a deck, this is heaven my son.....
You've passed your last check!"

(Author Unknown)

ZS-ETB/ZS-SOS/ZS-AWM/Springbok-222 in the blocks, request shutdown clearance...

Goeie môre!

2009-08-05T23:32:00.000-07:00

Ek hoop JY lees hierdie blog. Ja, JY wat saam met my werk! En lees asseblief die volgende vrywaring (‘disclaimer’ as jy dalk nie basiese Afrikaans 101 kon slaag nie):

Hierdie blog is totale fiksie. Enige plekke, persone or situasies is die resultaat van die skrywer se ooraktiewe en mega-sensitiewe breinselle.

Ek het nog altyd ‘n kleintjie dood aan blatante slegte maniere. My ma het my van kindsbeen af geleer dat mens ander mense groet, en dat vriendelikheid niks kos nie. Maar dit wil vir my voorkom asof die oorgrote meerderheid van mense?? wat saam met my werk (lees weer eens die disclaimer,) te goed of the slim of te hoog of te geleerd is om hulle enigsins te steur aan die mees basiese aspek van goeie maniere, en dit is om ‘n mens te groet.

Ek verwag geensins dat jy my om die hals moet val en elke oggend ‘n oop-bek Franse kus hoef te gee nie. Inteendeel. Jy hoef ook nie my hand te skud of my agter die blad te klap nie, ek hou net so min van fisiese kontak met jou soos wat jy dit verpes. Al wat jou aansien in my oë van minus 100 persent tot in die lae groen gaan lig, is net as jy ten minste jou bek sal oopmaak vir my goeie môre se wanneer jy in die kantoor inkom en ek alreeds hier is.

Kom ons kyk gou na die gewone, sosiaal aanvaarbare protokol:

Tradisioneel, anderskleurige mense sal normaalweg nie ‘n voorheen bevoorregte persoon eerste groet nie; dit was in daardie dae ‘n wyse van repek en die vertoon van onderdanigheid. Ek het geen probleem daarmee nie, ek verstaan dit en respekteer daardie houding van jou, indien van toepassing. (Maar dis nie waaroor hierdie blog gaan nie – want JY aan wie ek skryf weet baie goed day JY nie in daardie kategorie val nie.)

Wanneer ‘n mens in ‘n kantoor of huis or area instap waar ander mense besig is, is dit die norm om (a) te klop, (b) te groet, en (c) om verskoning te vra as jy laat is. Dis jou plig en jou vertoon van goeie maniere en respek. Hoekom jy in die eerste plek laat is, is ‘n blog vir ‘n ander dag.

So: Wanneer jy soggens in ons oop-plan werksomgewing inkom, en ek (of ander) alreeds hier is, is jy in presies dieselfde situasie. JY betree iemand anders se spasie, en die onus is op JOU om wie-ook-al wat alreeds hier is, ten minste te groet. Nie anders-om nie. Indien jy dit nie kan of wil of sal doen nie, gaan ek jou verseker vir die res van die dag ignoreer. Jou moer ook. En ek dink verseker minder van jou as persoon as van die skoonmaker of die sekuriteits-wag wat ten minste die moeite doen om goeie maniere aan die dag te lê. Let wel, jy is nie beter as ander nie, al dink jy ooglopend so. Ek gee nie 'n donner om wat jy al in jou lewe bereik het of hoe great jy met wat ook al is nie, as jy nie maniere het nie, kan jy hel toe gaan. Met my komplimente en jou eenrigting kaartjie.

As die bogenoemde enigsins in teenstryd is met jou taal of kultuur or sosiale aansien of posisie, praat met my sodat ek ten minste kan verstaan en sodat ek my persepsie van die mees basiese aspek van saamwerk en samehorigheid in die werksomgewing kan verander.

Net weer die disclaimer:

Hierdie blog is totale fiksie. Enige plekke, persone or situasies is die resultaat van die skrywer se ooraktiewe en megasensitiewe breinselle.

Tot jy my weer môre ignoreer … en vice versa. . .

Dag 6 en 7

2009-07-29T08:47:00.000-07:00

O ja, still going strong. Ek gaan nou nie meer elke dag blog op hierdie onderwerp nie - dit raak afgesaag - sal net so elke nou en dan 'n update kom gee.

So: Vir hierdie twee dae: (Bearing in mind vandag is nog nie heeltemal verby nie...)

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R60. Bottom Line: (R820)

- - Aantal sigarette vandag en gister gerook: 0.

Dankie weer eens vir al die ondersteuning - dit help! Sal julle op hoogte hou.

Tot volgende keer. . .

Dag 5

2009-07-27T22:20:00.000-07:00

DAG 5: Maandag, 27 Julie 2009

Still going strong.

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R30. Bottom Line: (R880)

- - Aantal sigarette vandag gerook: 0.

Dag 4

2009-07-26T22:36:00.000-07:00

DAG 4: Sondag, 26 Julie 2009

Ek is nog steeds preggies. Darem nie heeltemal so erg soos gister nie, maar daar is nou nuwe simptome. Soos om die heel ONGEHOORDE ding te doen soos om al daai klein takies in en om die huis te doen waarvoor ek nooit tyd-maak nie. Goed in die lapa ophang. Swembad spring-clean. Bokse in die ZOZO-hut pak. Knoppe aan 'n ou laaikas vervang ens. ens. ens. Kompleet asof ek nes-skop. Who knows, miskien kry ek een van die dae 'n non-smoking liefde in my lewe. (Net die gedagte daaraan laat my sommer weer begin rook!!)

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R30. Bottom Line: (R910)

- - Aantal sigarette vandag gerook: 0.

O ja: Vriend-C het vanaand vir my iets opgeklaar: Daai druppeltjies waarmee jy self jou cartridges vervang is veronderstel om net vir EEN 'rook-sessie' (sigaret) te hou - nie genoeg vir 'n pakkie soos die wat jy los te koop kry nie! Nou moet mens net uitwerk hoeveel druppels jy optimaal moet ingooi om die gevoel van een sigaret te kry sonder dat jy elke paar dae R200 op 'n botteltjie re-fill moet gaan spandeer. Want daar is maar net 10ml in die botteltjie - nie seker hoeveel druppels daarin is nie. Ek dink dis iets wat die verkopers van E-Cigarettes bietjie duideliker moet behoort te stel!!

Tot more...

Dag 3

2009-07-26T00:39:00.000-07:00

DAG 3: Saterdag, 25 Julie 2009

Wetenskaplike feit (so pas ontdek en ek is seker my naam sal in die anale van die mediese geskiedenis opgeteken word):

OPHOU ROOK MAAK MENS PREGNANT.

Want pregnant vroumense eet mos al die tyd? Well, vandag kon ek nie ophou snack nie. Omtrent 'n hele pakkie peanuts en raisins deurgedraf, die peanutbutter-bottel is nou onder die kwart-merk (skuus C, maar dit was sommer so met die lepel) en ek is steeds bevange met die groot lus vir iets te ete.

Steeds bietjie onseker oor die REFILL cartridges - ek het ene sy 3 druppels gegee, maar die ding het slegs 'n paar teue gegee, nou is hy leeg. Het iemand raad oor hoe mens ordentlike vapour kry uit die re-fill tipe?

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R30 (want ek het mos nie ‘n pakkie sigarette gekoop nie). Bottom Line: (R940)

- - Aantal sigarette vandag gerook: 0. GREAT!

Tot more (terug op kantoor)...

Dag 2

2009-07-24T23:42:00.000-07:00

DAG 2: 24 Julie 2009

Vandag was nie great (in alle opsigte) nie, ook nie sleg nie. Die goeie nuus, ek het niks gerook nie (sigarette). Die slegte nuus, hier iewers deur die loop van die oggend was ek baie naby aan 'n sigaret bedel by 'n kollega. Maar ek het nie.

Ek kan agterkom dat my humeur so ietwat korter is as gewoonlik (ek het selfs nou-nou met die DSTV geraas toe ek per ongeluk die verkeerde knoppie op die remote gedruk het en die ding begin re-boot het. Net toe 7de Laan moes begin.)

Dit was asof ek vanoggend gesukkel het om my nikotien-vlak op aanvaarbare hoogtes te kry met die E-Cigarette. Maar ek moet ook beklemtoon dat ek in geen stadium ge-crave het nie. Ek dink alles is kind of onder beheer. Kom ons kyk hoe verloop die naweek.

Terloops, die cartridges wat mens in die starter-pack kry hou gladnie so lank soos een pakkie sigarette nie! So ek is bly ek het belê in die botteltjie vog wat ek deur die loop van die naweek sal moet begin gebruik.

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R30 (want ek het mos nie ‘n pakkie sigarette gekoop nie). Bottom Line: (R970)

- - Aantal sigarette gerook: 0.0. GREAT!

Tot more!

Ophou Rook

2009-07-23T08:51:00.000-07:00

Inleiding:

Dis die vierde keer in my lewe dat ek die groot QUIT SMOKING ding gaan probeer. Eerste keer was met ’n Nicotien-something-pleistertjie op die boud. Het goed gegaan, sewe lange maande totdat ek besluit het dat ek maar EEN TREKKIE kan vat. Back to square one. Tweede keer, Nicorette kougom. Het my arme mond stukkend en my kakebeen lam gekou, dit het so vir 3 maande (wat gevoel het soos 3 jaar) gehou. Tot weer daai een enkele trek. Derde keer, Nicorette-sproei. Kannie onthou vir hoe lank dit gewerk het nie, maar ek rook al weer.

Hierdie keer het ek die groot uitgawe van E-Cigarettes aangedurf. Met mense gepraat, op YouTube gaan inloer, research gedoen, en gister toe maar die goed gaan koop. Ek gaan op hierdie blog ’n lopende verslag byhou van hoe dit gaan. Ek het alle ondersteuning nodig, so loer seblief gereeld in en lewer kommentaar.

My benadering is heel eenvoudig: Ek gee geld uit, want dit raak aan mens se sak en die bottom line. So ek gaan die finansiële posisie hier deurgee en probeer om aan die einde van die dag te bewys dat hierdie groot uitgawe die moeite werd was.

My finansiële analise: Ek gaan elke dag kommentaar lewer op wat my uitgawes (in terme van rook) is, en dit vergelyk met wat ek sou uitgegee het indien ek nog op die Camel Lights was (een pakkie per dag) – teen die algemene prys van ons winkeltjie by die werk, teen R30-00 per pakkie.

Elke dag (as ek tyd het) so ’n bietjie algemene kommentaar, sal dit kort hou.

So here we go...

DAG 0: 22 Julie 2009

- - Finansies: Uitgawes: Volledige E-Cigarette Starter Kit met ekstra re-fills en seksie houertjie – R1000. Een pakkie sigarette: R30. Bottom Line: (R1030) (die hakkies beteken dis in die rooi)

- - Aantal sigarette gerook: Irrelevant

- - Kommentaar: Het vandag alles gaan koop wat nodig is, maar kan dit nog nie gebruik nie, want die batterye moet eers 8 ure elk laai. Ek rook daai laaste pakkie Camels dat die spoeg spat, maar daar gaan darem so ’n paar oorbly vir tye van nood vorentoe. Slaap sleg, loer elke paar minute na die chargertjie langs die bed se rooi liggie. Raak 3-AM wakker, en vat die eerste trek van die E-gevaarte. Snaakse smaak, maar kry darem die Nikotien-gevoel.

DAG 1: 23 Julie 2009

- - Finansies: Uitgawes: R0. Besparing: R30 (want ek het mos nie ‘n pakkie sigarette gekoop nie). Bottom Line: (R1000)

- - Aantal sigarette gerook: 0.5 (toe ek by die huis kom en die halwe ene in die asbakkie in die garage sien).

- - Kommentaar: Is nogals weird en die klomp by die werk kom nog niks agter nie. Ek is bekommerd dat die cartridges nie baie lank gaan hou nie. Die starter-pack het net vyf refills in, en hier teen die einde van die dag was die eerste ene bykans leeg. Ek ’rook’ steeds buite saam met die ander rokers. Crave geensins nie, want ten minste voel en lyk die E-Cigarette soos ‘n regte sigaret.

Deure

2009-06-16T05:38:00.000-07:00

‘n Wyse man het eendag gesê: „Waar daar ‘n deur voor jou toegaan, maak ‘n ander ene weer voor jou oop.“ (OK, miskien was dit nie ‘n wyse ou man nie, dit kon Ma-E gewees het of selfs oorle Ouma-W, maar dit maak nie nou regtig saak nie). Wat belangrik is, is dat iemand dit wel eendag gesê het, en dat ek nou daaraan sit en dink.)

In my lewe het ek ook al met baie deure te doen gehad. Soms sulke kleintjies wat ongemerk oop- en toeglip, ander weer verwoede groot staalkonstuksies wat reg in jou gesig voor jou toegemoer word sodat jy net sterre sien flikker en bloed voel spat. En jy wonder of jy ooit weer uit die donker doolhof van geen uitgang sal kan ontsnap.

Maar tog is daar altyd ‘n liggie iewers in die verte, wat nie noodwendig die spreekwoordelike stoomtrein is nie. Jy moet maar net die pyn ignoreer, stock vat van jou gekrenkte ego, voortgaan met jou lewe, en jy sal weer op een of ander manier daar uitkruip. Dis seker wat die ou ooms met die wit jasse en die dik brille "destiny" noem.

Toe die deur van ‘n sprokies-lewe saam met ‘n pragtige, jong handbriek jare gelede voor my oopgegaan het, was die lewe mooi en rooskleurig. Maar ek het seker opgeslip deur nie die „something borrowed“ en „something blue“ saam te vat troue toe nie, want kort voor lank het daai deur toegegaan. Darem nie te hard nie, so stelselmatig dat jy dit nie eens agterkom nie. Tot die damn ding dig-toe en gesluit was.

Maar die deur wat toe weer oopgaan, was die geboorte van die pragtigste baba-dogtertjie, volmaak in alle opsigte. Nou reeds 16 jaar gelede. Die toe deur van ‘n op-die-rotse-huwelik het aanleiding gegee tot die oop deur van die pragtige opvoeding wat my meisiekind saam met haar ma en dié se nuwe man kry. Van dag een af, tot vandag toe. En ek sal vir die res van my lewe dankbaar wees daarvoor.

‘n Deur wat voor my oopgegaan het in my tyd van los-hotnot, is die deur van my vriende. Min, maar opreg. Soms maak mens sekere vriendskaps-deure self toe, want in elke mens se lewe is daar keuses. Of dit wel die regtes was, sal ek seker nooit weet nie.

Deure is deel van die konstruksie van die lewe. Ek hoop maar net dat die deure wat ek self moes toemaak, die regte keuses was. En dat daardie waaroor ek min of geen beheer gehad het nie, ‘n positiewe effek op my lewe of op dié van iemand anders sou gehad het.

„Waar daar ‘n deur voor jou toegaan, maak ‘n ander ene weer voor jou oop.“ Maar as jy die ding voor my toemaak, doen dit net mooi saggies, toe?

Tot volgende keer…

The full circle

2009-06-09T05:48:00.000-07:00

DISCLAIMER: The following is not my own work; I've sourced it from the Internet a long time ago and it's probably my favourite aviation snippet of all times... Enjoy!

One fine hot Summer’s afternoon saw a Cessna 150 flying circuits at a quiet country airfield. The Instructor was getting quite bothered with his student’s inability to hold circuit altitude in the thermals and was getting incresingly impatient at sometimes having to take over the controls. Just then he saw a twin engine Cessna 5,000ft above him and thought "Another 1,000 hrs of this and I qualify for that twin charter job! Aaahh.. to be a real pilot.. going somewhere!"

The Cessna twin engine Cessna 402 was already late and the boss told him this charter was for one of the Company’s premier clients. He’d already set MCT and the cylinders didn’t like it in the heat of this Summer’s day. He was at 6,000ft and the winds were now a 20kt headwind. Today was the 6th day straight and he was pretty damn tired. Maybe if he got 10,000ft out of them the wind might die off... geez those cylinder temps! He looked out momentarily and saw a B737 leaving a contrail at 33,000ft in the serene blue sky. "Oh man" he thought, "My interview is next month. I hope I just don’t blow it! Outa G/A, nice jet job, above the weather... no snotty passengers to wait for.. aahhh."

The Boeing 737 bucked and weaved in the heavy CAT at FL330 and ATC advised that lower levels were not available due traffic. The Captain, who was only recently advised that his destination was below RVR minimums had slowed to LRC to try and hold off a possible in-flight diversion, and arrange an ETA that would helpfully ensure the fog had lifted to CATII minima. The Company negotiations broke down yesterday and looked as if everyone was going to take a damn pay cut. The F/O’s will be particularly hard hit as their pay wasn’t anything to speak of anyway. Finally deciding on a speed compromise between LRC and turbulence penetration, the Captain looked up and saw Concorde at Mach 2+. Tapping his F/O’s shoulder as the 737 took another bashing, he said "Now THAT’S what we should be on... huge pay packet... super fast... not too many routes... not too many sectors... above the CAT... yep! What a life...!"

FL590 was not what he wanted anyway and considered FL570. Already the TAT was creeping up again and either they would have to descend or slow down. That damn rear fuel transfer pump was becoming unreliable and the F/E had said moments ago that the radiation meter was not reading numbers that he’d like to see. Concorde descended to FL570 but the radiation was still quite high even though the NOTAM indicated hunky dory below FL610. Fuel flow was up and the transfer pump was intermittent. Evening turned into night as they passed over the Atlantic. Looking up, the F/O could see a tiny white dot moving against the backdrop of a myriad of stars. "Hey Captain" he called as he pointed. "Must be the Shuttle. "The Captain looked for a moment and agreed. Quietly he thought how a Shuttle mission, whilst complicated, must be the be all and end all in aviation. Above the crap, no radiation problems, no damn fuel transfer problems... aaah. Must be a great way to earn a quid."

Discovery was into its 27th orbit and perigee was 200ft out from nominated rendezvous altitude with the Commsat. The robot arm was virtually U/S and a walk may become necessary. The 200ft predicted error would necessitate a corrective burn and Discovery needed that fuel if a walk was to be required. Houston continually asked what the Commander wanted to do but the advice they offered wasn’t much help. The Commander had already been 12 hours on station sorting out the problem and just wanted 10 bloody minutes to himself to take a leak. Just then a mission specialist, who had tilted the telescope down to the surface for a minute or two, called the Commander to the scope. "Have a look at this Sir, isn’t this the kinda flying you said you wanted to do after you finish up with NASA?" The Commander peered through the telescope and cried "Ooooohhhhh yeah! Now THAT’S flying! Man, that’s what its all about! Geez I’d give my left nut just to be doing THAT down there!"

What the Discovery Commander was looking at was a Cessna 150 flying circuits at a quiet country airfield on a nice bright sunny afternoon…

Until the next flight. . .

Yebo Gogo

2009-06-05T11:33:00.000-07:00

‘n Hele klompie verskillende insidente het aanleiding gegee tot hierdie blog. ‘n Laat-aand program op Radio-702 oor die rol wat huishulpe in die lewens van sommige van hulle luisteraars gespeel het, my eie terug-dinkery aan my ‘jong dae’ (hahaha) en sommer so ‘n paar blogs wat ek hier en daar gelees het. So die onderwerp gaan vanaand oor huishulpe.

Ek krap nou die dag daar in so ‘n houertjie in my bedkassie, en kom op ‘n blikkie groen Biko-salf af. En daar sit my gedagtes op loop na myself as klein seuntjie. Onthou, ek is gebore in die jare sestigs, die dae toe apartheid en die gepaardgaande diskriminsasie teen anderskleuriges nog hooggety gevier het in ons land, en veral op die plattelandse dorp waar ek grootgeword het.

Ek kan nie onthou presies wanneer Rosie (uitgespreek soos die Engelse Roos-blom se Afrikaanse verkleinwoordjie) by ons begin werk het en hoe oud sy alreeds daai jare was nie. Maar sy was maar oud vandat ek kan onthou. Op ‘n stadium toe ek seker so 3 of 4 jaar oud was, het Pa-G uiteindelik ingestem dat Ma-E so eenkeer ‘n week ‘n huishulp mog kry. Daardie tyd natuurlik nie ‘n huishulp genoem nie (verstaanbaar) – maar ek glo in die trant van die veranderde tye, so ek sal maar polities korrek gesels.

Pa-G het sekere onverbiddelike reëls as voorwaardes voorgehou, en seker maar aanvaarbaar vir daai politieke klimaat. Rosie moet haar eie (duidelik gemerkte) beker, bord, mes en vurk hê wat in die agterstoep se kas gebêre word. Sy mag nie vir haarself kos maak nie, Ma-E sal vir haar iets gee om te eet. Sy moet die buite-toilet gebruik, daar mag nie geld in die huis rondlê wat sy dalk kan vat nie, ens. ens. ens.

Rosie was nie geletterd nie, en kon dus nie lees of skryf nie. Maar ek glo dat sy ‘n eie-wêreldse en onuitputbare bron van kennis gehad het. Sy het nooit ophou praat nie. As daar niemand in die nabyheid was nie, dan sommer so met haarself. En vir my en Suster-T was sy maar altyd ou Rosie gewees wat ons altyd met deernis soos haar eie kinders behandel het.

Toe ek seker so sewe or agt jaar oud was, probeer ek een Sondag-middag by my neef-hulle op ons buurdorp my talent op ‘n skate-bord op die proef stel. En ek verloor op ‘n afdraand my staan op die verdomde ding en val my knieë albei totaal nerf-af. As ek net bietjie ouer was en ‘n vloekwoord of twee geken het, sou ek hulle opsluit almal gebruik het. Maar ek was ‘n soet laaitie en het nie gevloek nie, net in trane by Ma-E gaan simpatie soek.

In die komende dae het Ma met al wat room en salf en boere-raad was probeer om my knieë gesond te kry. Dis ‘n pleister hier en ‘n treksel daar. Maar net sodra die rowe mooi vatkans beginne kry, dan val ek weer en dis van vooraf ‘n bloedspul en ‘n gekerm wanneer Ma-E moet verbind en die seer probeer wegkry.

Tot Rosie weer so ‘n week of later kom werk en sien dat ek nie sonder behoorlike hulp gaan regkom nie. En sy belowe dat sy sommer die volgende dag (al moes sy nie kom werk het nie) iets gaan bring. So gesê, so gedaan. En net die volgende dag kom sy daar aan met ‘n blikkie Felafom-poeier en ‘n blikke Biko-salf. Verduidelik dat dit iets is wat net in die townships gekoop kan word. Ma-E, heel skepties, maar teen hierdie tyd desperaat, meng die poeier en die salf en smeer maar aan. En dit was net ‘n dag of twee later, en die rowe het gevat en my knieë was gesond. Van daardie dag af was Felafom-poeier en Biko-salf twee onmisbare items in ons huis se badkamer-kassie. En die blikkie in my bedkassie is na al die jare steeds op bystand vir wat-ook-al wanneer ook al nodig. Nog net so potent soos daai tyd. G’n iets soos ’n vervaldatum nie!

Rosie het soos die jare verbygegaan het, al minder en minder kom werk. Haar gesondheid en die harde lewe in die townships moes haar op ‘n stadium ingehaal het, en sy is weg na haar Huis toe, net soos sy altyd vir ons vertel het sy sou gaan.

Na Rosie, het Eunice by ons kom werk. Statig, netjies, deeglik en stil. (Na Rosie is enige mens stil). Vir Eunice was my pa maar altyd Baas, en ek was Kleinbaas. Die dag toe my Pa sy kop vir die laaste keer neerlê, het Eunice soos ‘n kind gehuil. En dit was op die dag van my pa se begrafnis, wat Eunice my vir die eerste keer ‘Baas’ begin noem het. Ek het nog probeer verduidelik dat daai dae vergete al verby is, maar sy wou niks weet nie. Vir haar is ek nou nie meer ‘n kind nie, en moet ek nou my pa se skoene volstaan. En die respek wat Eunice my daardeur bewys het, sal ek altyd duisende male aan haar terug-bewys, gegewe die geleentheid.

Eunice werk vandag nog vir Ma-E. Steeds eenmaal per week. En wanneer ek gaan kuier is sy tog so bly as sy my klere ook kan was en stryk met dieselfde deernis wat sy dit gedoen het toe ek nog in die huis was.

So het die tyd verbygegaan en ek het naderhand Gauteng toe getrek. Eerste huis gekoop, en Mirriam kom so nou en dan vir my en Handbriek-1 werk. En later word Mirriam swanger. Haar man is in Pietersburg, en toe die tyd daar is vir die baba, gaan Mirriam hier na die plaaslike staats-hospitaal toe vir die bevalling. Ek het al amper van haar vergeet, toe my telefoon eendag by die werk lui. “Dis Mirriam, jy moet my nou by die hospitaal kom haal!” Geen keuse nie, ek klim in my bakkie en sit af Ontdekkers-hospitaal toe. Stap die trappe op kraamsaal toe, en daar staan Mirriam gereed. Kind op die arm, klere-koffer langs haar. Ek moes maar die tas optel en saam met haar uitloop bakkie toe. Die skewe kyke wat ek daai dag van menigte vreemdelinge se kant af gekry het, sal ek nog vir baie lank onthou, want dit was pre-1994.

So koop ek op ‘n stadium die huis waar ek nou bly, en daar is toe ‘n huishulp en dié se man wat nog sedert die vorige eienaars in die buite-kwartiere aanbly. En ons bereik toe die ooreenkoms dat sy een dag per week in die huis gaan werk vir haar kamer, saans die kombuis opruim en haar man sou een dag per week in die tuin werk. Vir sy deel van die buitekamer.

Ek kan nie hierdie huishulp se naam meer onthou nie, want sy en die man was nie baie lank hier nie. Maar kom ons noem haar sommer Josefien. Sy was nie meer ‘n kind nie, seker so in haar laat-50s. En ek was maar skrikkerig vir haar, want sy het gesê presies wat sy wou, en sy was ook maar nooit tevrede met niks sedert die vorige huis-eienaars hier fort is Kaap toe nie. Maar die volgende gebeurtenis met ou Josefien sal my seker tot die dag van my dood toe bybly:

Daai tyd was ek en Handbriek-2 nog verlore in die groot liefde – ek het immers die huis gekoop sodat ons saam hier aan ons toekoms kon begin werk. (Foutjie, maar dis nie nou se storie nie.)

In alle geval, een vroeg-aand is ons maar almal hier by die huis rond – ek, Handbriek-2 en Josefien. Handbriek-2 aan die een kant van die huis in die studeerkamer, ek heel aan die ander kant in die kamer, en Paulina iewers in die middel in die kombuis, besig met die aand se skottelgoed.

Ek bel toe vir Handbriek-2 op haar selfoon en sê vir haar sy moet vinnig kamer toe kom om gou na iets te kom kyk. En ek kruip agter die kamerdeur weg om haar skrik te maak.

Ook net sekondes later, toe hoor ek die mat-gedempte voetstappe in die gang afkom, reguit na die kamer se kant toe. En toe Handbriek-2 so reg in die deur is, toe spring ek met ‘n verwoede “WHAAAA“ agter die deur uit en gryp haar om die middel. Sy spring reg-afteroor van skok en ek val heel ander kant toe van my eie skrik, want dis toe nooit Handbriek-2 nie. Dis Josefien. Sy’s skoon blank geskrik en ek kan vrek van skaamte. En Handbriek-2 kom daar in en dié lag haarself buite weste. En net daar vervies Josefien haar opsluit vir ons lawwe-geite en kondig twee dae later aan dat sy teruggaan na haar mense in Mafeking toe. Ek kan nie eerlik sê dat ek haar ooit gemis het nie.... (Ek het haar en haar man darem Mafeking toe gevat met my rooi BMW en die Venter agterna wat gepak was soos nooit tevore nie. Enige iets van ‘n boekrak tot 30 wasskottels, ‘n matras en ‘n ou fiets of twee. Ek het my amper dood geskaam, maar wat kon ek doen? Netnou kla Josefien my aan vir sexual harassment na die groot skrik en die hande om die lyf tydens die ou voorvalletjie as ek haar nie wou wegvat huistoe nie.

Ek kan nog baie stories vertel, maar dit raak laat. Ek hoop jy’t die blog geniet en dat jy saam met my dankbaar is vir die baie klein dingetjies wat ons huishulpe deur die jare deur vir ons gedoen het. Hulle is nederig, werk hard en raak regtig ‘n deel van ons lewens.

Tot die volgende skrik...

Speel…

2009-06-05T02:04:00.000-07:00

Pa-G het altyd gesê: “Kinders mag nie die grootmense se tande sit en tel nie.” Dit het veroorsaak, dat wanneer ons die dag mense gekry het, die kinders moes gaan speel. Verkieslik buite. En dis iets wat ons bitter goed kon doen.

Sy ander gereelde sê-ding was: “Ai, die kinders van vandag tog…” Want sien, Pa-hulle se hele generasie het mos in ‘n era grootgeword toe alles nog moeilik was en al die kinders toevallig sewe myl in die winter deur die ryp met kaalvoete en gelapte truie moes skool toe loop. En in hulle dae daar was natuurlik nog nie rekenaars en playstations en TV’s en ander duur speelgoed nie. Hulle moes na afloop van skool met die boerdery help of in die tuin werk. Sonder vergoeding. Want dit was taai om kinders te wees in daai pre-historiese tye. Heel nders as die kinders van vandag.

Anyhow, toe ek destyds met Handbriek-2 getroud is en sy haar drie brokke bedorwenheid tot my andersins rustige bestaan bygevoeg het, het ek so baie aan Pa-G se woorde gedink: “Ai, die kinders van vandag…” Want daar het nie vir hulle iets bestaan soos om buite te speel nie; hulle vermaak naweek-in en naweek-uit was om voor die verdomde TV en PlayStation te sit en stink. Uur na uur, en as hulle nie moes vreet en so nou en dan moes gaan kak nie, het hulle seker nooit van hulle gatte af opgestaan nie.

En dit laat my dink aan hoe lekker ons self as kinders gespeel het. Veral wanneer vriende of familie kom kuier het.

Ek kon net so lekker op my eie speel. Ek was seker so vier of vyf jaar oud, toe my pa vir my een Kersfees so ‘n pragtige rooi trap-trekker gekoop het. Ek het met daai ding gery, ure en ure aanmekaar. Die hele tuin deur. Op en af op die sement-oprit voor die garage se deur. En so nou en dan op die sypaadjie of in die straat wanneer Ma-E nie gekyk het nie. My pa moes op ‘n stadium so ‘n stuk groen hose-pipe oor die trekker se voet-trappers vasmaak, want die goed het my kaal voete permanent nerwe afgeskaaf. En hy’t ook vir my ‘n lekker stuk taai stok gesny en met wit winkeltou aan die stuurwiel vasgemaak vir ‘n rat-hefboom. Ek’t met daai trekker gery en gespin totdat sy plastiek-wiele heeltemal deur was; toe het Pa dit vervang met ons ou baba-pram se wiele. En dié wiele kan seker vandag nog ry. Ek’s seker daai rooi trekker met die hose-pipe trappers en die rathefboom is vandag nog in Ma se huis se kelder. Ek moet bietjie gaan kyk as ek weer eendag daar gaan kuier.

As klein seuntjie het ek geweldig baie model-karretjies (matchbox toys) gehad. Wanneer ek klaar daarmee gespeel het, is elke karretjie sorgvuldig skoongemaak en mooi in sy boksie gebêre vir die volgende speel-sessie. Toe my neef-F gebore is, het my ma-hulle al my karretjies vir hom gegee. My hart is vandag nog seer daaroor.

Baie naweke is ons na Tannie-L en Oom-Japie-hulle se Karoo-plaas toe. Daar het so baie dinge op die plaas gebeur, dit regverdig ‘n eie blog op ‘n later stadium. Maar, een betrokke keer, het ek vir vyftig sent (wat ek eers na BAIE beloftes by Pa gekry het) by een van die ‘koediens’ op die plaas ‘n draad-kar gekoop. Sjoe, ek het met daai draadkar gespeel! Op ‘n stadium het ek dae aaneen spandeer om hom met elektriese draad (die rooi, blou en groen gekleurde tipes) oor te trek. En toe het daai kar darem vir jou spoggerig gelyk en eers vinnig gery! Wonder soms wat van hom geword het. Seker vir een van my niggies of nefies of tefies gegee.

Suster-T het op ‘n stadium ‘n meisie-maatjie gehad, en hulle het altyd in Suster-T se kamer popgespeel. En aangesien ek maar toe nog maar klein was en jonger as die meisiekinders, het ek eendag daarop aangedring om saam met hulle te gaan speel. Totdat my pa daarvan uitgevind het en my pop-spelery vir altyd en ewig (amen) met ‘n brandende gat verban het.

Neef-S se ma, Tannie-H, en Pa-G, was broer en suster. So nou en dan, veral gedurende vakansie-tye, het Neef-S partymaal sommer so vir die hele naweek by ons kom kuier. En mense, kon ons speel! My ma-hulle het ‘n baie groot agterplaas gehad, met drie terrasse van die huis af tot onder by die agterste heining. Alles bedek met gras en blombeddings. En ek en Neef-S het in daai agterplaas gespeel van vroeg-more af, een strook deur totdat die muskiete ons vroeg-aand in die huis ingejaag het. As ek moes tel hoeveel treine ons darem daar opgeblaas het!! Ons het met Ma se tuinslang treinspore gebou, dekking geslaan en geduldig gelê en wag vir die trein om verby te kruie. Dan het ons die dinamiet en bomme laat ontplof en die denkbeeldige yster-monster met ewe onsigbare handgranate gelooi, en binne minute met geskreeu en war-cries totale beheer van die trein oorgeneem. Dit was nooit maklik nie, want die treine in daai dae was erg beskerm teen boewe-van-die-nag soos ons, deur swaar gewapende magte en hulle futuristiese wapens. Maar ek en Neef-S het altyd as oorwinnaars uit die stryd getree.

Ons het altyd Pa-G se Kombi se groot groen seil gevat, dit oor die wasgoed-lyn gehang en die kante met komerse en wasgoedpennetjies toegemaak. Dit was ons grot, basis, of den. Ons het eindelose ure daar deurgebring om ons volgende aanvalle en strategie te beplan, en om die plek te beveilig teen die wilde diere en rowers wat ons altyd daar wou uitoorlê.

Saans, in die huis, het ons altyd movies probeer maak. Dit was nog voor die dae van videos en TV. Ons het Pa-G se rooi flitslig en sy vergrootglas uit sy bedkassie gaan ontvoer en dan ure lank probeer om my View-Master se prentjies teen die wit kamer-muur te vertoon. Keer op keer het ons gefaal, aand na aand het ons maar net weer probeer. En telkemale het Pa-G gemoan oor sy flitslig se batterye wat alweer sonder rede pap was.

Ma-E se ouer suster, Tannie-D-hulle, het in Port Elizabeth gebly. Dit was baie ver van ons af in daai dae – seker so in die orde van 30 km. So ons het nie juis baie soontoe gegaan nie want Pa-G was nie lief daarvoor om op die familie se nekke te gaan lê nie. Wanneer ons wel soontoe gegaan het, het ek en Suster-T altyd gehoop dat dit lekker weer in die Baai sou wees, want dan kon ons swem. Sien, Tannie-D-hulle het ‘n lekker groot swembad gehad. Hulle groot huis in Westering het ook ‘n stort ingehad. Iets totaal ongehoords vir ons Uitenhagers.

Wanneer Tannie-D en Oom-M-hulle by ons kom kuier het, was dit ook altyd lekker. Hulle het twee seuns gehad, my neefs. Dié was so ‘n klompie jaar ouer as ek en Suster-T, en ons het dus nie regtig buite gespeel soos met al ons ander jonger neefs en nigs nie. So nou en dan het Neef-A vir ‘n naweek by ons kom oorbly, en dit was altyd groot fun. Soos die keer wat ons van Uitenhage af deur Wide Horizon gery het met die blou Kombi, en eers teen laat-middag op Patensie geland het. (ek glo nie Pa-G het regtig geweet waarnatoe ons op pad was nie… hy het maar net die pad gevolg). En op Patensie het Ma-E nog vir ons ‘n sakkie lemoene gekoop, want almal was tot die dood toe honger na die lang stofpad in die stadige, blou Kombi. Ek is seker dat Oorle-Neef-A vandag nog daai dag sou onthou het as hy nog gelewe het.

Anyhow, as hulle kom kuier het, het die aande gewoonlik ontaard in spookstories. Newe-L en A het op ‘n stadium so ‘n battery speelgoed-skip gehad, met groen en rooi liggies wat kon aan- en afskakel. Net soos ‘n regte skip. En dan, saans, is die kamer se ligte afgeskakel en het hulle ons in die donker bangemaak met die skip se liggies en hulle eindelose spook-stories.

O ja, eenkeer het hulle ‘n ou metaal-tipe flitslig daar aangebring. Sonder batterye. Die twee ouer neefs het dan vooraf die torch oopgeskroef en daarin gepoep. En dan was dit vir hulle groot fun as ek en Suster-T tot ons disgust en onder dwang daaraan moes ruik.

As Oom-W en tannie-L-hulle en hulle ses kinders kom kuier het, was dit ‘n spelery van ‘n heel ander aard. Natuurlik ook buite. Van wegkruipertjie tot Wolf-wolf tot Aan-aan. En ek onthou dat die persoon wat AAN is altyd ge’pick’ moes word met een van die volgende rympies:

“Op die klavier staan ‘n bottel wyn,
Die een wat daaraan drink se asem sal stink,
En uit is jy my kind!”

Of:

“Olke bolke, riebeeck stolke,
Okle bolke knor.
Errie cherry chickary perry
Erry cherry chorts.”

Dan is die hele proses herhaal totdat net een persoon in was, en hy was aan vir wat ook al ons volgende sou speel.

Ander speletjies wat ons van tyd tot tyd tuis gespeel het (en hulle was op een of ander manier seisoenaal – dit het gekom en gegaan soos wat dit by die skool gewild was):

- Ding-bats;
- Albasters;
- Yo-yo’s (My Coca Cola ene was my all-time favourite en kon vreeslik lekker spin;)
- So ‘n speletjie met ‘n rek wat jy om jou bene sit en dan op verskillende manier daarmee spring;
- Jy trek op die sement ‘n sekere blok-patroon en moet dan op ‘n sekere manier daardeur spring ; ek dink ons het dit hop-scotch genoem?
- Tou-spring;
- K-I-N-G spel KING;
- Queenie;
- Jagentjies
- Polisie en Dief (Cowboy and Crooks)
- Tops (die ene met die tou wat jy gooi en jou opponent s’n probeer kloof).

As ons by Oom-J, en tannie-I op Despatch gaan kuier het, het ons altyd wegkruipertjie gespeel. Want hulle het ‘n moerske groot huis gehad, groot tuin en alles, en daar was tonne wegkruip-plek. En ons was by hulle toegelaat om na donker IN die huis te speel. Hulle het so ‘n cute dogter gehad, Dogter-B. Ek het altyd in my tiener-jare gedink sy’s baie oulik, tot ek uitgevind het dat dit nie reg was vir verlangse families se dogters om cute te wees vir bronstige tiener-seuns nie.

Saam met Buurdogters-O en E het ons altyd skool-skool gespeel. Hulle het so twee huise van ons af in die straat gebly en hulle huis het ‘n kelder gehad wat ingerig was as speel-kamer. O ja, ons het ook gereeld daar in die kelder Dokter-dokter gespeel. (Ask no questions, hear no lies).

Buurseun-B het reg langs ons gebly, hoër op in die straat. Hy was so drie jaar ouer as ek, en ons het altyd in vakansies Meccano modelle gebou. My gunsteling was die groot hyskraan wat sowat ‘n meter hoog gestaan het, wat die grootste ding wat mens met my nommer-6 stel kon bou. Buurseun-B het my ook altyd gehelp om ‘n kaskar te bou. Totdat daar eendag ‘n verdagte gebuigte spyker in die Kombi se tyre beland het: Ons gatte het abei gebrand en die kaskar is verban tot die volgende vakansie toe.

Ek en van die ander buurseuns het ook gereeld op die vlakkie agter my ma-hulle se huis gaan rugby-balle rondskop en krieket speel. Dan was al die buurt se manne daar en het ons gespeel tot ons tonge uitgehang het, of todat Ma-E vir my met die stoflap deur die venster gewaai het om te wys dat dit tyd was om huistoe te kom. Voordat Pa-G van die werk af kom.

Op daai selfde vlakkie het ek ook gereeld in vakansie-tye my tuisgemaakte kites gevlieg. Oorlede Oom-G (Buurdogters-O en E se pa) het altyd vir my een van sy groot diepsee-visstokke met baie gut op die groot katrol geleen en my vierkantige kites het gewoonlik die hoogste in die buurt gevlieg daamee.

Hulle het hier in my vroeg-hoërskool-jare so ‘n klein kerkie skuins-after Ma-hulle se huis gebou. Tydens die konstruksie daarvan, het ek en vriend-P eindelose ure met speelgoed-rewolwertjies en crackers daar tussen die konstruksie-werkers verwyl.

In standerd nege en matriek (dit was nog voor die dae van die grade), was ons seuns se gunsteling tydverwyl om direk na afloop van die September-vakansie, wanneer die meisies hulle lang swart kouse moes verruil vir die kort wit bobby-socks, na hulle wit bene te sit en staar en eindeloos daaroor te sit en kwyl. . . .

Sjoe… vandag het ek regtig in die argiewe van my gedagtes gaan rond-krap. My vraag is steeds: Is dit vandag steeds vir ons kinders moontlik en lekker om net kinders te wees? Weet hulle nog wat dit beteken om te speel?

Tot volgende keer….

Frik’s life

2009-06-04T07:20:00.000-07:00

Frik is not currently the happiest chap in the world. Due to the fact that he does not believe in (or accept) back-stabbing and the playing of power games with colleagues and so-called friends, his life has (according to him) spiralled downwards into a professional box where he will ultimately exist until the day that he either dies or get fired.

Here’s Frik’s story. And please feel free to make up your own mind of whether he is entitled to his current emotional opinion or not.

Reader, please note the disclaimer at the end of this post.

Frik, a white, middle-age guy, grew up in a typical English family. He passed all his grades and then successfully applied for a job at a local second-hand car dealer. His employee soon sent him for specialised training, in which he succeeded with flying colours.

Frik worked for this company for a while, and then realised that, in order to achieve something noteworthy in his life, he had to leave the little town where he was stagnating in his comfort zone and go to the big city of Egoli for new opportunities and the potential of career-growth. He applied for the position as a salesman at one of their bigger branches, and was ecstatic when he received his appointment letter just days later.

Frik left his whole life behind when he drove away from his home town. His fiancé, family, friends and comfort zone, all now a part of his past. But he had all confidence in his own ambition to make a success of his new life in the real big world.

Life in the big city was good and Frik was soon accepted in new communities, both from a personal and work perspective. He made friends and excelled in his job.

But Frik soon realised that he needed more from life and from his career. Due to the poor economic climate at the time, he had way too many hours on hand to sit and think and dream about future growth and his own professional ambitions. So he started reading and studying in his free time on the subject of aviation, and more specifically, Air Traffic Control, for which he had a passion as long as he could remember. Frik spent hours on his newly-discovered hobby. He read a lot, bought simulation software and engaged all his free time in the exciting world of aircraft and the controlling thereof.

And then, a huge breakthrough in his life happened. Through a friend, Frik came to hear of a newly created position at Egoli’s main International airport as a Junior Ground Controller. He immediately applied for the position and was successful. This change in career was a huge decision for him. After all, he grew up in a world where you should remain loyal to a single organisation for life. You don’t job-hunt. You don’t maintain your marketability and you don’t even have a C.V. You slowly ascend the corporate ladder, one small step at a time. But, since Frik knew that his all-life passion for aviation could now become his new life, he saw it through.

His first years at the Egoli Control Centre were earmarked by lots of studies, burning the midnight oil during countless late-night hours stuck behind his books. But Frik’s main ambition in life was to become the best controller ever. He was soon recognised for his efforts. Feedback from pilots under his command and control were always positive and his record impeccably clean. His direct reporting line always had excellent feedback during performance review sessions. And Frik started to climb the ATC-ladder. From Ground controller to Tower. And from Tower to Approach and then to the big leather seat and the impressive radar screens of Egoli Regional Area controller.

Frik was always of the impression that his career-success was based on ongoing hard work, his eagerness to please, his sense of camaraderie and his incredibly high expectations of both himself and his subordinates. He remained fair to all. He thought that his own indulgement in his career and the long hours spent in front of his radar monitors would guarantee him ongoing career success and general satisfaction in life.

Then there came a turning point in his career, which unfortunately happened when Frik was on a month-long course abroad. Two of his direct reports, whom Frik always regarded as colleagues and friends, blatantly undermined him during the planning phases of an organisational restructure, where the objective was for the company to be split up between two separate regional Control centres in the country. These two individuals were in the process of building their own little empire, with absolute no regard for ethics, feelings or human emotions. During these dark days, one of Frik’s loyal friends phoned him with the warning that he had to get back to Egoli very quickly. “There are people here whom are trying to work you out of your position for their own personal gain… You better get back to the office, and get back soon …”

Frik returned to Egoli and although a lot of damage was already done, he retained his original position as Area controller, whilst his ‘friends’ were appointed to head up another regional Control centre.

Frik carried on with his life and career, until another major incident happened. His direct report went on pension and Frik naturally applied for the vacant position. But, regrettably, he did not get it. His age, skin colour and sex were all against him and a politically correct BEE appointment was made.

Not much said about the new person, except that he did not last more than a few months, despite his politically correct approach of lots of words and very little output or disregard for aviation safety. He was asked to resign within months and one of his favourites in the team was appointed in his position. And Frik was moved back into his old Tower-position of so many years ago. With his colleagues not knowing what to say and asking unspoken questions about what the hell was happening…

Frik, although still part of the same group of regional controllers, retracted into his own small, secluded world of total introversion and complete submersion into his job. No communication with colleagues except when asked a direct question. No fun, no jokes, no social engagement. No camaraderie. During subsequent performance appraisal sessions, a professional, nearly sterile atmosphere reigned. No-one could bring anything negative to the table in terms of his work performance. He never had a single near-miss incident filed against him. His work was constantly of higher-than expected quality, but his interaction with those around him was at right at ground-zero levels.

In time, Frik realised that he was in the process of killing himself. The severe lack of hype and satisfaction that he previously obtained from interactions with those around him was creating a bottled-up void inside him, which eventually caused him to be admitted to the sick-bay for stress-related reasons.

Frik then decided to try and turn his life around. In time, he made friends at work once again and was soon re-accepted as part of their close-knit regional group of controllers. Still in his position of Tower-controller.

Years passed, and the team grew from strength to strength. Things were just about like they were before, and Frik accepted the fact that someone else now occupied the Egoli-Radar frequencies and that he was destined to be Tower-for-life.

And then, in typical large organisation fashion, another change on the horizon. Yet another merge and lo and behold, it was with the same team that split from the Egoli-centre some years ago. And the rivals of those days, who since did their own thing and played their own games, were joining forces with the Egoli controller crew once again.

Frik had difficulty accepting this decision and his first instinct was to pack his bags and leave. But where to? Again the issues of colour, race and sex jeopardised any hope in hell of him starting a career elsewhere.

The rivals came back in force. They implemented new structures. Brought people with them. Headed up the Egoli-team. And eventually, without saying anything, got their own back with Frik. Their unsuccessful opportunity to bury Frik away years ago now once again became a potential reality.

The rest of the Egoli Control-centre embraced the new, stronger team. People were promoted left, right and centre. New Tower, Approach and Radar appointments were made. People were impressed with their unexpected career growth and the bright future promised to them.

And Frik? He was left behind manning the Tower frequencies. Again reading the unspoken questions in the eyes of colleagues wondering why he was not even considered for any of the available Approach positions. And they were waiting in anticipation to see what Frik was about to do…

People once again are realising that Frik has changed. Frik has so many questions but no-one to seek answers from. Does he still have a career? Does Egoli Control centre still need him or want him or are they waiting with baited breath for him to leave? Where to? Is this the final result of all the long hours of all the months and years and the life that he spent at the Control centre?

Is this all worth it? Is there life after this? Or should he merely go with the flow and adopt his perceived perception of lack of ethics, honesty and professionalism in the new Control centre management structure? Or should he just go away and silently die?

Frik has no clue whatsoever. Maybe you have?

Disclaimer: The above situation is based on pure fiction. Any perceived relevance to companies, people, places or situations is purely coincidental.

Until next time…

7e Laan

2009-06-03T08:38:00.000-07:00

Met die SABC wat lyk my een van die dae dieselfde likwidasie-pad as MoneySkills gaan loop weens hulle regstellende manier van geld bestuur, gaan ons geliefde 7e Laan ook seker binnekort van die kassie af wees. Ek sien Paula het alreeds die pad gevat (en daar het ek nog gedink sy gaan eendag my Handbriek nommer 3 wees...). En mens kan hulle ook nie juis kwalik neem nie, want wie gaan nou vir love en charity ure aanmekaar soen en karvoefel en strontpraat sonder vergoeding?

Nie ek nie. En sekerlik ook nie Paulatjie nie. Ons sal haar seersekerlik een van die dae in Series-channel se nuwe 8e Laan soapie sien. Of so iets.

In alle geval, net vir ingeval julle wonder, hier is die storie-lyn van wat presies met 7e Laan gaan gebeur as die SABC nou die dag helemal vou. Net 'n kwessie van tyd, mind you!!

(Let daarop, hierdie is nie my oorspronklike werk nie, ek's nie seker wie dit geskrywe het nie, ek het dit lank lank gelede in 'n epos gekry en net so bietjie ge-edit):

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Altus en Paula word weer die 'IN' couple in die Laan want die twee dom donners besef uiteindelik hulle verdien mekaar. Sy bedank as die Sosiale, Mode, Skoonheids & Letterkunde Redaktrise by die Hillside Times en koop Laura Lee se besigheid oor weens die feit dat sy meer tyd daar spandeer as by haar eie bliksemse werk.

Isabelle crack en maak Neville se 9 mill leeg op Ryno, wie al jare gelede sy vervaldatum bereik het. Hy was die definisie van BAD LUCK. Elke vrou met wie hy betrokke was, het of die pad gevat, hulle 'marbles' verloor of gesterf weens een of ander ongeneesbare siekte. Neville word in die Hillside polisie-selle opgesluit oorlat hy sy pistool laat rondlê het en vrek aan Aids in die tronk nadat hy deur een van die inmates gerape is.

Felicity se winkel brand af want Emma het die 'heater' aan vergeet.

Dit is nie eintlik 'n groot verlies vir Hillside nie want niemand koop eintlik Felicity se kak nie. Jaar vir jaar stel sy 'n nuwe reeks bekend, maar die vorige reeks staan nog almal op die rakke in die 'marked down section'. Sy werk nou as 'n temp by Brakpan se PEP-stores.

Tydens die Boerewors Championship tref Checkers se aflewerings-trok vir Oubaas met 'n stink spoed. Hilda bedien soos gewoonlik dadelvingers by die begrafnis waarvan Emma en Vanessa eet. 2 dae later vrek albei van voedselvergiftiging. Hilda verkoop die woonstel en trek by die Hillside ouetehuis in.

Na maande lange hartseer, besef sy sy't eintlik die 'HOT'S' vir Matrone. Toe Nurse Nortje dit uitvind, spring sy self met die spoed van wit lig uit die kas uit, en Hilda en Matrone word Hillside se 1ste Lesbiese getroude couple.

Madel keer terug na Hillside. Sy fire Charmaine by Oppikoffie. Sy koop die sukkelende besigheid oor by Oom Francois en begin weer van voor af.

Siende dat haar ou huis nou aan Isabelle behoort, koop sy Hilda se woonstel en word ook die nuwe opsigter by die Heights.

Mandla kan nie meer onder die druk as 'n joernalis werk nie, veral nou dat hy 'n wit manager het. Hy begin TIK aan die skoolkinders in die Laan verkoop. Diederik en Marko word gereelde customers en word nie te lank daarna nie dood in die arkade gevind.

Tiaan kom kuier in die Laan en maak uiteindelik vrede met sy ma. Hy slaap op die bank in haar flat tot hy weer sy eie voete vind. Sy offer hom 'n werk as 'n kelner by Oppikoffie. Hy ontmoet vir Karien (wat terug is van oorsee af) en sit haar op die paal.

Jan Hendrik (terug van die Maldives af nadat hy amper deur 'n haai gevang is) maak vrede met die feit dat hy eintlik skeef is. Sy droom om 'n vrou te word, word bewaarheid en hy ondergaan 'n sex-change. Vandag staan hy bekend as Janine Terblanch.

Tiaan suip een aand te veel by Cherry On Top en slaap met sy eie broer en suster. Sommer so dieselfde aand. Hy hang homself want hy kon nie die wêreld meer in die oë staar na die onplesierige insident nie.

'Let's Fix It' gryp in en bou Maria se huis op Kwa Kwa klaar, want die fok weet, die arme vrou spaar al amper 5 jaar om die sinkplaat op die vier mure te kry. Siende dat dit die nuwe Suid-Afrika is , werk Hilda nou as haar skoonmaker. Maria is kort daarna in hegtenis geneem omdat sy vir Danni aan die brand gesteek het in 'n oomblik van 'n Xenophobia aanval.

Emma staan uit dood uit op - in tipiese Days of our lives / Rich Man Poor Man style. Sy begin alweer kabouters te sien en vra een van hulle uit op 'n date, siende dat geen ander ou in Hillside met 'n stok aan haar wil raak nie. Sy was ook maar nie self baie lank lewendig nie, want siende dat almal hulle gatte afgevee het aan Global Warming (ten spyte van al Oorle-Oubaas se vermanings) het 'n Tsunami uit die Brakpan-meer uit Hillside getref en die hele plek platgevee.

Errol is die enigste oorlewende, en fok Rondomskrik toe om by Moekie te gaan aanklop vir hulp. Hy adverteer homself op Gumtree en hoop Brad Pitt & Angelina Jolie sien die advertensie en neem hom so spoedig as moontlik aan.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Tot die volgende episode. . . .

Bitter-sweet with SAA

2009-06-01T08:36:00.000-07:00

My first flight ever:

My dad bought me a ticket to fly back from the (then) H.F. Verwoerd airport in Port Elizabeth to the army base in Upington, because I only had seven days to spend with my loved ones after my excruciating three month basic training. And since it took a total of three of those precious days to hitch-hike home less than a week earlier.

Despite the fact that it was so hard to say goodbye, I was really looking forward to my first ever experience on an aircraft and I was ecstatic to notice that we were scheduled for a stop-over at D.F. Malan airport, Cape Town. (Anything to prolong the much anticipated first flight-experience).

We boarded the impeccable SAA Boeing 737, and I proudly strapped into my window-seat, just behind the starboard wing. Tried to look as if this was something that I do every day. My heart beating in my chest with real anticipation for what was about to happen.

Push-back, startup, taxi. And then, still quite apprehensive, the amazing feeling of the sheer power during the take-off roll. The sensation of three-dimensional movement when the nose-wheel separated from the tarmac and then, total freedom... with the runway and Mother Earth quickly falling away beneath us. I soon relaxed, my nose stuck to the little oval window; I did not want to miss a thing.

Enroute to Cape Town, I relaxed. Impressed by the professional service of the cabin-crew, I ordered a beer, because that's all you can afford when you're an army-boy.

As we descended towards the mountains to the West of Cape Town, I fastened my seat-belt a notch tighter, because it seemed as if the wing was within metres of touching the rocky surface of the ominous looking mountains surrounding the Mother-city.

Final approach. I tightly held onto the arm-rest and braced myself for touch-down. A brief screeching sound as rubber kissed asphalt. The nose-wheel dropped.

And then: D I S A S T E R … (All caps…)

A terrible sensation of noise and brakes and confusion and I'm hanging in my safety belt for dear life as the unthinkable happened. A massive part of the engine right next to me came off. Right off! I may have uttered a typical infantry term of shock, because in my minds' eye, the end was here.

But, our speed continued to drop. And the noise died down. And then, wonder by wonder, the dislocated part of the engine picked itself up and re-assembled itself into its former position directly to the rear of the giant Rolls Royce engine.

I sighed a sigh of relief, looked around whether anyone was laughing at me...

Only afterwards I was told that this was just a normal part of the aircraft reverse thrusters which was intended to bring the gentle giant to a halt. A section of the engine casing moves backwards over the exhaust part of the motor, which enables the aircraft to stop quicker.

I will never forget that day. I've never lost my love for aviation. Since that very first flight, I always had this deep-rooted urge to fly. And my dream came true 20 years later when I finally completed my Private Pilot License. In a little Cessna of which the engine remains in one piece after landing...

Thanks SAA for these lovely memories and for your contribution to making one of my biggest dreams ever come true!!

Until the next flight…

So, maak Mens…

2009-05-31T02:26:00.000-07:00

Gesels ek nou die dag met my groot Sharks-neef-L daar uit KZN se wêreld en ek gee hom my blog-adres. Hy is toe nie van hier nie, en stel voor dat ek bietjie skrywe oor die goeie ou dae van Springbok-radio. En daar sit my gedagtes natuurlik weer heeltemal op hol na tye wat voel soos ligjare in die verre verskiet van die verlede in.

Sien, Ma-E het noot gewerk nadat sy en Pa-G getroud is nie. Vrouens se geroepe plig was om die huis skoon te hou, kinders groot te maak en kos te kook. En dit was goed en reg vir daai dae. Ma-E het haar uitstekend van haar taak gekwyt. Want wanneer ek en Suster-T van die skool af kom, was daar net tyd vir skoolklere uittrek, iets eet, en dan was dit tyd vir ons skoolwerk. Tot alles klaar was en dit tyd was vir Pa-G om van die werk af te kom.

Daar was in daai dae ook nog nie so baie buitemuurse aktiwiteite nie, en ek was maar mos nooit regtig ‘n groot sport-man nie, so ek het my middae tuis voor die boeke deurgebring. SKOOL-boeke. (En darem die odd stout-boek of twee wat iewers tussen my bed se matras en springe weggesteek is.) Maar dis nou nie ‘n tipe literatuur waaroor mens blog nie. Mens weet nooit wanneer Ma-E dalk so op haar oudag rekenaar-gekletter raak en sy dalk my blog lees nie. Want dan gaan my gat brand, al is dit in die orde van 35 jare gelede waarvan ek nou praat.

Anyhow, met skoolvakansies was dit ‘n heel ander storie. Letterlik. Want dan was ons toegelaat om smiddae so van net voor drie af Springbok-radio te luister.

Ek kan nou nie meer die stories se name en gepaardgaande tye so mooi onthou nie, maar ek dink so in die orde van kwart voor drie was daar ‘n storie tot kwart oor drie, dan van kwart oor drie tot kwart voor vier, en die laaste ene van kwart voor vier tot vier-uur toe.

Sharks-neef-L noem “Die Geheim van Nantes“, en dit lui groot klokke. Ander name wat ek uit die vergete kan onthou is “Die Volmaakte Uur”, “Die Wild-temmer”, “Uit die Skatkis van ons Skrywers”, “Wolwedans in die Skemer” en “Die Vrou van Shangetti”. En ek, Suster-T en Ma-E het voor die radio vasgenael gesit en stories geluister. G’n ding soos buite gaan speel nie, want Ma-E het begryp dat skoolvakansies en Springbok-radio-stories hand-aan-hand gaan.

En na afloop van die stories, wanneer Pa-G se klomp klokke vier-uur slaan, dan was dit tyd vir Esmé Euvrard and Jan Cronje se radio-rubriek, “So, maak Mens“. En die inleiding was middag na middag, elke dag, iets as volg:

“Dis nou presies vier-uur op Springbok-Radio en tyd vir ... So, maak Mens. Ja, hier is die twee ou radio-vriende weer met inligting, musiek, ‘n resep, en sommer van alles en nog wat. So, maak Mens.“

En dan het Esmé en haar man, Jan, voortgegaan met hulle program (wat ek dink net vyftien minute lank geduur het.) En elke middag, tydens die verloop van die progam het hulle ‘n resep met die luisteraars gedeel. Wat ek nooit sal vergeet nie, is dat elke (en ek bedoel ELKE) reël van die resep herhaal is sodat luisteraars dit maklik kon neerskrywe. (Daai dae was daar natuurlik nog ’n Internet waar mens sommer gou die resep kon gaan aflaai en print nie.) So die verloop van die resep was dus iets as volg:

Esmé: “Vandag gaan ons Mev. Soekie de Swardt van Sasolburg se heerlike handtertjies maak. Ons hoop julle het die skryfgoed gereed, want hier gaan ons. So, maak Mens.“

Esmé: “Bestanddele: “
Jan: “Bestanddele: “

Esmé: “1 koppe meel“
Jan: “1 koppie meel“

Esmé: “1 pond botter“
Jan: “1 pond botter“

Esmé: “1 koppie suiker“
Jan: “1 koppie suiker“

Esmé: “1 blik kondensmelk“
Jan: “1 blik kondensmelk“

Esmé: “1 knippie sout“
Jan: “1 knippie sout. “

Jan: “So maak mens: “
Esmé: “So maak mens: “

Esmé: “Room die botter, meel en suiker saam“
Jan: “Room die botter, meel en suiker saam“

Esmé: “Voeg die blik kondensmelk by“
Jan: “Voeg die blik kondensmelk by“

Esmé: “Klits die eier tot romerig“
Jan: “Klits die eier tot romerig“

Esmé: “Vou geklitste eier by die meel-mengsel“
Jan: “Vou geklitste eier by die meel-mengsel“

Esmé: “Bak in gesmeerde bak teen 108 grade tot goud-bruin“
Jan: “Bak in gesmeerde bak teen 108 grade tot goud-bruin“

En so het dit middag na middag aangegaan. Ek het altyd gewens dat Jan eendag in ‘n swartgallige bui moet wees en iets aan die resep sou verander. Soos:

Esmé: “Vou geklitste eier by die meel-mengsel“"
Jan: “Bliksem die geklitste eier in by die meel-mengsel en skop die hond onder sy gat as hy onder jou voete is.“

Maar dit het nooit gebeur nie. Esmé en Jan was helemal te ordentlik.

Heeltemal te vinnig was die radio-tyd om, dit was kwart-oor vier en dan moes ons kinders buite gaan speel totdat dit tyd was vir Pa-G om huistoe kom.

En nog vinniger was dit die einde van die skoolvakansie en was daar nie meer die luxury van Springbok radio se soapies en "So, maak Mens" nie. Ons het daai eerste week na die vakansies gehaat! Want Ma-E het haar werk so beplan dat sy steeds haar radio-soapies kon luister, maar ons moes kamer toe gaan om te gaan leer. En ek om oor my stout boeke te gaan kwyl. Sonder Ma-E se medewete natuurlik.

Dit was goeie ou dae daardie. Daar was nie issues nie en die stress van die lewe van ’n volwassene was nog nie deel van ons bestaan nie.

Die Springbok-radio stories, Esmé en Jan se „So Maak Mens“ en al die ander lekkerte van kindwees het agterweë geraak toe Springbok radio toentertyd (ek dink in 1985) van die lug af is.

En ons het grootgeword. TV het die plek van die radio kom ingeneem en die dae van kind-wees is vir altyd verby. M-Net se Egoli en SABC-2 se Sewende-laan het Die Geheim van Nantes en die Wild-temmer ingeneem en die lewe kan nooit weer dieselfde wees nie.

Dit was lekker dae daai!

Tot volgende keer...

Ekke die Sport-man

2009-05-21T07:46:00.000-07:00

Ek's nie 'n groot sport-fan wat naweek na naweek voor die TV kan sit en couch-potato speel nie. Tensy dit natuurlik 'n Absa Currybeker eindstryd is wanneer die Blou-bulle die Sharks, Stormers of die Cheetas tot in die grond in vermorsel. Of as iemand my nooi vir 'n lekker potjie of braai en rugby ingesluit moet wees by die kuier. Maar ek gaan vir die kuier en nie vir die sport nie. En ek kyk maar saam en probeer my bes om die regte geluide op die regte tye vir die regte span te maak.

Anyhow, so raak ek die afgelope week of twee bewus van 'n groot opgewondenheid onder sommige van my vrinde wat skielik na afloop van hulle laat-middle-age begin het om ernstige bikers te word. Dis net biker-baadjies met badges en spotlights en trailers en rallies. Hulle praat van cages en handbrieke en niemand weet wat nog alles nie. En hoe kleiner hulle totties krimp weens die ouderdom, so word die bikes in proporsie groter. Ek gaan nie Vriend-C (Aka Biker-dinge) se naam spesifiek noem nie, want ek wil hom nie graag affronteer nie. Maar hy sal weet ek praat van hom. En van ander Vriende Abe en Peet en Dewald en talle ander.

So lees ek tussen die lyne deur dat daar by ons eie Suid-Afrikaanse Kayalami in Midrand een of ander verwoede super-bike wedren gaan plaasvind gedurende die naweek van 15-17 Mei. En die bikers raak soos weeskinders wat ’n gemufte sny brood onder die bed opgetel het van puur opgewondenheid. Daar word verlof ingesit vir die oefen-rondtes op die Vrydag, Saterdag word opgeoffer vir die tydrenne en Sondag gaan almal vasgenael sit voor die kassie, want hulle kan seker nie die kaartjies se astronomiese kostes bywerk nie. Middle-age beteken mens het ’n bike, nie noodwendig geld nie.

Ek ek besluit dat dit nou tyd is dat ek ook deel word van die groot Bike Hype. En toe die TV-lounge se klok Sondag-middag 12 slaan, is ek gereed in my kamer, pens en pootjies onder die duvet en die TV is aan met die volume lekker hoog. En die wedren begin.

En die manne jaag. Om en om, 'n volle 24 rondtes lank. En ek cheer vir die ouens in die eerste en tweede plekke, en skaam my vir die Suid-Afrikaners wat hier in die agterste gestoeltes aankruie. Amper soos 'n Suzuki V-Strom 1000 om die Oos-Transvaalse 19 km se draaie. En besluit dat wanneer die middel-age my eendag beedpak, ek vir my 'n Katana 1000CC superbike gaan koop, want hulle wen toe sommer so lag-lag beide die eerste en tweede posisies. (Ek kan nou nie mooi onthou of dit 'n Katana of Dukati is nie - ek weet net daar is 'n kat daar iewers in - so kom ons settle maar vir eersgenoemde). En toe hulle verby die swart-en-wit wen-vlag ry, toe spring hulle spanlede op en af en omhels en soen en hê amper seks met mekaar daar in die openbaar van pure blydskap. En ek juig saam met hulle daar onder my duvet. Sonder die amper seks gedeelte natuurlik. Want dis immers Sondag en my my ma het my geleer dat mens jou op 'n Sondag stemmig moet gedra.

En toe kom die goeie nuus:

Dit was maar net wedren een! Wedren twee gebeur later die middag. En ek WEET dat ek daai ene vir geen geld in die wêreld gaan mis nie. Want as daar nou een nuut-gevonde super-bike wedren entoesias is, is dit ekke daai.

Sien, die jaers voel nou al soos familie wat ek gereeld sien en baie goed ken. Veral die Japsnees (kan nou nie meer sy naam onthou nie) wat gewen het. En ek voel hier diep uit my hart uit vir hom oor die ongeluk met die duiwe tydens die vorige wedren en is saam met hom bly oorlat sy posisie in die kampioenskap nou soveel verbeter het. En sit sommer so virtually al my spaargeld op hom vir die tweede race.

Natuurlik is daar toe nog eers ‘n ander resies voor die groot manne se tweede wedren. 600CC masjiene, en ek knip maar so hier en daar ‘n vinnige uiltjie onder my duvet, want my favourites is mos die GROOT masjiene. Meer spesifiek, die rooi Nasua Katanas. En hulle manne wat soos my eie bloed-familie geword het en wie ek sommer sal soengroet as ek hulle dalk eendag iewers sou raakloop.

Toe ek weer so ‘n slag knap na die 600CC wedren wakker-word, sien ek dat ek net mooi betyds is. Want die GROOT manne line op met net 5 minute om te gaan. En ek gaan was gou my gesig en sit regop en berei myself geestelik, fisies en emosioneel voor vir die wedren waarna ek al die afgelope 2 ure lê en uitsien, terwyl die manne se helpers hulle Wheely-Warmers afhaal. En ek dink daaraan dat my Jeep darem nie ’n Wheely-Warmer nodig het nie, maar met die Winter wat so vinnig op ons is, moet ek dalk in ’n Willy-Warmer belê. En ek wonder waar kan ’n man so iets te kope kry sonder dat die verkoopsdametjies te veel vrae vra oor grootes en kleure ensovoorts.

Anyhow, die groot manne spring daar weg. 24 Rondtes van pure adrenalien. En ek cheer en ek hou asem op en hou my oë net op die twee Katanas, wat bykans net so goed doen soos in die eerste wedren.

Met net nege rondtes oor, lui my selfoon, maar ek kan nie bekostig om enige van die aksie te mis nie, want die spanning loop nou ultra-hoog. Vriend-W van die Oos-Kaap moet maar ‘n boodskap los. Met die finale rondte kom die aksie tot ‘n hoogtepunt en ek kou my toon-naels af tot in hulle wortels. (Vingernaels het reeds in die slag gebly met wedren nommer een).

En Japsnees nommer 41 (of is dit nou 49?) met die rooi Katana kry sowaar weer die wen-vlag. Met my favourite nommer twee kort op sy hakke net soos met wedren nommer een. En ek lag en ek pik ’n ekstase-traantjie af en ek cheer en ek juig so op my eis daar onder my duvet.

En die kamera se hoek verskuif na die Katana-Nashua se spanlede se kant toe. Hulle spring op en af en omhels en soen en hê amper seks met mekaar daar in die openbaar van pure blydskap. Net soos na die eerste wedren. Om meer korrek te wees, PRESIES soos na die eerste wedren. Soos perfek ingeoefende choreografie, alles op presies dieselfde oomblik: Die omhelse, die spronge, die lag, die amper-seks.

En ek ruik lont. Want ek ken poef en ek ken modder, en hierdie is g'n stuk modder nie. En daar strike dit my: Ek het sopas wedren EEN se re-play gesit en kyk, sonder om dit agter te kom tot na die einde…

En ek raak dood, doodstil…

Ek kan nie wag vir die volgende race nie. Ek dink dis iewers in Amerika. In Salt Lake City. Or twee weke...

Tot dan...

Ode aan BD

2009-05-20T23:11:00.000-07:00

Vriend-C (Aka Biker-dinge (BD)) nooi my laas Saterdag-aand vir ‘n lekker tradisionele potjie daar by hom aan huis. Aangesien sy twee snuiters vir die naweek daar kuier, reël ons dat ek my kitaar, konsertina en bekfluitjies saamvat, sodat ek vir sy 15-jarige P.A. en ietwat jonger Oogappel so bietjie kan help met die kitaar-spelery. Want Oogappel het onlangs kitaarlesse begin neem en alle hulp is welkom. En hulle het spesiaal die instrumente saamgevat vir die groot oefen.

So gereël, so gemaak. Ten spyte van die koue, was dit ‘n heerlike aand. En die kinders kom mooi reg en ons kuier alte lekker so met die singery en die kitare saam.

Ek kon nie te laat bly nie, want ek moes die volgende oggend (sommer so op die heilige Sondag) douvoordag op kantoor wees vir ons maandelikse code drop. Toe ek die volgende oggend so bietjie van ‘n breek kry, bel ek gou vir Vriend-C, want ek dag ons kan miskien ‘n vinnige brekfissie gaan deurwerk wanneer ek klaar gewerk is.

Maar die man klink nie goed nie. Skoon omgeskommel en kortaf. En ek wil eers my stert in ‘n krul ruk, maar doen dit eerder nie. Bel weer later, dieselfde storie. Die man is behoorlik bebliksem. Ek verstaan vinnig wanneer iemand nie lus het vir brekfisse reël of chat nie, so ek hang eerder op en ry huistoe na my werkery. Klim in die bed en kyk sport. Storie vir ‘n ander blog.

Later kom die verskoning-SMS: Vriend-C het oornag ‘n hewige tandpyn ontwikkel, so erg dat hy deur die loop van die dag nood-hulp moes gaan soek. Maar in die tussentyd het hy al wat kind en kraai en vrind en vyand op elke des moontlike geleentheid die kop gewas en uitgetrap en gevloek en geskel. Alles oor die seer tand.

Natuurlik het ek die verskoning-SMS sonder enige voorbehoud aanvaar. Mens kan tog nie toelaat dat een tandpyn ‘n vriendskap van donkie-jare opdonner nie. Maar Maandag-aand toe stuur ek vir die man ‘n e-mail met die volgende attachment:

Print asseblief die volgende liedjie vir die twee snuiters, dan het hulle darem ‘n lekker byderwetse liedjie om die kitaar-lesse mee voort te sit:

~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~

O EK HET ‘n TAND
(Sing op die wysie van “O ek het ‘n Perd, ‘n blink vosperd…”)

Sleutel: D Maj
Verwerking: Vriend-E © 2009
Toonsetting: Tradisioneel

O ek het ‘n tand, ‘n baie seer tand

en ek kak en ek kerm en ek kla,

En ek vloek en ek skreeu,

en ek blaf en ek byt,

en ek soek net iemand om te ja!

Want ek is in kraam,

en my bek is seer,

en ek soek na iets vir pyn,

Vir my tand,

o my tand,

my moerse seer tand,

wat my nagte laat steeds pla!

~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~!~

Nodeloos om te sê, Vriend-C was nie juis impressed nie. En of hy ooit die bogenoemde meesterstuk vir vyftien-jarige P.A. en jonger Oogappel gaan gee, weet ek nie. Maar ek het darem probeer.

Tot volgende keer se tandpyn . . . .

Hospitaalkaarte

2009-05-18T23:13:00.000-07:00

Steeds op die Hospitalisasie-trant - ek kry die volgende gister van Vriend-C; natuurlik is dit nie my eie werk nie, maar dis skreeu-snaaks! Miskien kan die Wesrand se hospitale 'n paar tips kry hier...

Ware mediese aantekeninge op hospitaalkaarte in 'n hospitaal in Mpumalanga:

1. Sy het nie saamtrekkings of koors nie, maar haar man sê sy was
gisteraand warm in die bed.

2. Pasiënt het borspyn as sy vir langer as 'n jaar op haar linkersy lê.

3. Op die 2de dag was die knie beter, op die 3de dag het dit verdwyn.

4. Die pasiënt is hartseer en huil aanhoudend. Dit lyk of sy ook
depressief is.

5. Die pasiënt is depressief sedert sy my in 1993 begin sien het.

6. Ontslagstatus: Lewendig maar sonder my toestemming.

7. Die pasiënt het 'n outopsie geweier.

8. Die pasiënt het geen geskiedenis van selfmoord nie.

9. Die pasiënt het sy witbloedselle by 'n ander hospitaal gelos.

10. Hy het oor die laaste 3 dae net 40kg opgetel.

11. Sy is verlam van haar tone af ondertoe.

12. Die vel was droog en klam.

13. Die pasiënt het wafels vir ontbyt en 'n anoreksia vir middagete
gehad.

14. Hy lyk gesond vir 69. Verstandelik skerp maar vergeetagtig.

15. Het by tye konstante ongereelde hoofpyn.

16. Rektale inspeksie het normale grootte skildklier getoon.

17. Sy was vir die grootste deel van haar lewe hardlywig totdat sy
geskei is.

18. Albei borste is eenders en reageer op lig en akkommodasie.

19. Die vel is ietwat bleek maar teenwoordig.

20. Pasiënt het 2 tienerkinders maar geen ander abnormaliteite nie.

Tot volgende keer - hoop nie jy raak siek nie...

Hospitalisasie 101

2009-05-13T11:12:00.000-07:00

Ek’s onlangs die betwyfelenswaardige voorreg gegun om vir vyf dae in een van ons stad se plaaslike hospitale opgeneem te moes word.

Ek het sowat 17 jaar gelede by presies dieselfde hospitaal ‘n rug-operasie ondergaan en ’n enkele jaar later is my pragtige Dogter-M daar gebore (wat klinkende bewys is van die feit dat die rug-operasie ‘n groot sukses was).

Daardie tyd het die hospitaal getuig van uitstekende diens, dit was amper te lekker daar om weer huistoe te moet gaan na afloop van behandeling.

Hierdie keer was ek ongelukkig tot in my siel geskok oor die blatante swak diens en versuiming van pligte van bykans al die personeel. (Uitsluitend dokters, teater-personeel en narkotiseurs wat my behandel het). As dit die manier is waarop ons vir almal bewys lewer van ons groei oppad na ’n eerste-wêreld land, laat sak ek eerder net my kop in skaamte.

Meer oor my:

- -- Ek is nie ’n ‚demanding’ pasiënt nie.

- -- Ek is baie dankbaar vir enige goeie diens en vir die hulp om my mediese probleem aan te spreek.

- -- Ek haat dit om verpleeg-personeel aanhoudend te pla deur kort-kort die klokkie langs die bed te druk.

- -- Ek kla nie maklik nie.

- -- Ek het begrip vir die feit dat verpleeg-personeel nie behoorlik betaal word vir die werk wat hulle doen nie.

- -- Ek probeer altyd om ’n opgeruimde en ‚maklike’ pasiënt te wees.

Al waaraan ek kan dink, is dat hierdie spesifieke kliniek al hulle personeel op die volgende Hospitalisasie 101-kursus stuur alvorens hulle aan diens van enige aard mag gaan.

Hier volg nou die kurikulum wat elke personeellid op die punte van hulle vingers moet ken:

1: Pre-opname: X-straal departement

1.1: Gee die pasiënt sommer so met die intrapslag ’n moerse lang vorm om in te vul met ’n pen wat nie behoorlik kan skryf nie, weens die feit dat dit soos ’n sirkus-olifant met ’n heeltemal te kort ketting aan die klip-bord vasgesweis is. Natuurlik om regstellende pen-verduistering te probeer voorkom.

1.2: Laat die pasiënt vir ten minste 10 minute wag, ten spyte van die feit dat hy in ooglopende pyn en ongemak voorkom.

1.3: Neem die pasiënt na ’n klein 1 by 2 meter aantrekkamertjie en gee opdrag dat hy al sy klere moet uittrek, die verskafte japon moet aantrek en moet wag.

1.4: Laat die pasiënt vir ten minste 20 minute wag, loer dan om die gordyn en vra omverskoning vir die lang wag, klaarblyklik as gevolg van een of ander krisis elders op die vloer.

1.5: Laat die pasiënt vir nog ten minste 10 minute wag.

1.6: Handel die ondersoek af soos deur die huisdokter aangevra.

1.7: Sê die pasiënt aan om sy klere aan te trek en dan weer voor by ontvangs te gaan sit en wag.

1.8: Laat die pasiënt vir ten minste 30 minute in die beknopte ontvangs-area wag, ten midde van ’n massa ander hoessende, kreunende, poepende en steunende pasiënte.

1.9: Maak seker dat daar ten minste 2 moeders is met jillende en gillende kleuters. Dis altyd goed om geraas-vlakke op hoë standaard te hou.

1.10: Ignoreer die uitdruklike versoek van die huisdokter om hom te skakel sodra die uitslae uiteindelik bekend is.

1.11: Faks op aanvraag van die pasiënt die uitslae aan die huisdokter en maak seker dat niemand enige inkomende oproepe neem wanneer die huisdokter terugskakel met verdere opdragte nie.

2: Hospitaal-opname:

2.1: Laat die pasiënt ’n verskriklike lang vorm invul met inligting wat julle sekerlik iewers op ’n rekenaar behoort te hê na afloop van sy vorige besoek aan die hospitaal.

2.2: Maak seker dat ten minste 80% van al die inligting op die vorm meermale onder verskillende hoofde ingevul moet word.

2.3: Laat die pasiënt vir ten minste 30 minute sit en wag, terwyl julle die opname-dokumentasie voorberei en afhandel.

2.4: Moet nooit die pasiënt enige idee gee van hoe lank hy nog moet sit en wag nie.

2.5: Daar mag slegs een persoon by die ontvangs wees, sodat mense met net ’n eenvoudige vraag geduldig hulle beurt moet afwag.

2.6: Snuif. Tissues en toiletpapier is duur en word nie deur pasiënte gesubsidieer nie. Hospitale is trouens daar vir siek mense.

2.7: As iemand ’n eenvoudige vraag vra soos waar ’n pasiënt homself bevind, skarrel verward deur elle-lange lyste van rekenaar-drukstukke, wys die vernemende persoon dan in die algemene rigting van sale A, B, C, E en Kraam.

2.8: Moenie vergeet om net gou weer ’n slag te snuif nie.

2.9: Wanneer jy einde ten laaste die pasiënt se leêr gereed het, maak seker dat daar ’n belangrike fout in is, (soos die pasiënt se eerste naam of van). Dit verseker dat die saal-suster die leêr kan terugstuur ontvangs toe om die fout reg te stel. (Sien Regstellende Hospitalisasie Werkverskaffings Metodiek 101; nie ingesluit by hierdie kursus nie.)

2.10: Moet glad nie verstaan waarom die pasiënt so uiters ge-irriteerd voorkom nie en bied zero verskoning aan vir die swak diens en die lang gewag om alles in orde te probeer kry.

2.11: Verseker dat daar ter enige tyd slegs genoeg opname-klerke aan diens is om net sowat 10% van die volume van inkomende pasiënte te kan hanteer. Dit is om die tyd soos genoem in 2.3 hierbo tot die maksimum te kan eskaleer.

3: Saal-opname:

3.1: Stuur die pasiënt se leêr terug ontvangs toe om die fout soos gemaak in 2.9 hierbo te laat regstel. Sê die pasiënt aan om solank te wag.

3.2: Wanneer jy vir die pasiënt eventueel ’n bed aanwys en jy weet dat hy met ’n nier-steen probleem opgeneem word, maak seker dat dit ten minste 30 meter van die naaste gemeenskaplike toilet af is (wat natuurlik nie snags skoongemaak word nie...).

3.3: Wys die pasiënt se bed aan en vra hom om te wag. Moet geen idee gee van wat hy in die tussentyd moet doen nie (behalwe om te wag natuurlik) en verdwyn in die gang af.

3.4: Keer later terug en moenie begrip toon oor waarom die stomme pasiënt verward, in pyn en heeltemal verskrik soos ’n haas in jou motorligte op ’n kronkelende plaaspad voorkom nie.

3.5: Gee die pasiënt nog ’n elle-lange vorm om in te vul. Maak seker dat die oorgrote meerderheid van die gevraagde inligting alreeds op die ander vorms tydens opname ingevul is. (Sien 2.1).

3.6: Terwyl die pasiënt die vorm soos in 3.5 hierbo sit en invul, vra meestal dieselfde vrae wat hy besig is om op sy eie vorm in te vul en vul dit dan in op jou eie vorm.

3.7: Sê die pasiënt aan om te wag.

3.8: Indien die pasiënt sou vra of hy maar sy goed mag uitpak, sy nagklere aantrek en in die bed klim, antwoord „Ja“. Indien nie, laat hom ten volle oor aan sy eie lot.

3.9: Laat die pasiënt vrywarings invul om die hospitaal ten volle te beskerm teen die verlies van enige horlosies, geld, selfone, juweliersware of enige ander waardevolle items, veral wanneer hy in die teater opgeneem word.

4: Pre-teater-prosedures:

4.1: Maak seker dat julle geen idee het van wanneer die pasiënt veronderstel is om teater toe te gaan nie. Dit sal aldus veroorsaak dat julle genoegsame rede het om soos ’n spul afkop-hoenders op 'n warm sinkplaat te kan rondskarrel wanneer die teater-portier skielik opdaag om hom te kom wegneem.

4.2: Gee die pasiënt opdrag om baie gou-gou die vormlose, wit teater-jurk met die bande agter en die oop boude aan te trek en dan op die portier se bed te klim.

4.3: Moenie die pasiënt versoek om sy horlosie, selfoon, juweliersware of enige ander waardevolle items soos in 3.9 hierbo genoem in te handig vir veilige bewaring tydens die teater-ekskursie nie.

5: Post-teater prosedures:

5.1: Wanneer die pasiënt na afloop van sy teater-prosedure teruggestoot word saal toe, los hom net daar sonder enige aandag, ten spyte van die feit dat hy deurmekaar, seer en naar is.

5.2: Moenie die groen teater-linne onder die pasiënt se gat uit verwyder nie, dit gee moerse flair aan ’n andersinds boring hospitaal-saal dekor.

5.3: Moenie die pasiënt se bed bietjie regtrek om hom meer gemaklik te laat voel nie. Pasiënte is in die hospitaal om te suffer.

5.4: Moenie die pasiënt vra of jy ten minste vir hom kan help om sy nagklere aan te trek nie. Die vormlose wit teater-gown met die oop boude is heel voldoende om hom goed oor homself te laat voel.

5.5: Slaan die absolute minimum ag daarop dat die pasiënt aanhou kla van voortdurende pynn ongemak en ongerief.

5.6: Moenie die pasiënt enige leiding gee in terme van of hy mag (of moet) water drink of iets eet nie.

5.7: Terwyl die pasiënt nog lekker deurmekaar is na die narkose, en tydens hospitaal-besoektyd, stuur iemand van die laboratoriums in met ’n 5-liter urine-monster kan, ritsel ’n elle-lange lys instruksies af en neem aan dat die pasiënt dit gaan onthou. (Ten minste is die instruksies darem ook in die sak met die bottel ingesluit.)

5.8: Moenie met die kombuis reël vir aandete nie. Moet in alle geval nie eens vir die pasiënt vra of hy dalk iets WIL eet nie.

5.9: Skep die indruk dat die pasiënt iets ernstig verkeerd gedoen het, of dat julle op ’n verlengde sit-staking is, of dat julle almal weggehardloop het as gevolg van een of ander aktiwiteit van astronomiese proporsies.

5.10: Wanneer die chirurg later kom besoek aflê en die pasiënt teenoor hom kla oor die swak (lees geen / onaanvaarbare) diens, sit ’n front voor wat dit laat lyk of al die pasiënt se laaste breinselle ook saam met sy ongewenste nierstene verwyder is.

6: Algemene saal prosedures:

6.1: Stel ’n junior verpleegster, wat ten spyte van 12 pogings nog nie hierdie Hospitalisasie 101 kursus geslaag het nie, aan om na die pasiënt se belange om te sien.

6.2: Dit is baie belangrik dat hierdie junior-verpleegster oor absoluut geen kommunikasie-tegnieke beskik nie.

6.3: Die belangrikste taak wat hierdie junior-verpleegster het, is om vir minute aaneen deur die pasiënt se leêr te blaai, klaarblyklike sinnelose notas te maak en elke nou en dan met haar tong teen haar verhemelte te klik.

6.4: Verseker dat geraas-vlakke ten alle tye van hoogstaande kwaliteit is. Die volgende voorbeelde van riglyne mag ter enige tyd, dag of nag, toegepas word, maar jy mag hierdie lys aanpas ad finitum.

6.4.1: Deure word toegeslaan, nie toegemaak nie.

6.4.2: Trollies word teen mekaar en teen deure en teen beddens gestamp wanneer daar enige geleentheid daarvoor is.

6.4.3: Bedklokkie-alarms moet vir minute aaneen by die suster-stasie lui voordat daarop gereageer word.

6.4.4: Die telefone by die suster-stasie moet ten alle tye op hulle hardste gestel word en sal nooit binne ’n minumum van 11 skril luie opgetel word nie.

6.4.5: Wanneer enigsins moontlik, laat val bakke en borde en skottels en enige ander ander toerusting tans in gebruik.

6.4.6: Die bogenoemde sal die onophoudende konstruksie-werke geraas (genadiglik slegs bedags) buite die saal pragtig aanvul.

6.5: Moet nooit in 4 dae se tyd van hospitalisasie die pasiënt se bed enigsins bietjie reg-trek nie, ten spyte van die feit dat die linne stink van die sweet van die koors wat die pasiënt deur die loop van sy aansterking opgedoen het.

6.6: Moenie vir die pasiënt ’n slaap-tablet aanbied na afloop van aand-besoektyd nie. Vra is immers vry en daar is aan die pasiënt se nierstene gekarring, nie aan sy tong nie.

6.7: Moenie deur die loop van die nag waarneem dat die pasiënt getrou elke uur die 30 m na die toilet met sy drup-staander af-sukkel nie. Ook nie dat die pasiënt elke 30 minute na afloop van die toilet-sessies soos hierbo in die karton-bottel wat aan hom verskaf is (op versoek) piepie totdat die hele ding later soggy en klam is nie.

6.8: Wanneer jy snags ’n pasiënt besoek, moenie die nag-ligte gebruik nie. Skakel die hele saal se verblindende ligte aan sodat – net vir ingeval die arme nier-pasiënt dalk ingesluimer het deur sy koors-stupor – hy opsluit wakker is. Indien hy nie spontaan wakkerraak nie, sien geraasvlakke (6.4) hierbo. Wees kreatief.

6.9: Pasiënte mag nie laat slaap nie. Maak hulle sonder enige logiese verduideliking voor 5 in die oggend wakker wanneer dit nog koud en donker is, al is dit net om hulle temperatuur en bloeddruk te neem.

6.10: Sodra die pasiënt weer insluimer, maak hom wakker vir koffie.

6.11: Sou die pasiënt weer insluimer na sy koffie, maak hom binne 5 minute weer wakker deur met ’n helse rumoer iets in die saal of in die gang voor die saal te laat val.

6.12: Wanneer jy bewusword van watter kombinasie medikasie (setpille, drups, inspuitings) die pasiënt laat gemaklik en pynvry voel, moenie dit sommer net loop staan en herhaal nie. Wag totdat die pasiënt eers weer moet kla en poep en kreun van die pyn. Dis goed om algemene weerstand op te bou.

6.13: Medikasie vir pyn per mond word nie aanbeveel nie. Setpille is die in-ding en wanneer die pasiënt hulp versoek om dit te gebruik, maar ’n opmerking dat „mans gewoonlik verkies om dit self te doen.“

6.14: Wanneer jy ’n drup toedien, sit dit in ’n aar wat sal voorkom dat die pasiënt enige redelike beweging met sy hand of arm kan uitvoer. (Dit is belangrik dat die pasiënt se arms nog albei seer moet wees ten minste twee weke na ontslag).

6.15: Wanneer die drup later uitgehaal word en vervang word met ’n binne-aarse toedienings-buisie, verseker dat die drup-medikasie pype nie verwyder word wanneer dit normaalweg binne 30 minute klaar is nie. Dit is goed vir die pasiënt se algemene gemoedstoestand om met die pype in sy arms te probeer slaap. Sonder slaap-pilletjies natuurlik want hy kan mos nie sy bek oopmaak nie. Nie dat jy hom 'n kans gegee het nie...

6.16: Wanneer die pasiënt versoek om een of ander medikasie te kry wat sy riool-werke weer kan laat inskop na die teater- en narkose truma, handel as volg:

--Indien die voorskrif is dat die medikasie gesluk moet word en dan opgevolg moet word met ’n warm drankie (soos tee), wag tot enkele minute nadat die pasiënt sy tee klaar gedrink het voor jy die riool-openings-medikasie gee.

--Lyk verstom omdat dit pasiënt nie meer tee oor het nie, ten spyte van geen voorafgaande leiding in hierdie verband nie. Moenie vir die pasiënt nog tee aanbied nie, dit is nie ingesluit by die astronomiese rekening wat alreeds by finansies in sy koevert wag om gepos te word direk na ontslag nie.

6.17: Sou die dokter wat die pasiënt behandel addisionele toetse aanvra ten einde behandelings-besluite op te basseer, moenie die uitslae hiervan aan die dokter of die pasiënt bekendmaak alvorens die pasiënt alreeds ontslaan (of ontslape) is nie.

6.18: Televisie-afstand-behere mag nie werk nie. Dit is jou (of ’n brawe pasiënt) se demokratiese plig om op ‘n mankoliekige stoel te staan om die ding met die hand aan of af te skakel. Televisie ontvangs moet ten alle tye vlokkierig, vol strepe en met bykans onhoorbare klank wees.

6.19: Inspuitings moet moer seer wees en brand, maak nie saak of dit in die boud of in die arm toegedien word nie.

7: Ontslag

7.1: Ten spyte van die feit dat jy by was toe die dokter die pasiënt ontslaan het, moenie vir die pasiënt enige idee gee van wat om te doen nie. Of hy moet aantrek (ten spyte van die drup-pypie wat nog uit sy arm hang soos ’n spaar tiet) of nie. Wag vir die pasiënt om te vra. Want vra is vry en soos in 6.6 hierbo genoem is daar immers niks met sy damn tong verkeerd nie.

7.2: Moenie vir die pasiënt al sy medikasie gee om huistoe te neem nie. Selfs nie die gehate setpille wat nood hom nou al geleer het om self te administreer nie. Wanneer die pasiënt daarvoor vra, verduidelik dat die dokter dit nie voorgeskryf het nie.

7.3: Wanneer die pasiënt vir ’n uur of drie tuis is, skakel hom en sê hom aan om die res van sy medikasie soos nie gegee in 7.2 hierbo nie te kom afhaal. Wanneer jy skakel, skakel eers al die alternatiewe telefoonnommers op rekord om hom op te spoor, ten spyte van die feit dat hy sy eie nommer menige male verkaf het (sien talle plekke hierbo).

7.4: Indien tuis-medikasie gehate setpille insluit, moet tog asseblief nie handskoene of KY-Jellie saamstuur nie.

Ek herhaal:

- -- Ek is nie ’n ‚demanding’ pasiënt nie.

- -- Ek is baie dankbaar vir enige goeie doens.

- -- Ek haat dit om personeel te pla deur aaneen die klokkie langs die bed te druk.

- -- Ek kla nie maklik nie.

- -- Ek is bewys van die feit dat verpleeg-personeel nie behoorlik betaal word vir die werk wat hulle doen nie.

- -- Ek probeer altyd om ’n opgeruimde en ‚maklike’ pasiënt te wees.

Maar komaan damnit – kry asseblief tog net julle basiese diens op standaard!!

Ek sal (indien ek die keuse het) nie weer hierdie hospitaal besoek nie, want hy is in my opinie nie op standaard van ’n dag oud nie.

Ek sal al my vriende en famile vertel van hierdie ondervinding.

Ek hoop dat hierdie ekskursie nie ’n kykie is na die toekoms van mediese sorg in Suid-Afrika nie.

Weer: Die teater-personeel, dokters en narkotiseurs van die betrokke hospitaal is nie onderhewig aan die bogenoemde nie.

Tot volgende keer se siekbed, WAG net geduldig!!!

Scaringly Beautiful

2009-05-12T08:36:00.000-07:00

Disclaimer: None of the following pictures / photographs belong to me. I have absolutely no right to use it. If anyone objects because of this post, please let me know and I will immediate delete it.

I received the following from a friend earlier today, and they are so beautiful, it's actually scary... I hope that they have the same impact on you than they had on me. Enjoy!

STRANGER:

SORROW:

SOLITUDE:

RESPECT:

RESCUED:

PAIN:

LOVE:

INNOCENCE:

GRACE:

FRIENDSHIP:

EXPECTATION:

DIVINE:

DEPARTURE:

COMPASSION:

CARE:

AFFECTION:

Until next time...

Something's Missing...

2009-05-05T06:40:00.000-07:00

There's something missing in my home,

I feel it day and night,

I know it will take time and strength,

Before things feel quite right.

But just for now, I need to mourn,

My heart - it needs to mend,

Though some may say "it's just a pet",

I know I've lost a friend.

You've brought such laughter to my home,

And richness to my days.

A constant friend through joy or loss

with gentle loving ways.

Companion, friend and confidante.

A friend I won't forget,

You'll live forever in my heart,

My sweet forever pet.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

The above is not my own work, I found it on the net and have slightly changed it.

I publish it here in memory of my beloved dog, Tuscan, who passed away today at the age of 9 years.

My Wortels

2009-04-27T06:31:00.000-07:00

Die afgelope naweek het ek ‘n verjaarsdag-geskenk soos nooit vantevore by ‘n ou maat van my gekry. Hy’t my al weke gelede in kennis gestel dat hy nie hierdie jaar vir my iets spesiaals sou koop nie, maar dat hy my eerder gaan uitnooi iewers heen vir ‘n naweek. Die catch was net dat ek geen idee het van waarheen nie. Die instruksies van wat om saam te vat was eenvoudig:

Warm en koue klere, musiekinstrumente, tenk vol diesel. That’s it.

So gesê, so gedaan, en uiteindelik het die groot dag toe Saterdag-oggend aangebreek. Ons het by die afgesproke plek ontmoet vir koffie en 'n beskuitjie, en in die pad geval. Hy in sy 4-deur 4X4 en ek in my 2-deur. Kitaarkas, bekfluitjies en konsertina op die agtersitplek, oornag-sakkie met warm en koue klere in die immer-ontwykende kattebak. (2-deur Wranglers is nie juis bekend vir baie spasie nie).

In alle geval, so onderweg en met behulp van ons twee-rigting radios, probeer ek om die kriptiese leidrade wat ek deur die loop van die week per e-pos ontvang het, uit te pluis. Want volgens na wat ek kon aflei en na aanleiding van my interpretasie van die ’koordinate’, was ons reguit op pad Madagaskar toe. Of nie. Want ons ry Wes, en Madagaskar lê reg Oos. En daar is nie ‘n brug van ‘n dag oud waarvan ek van weet oor die Indiese Oseaan nie. En ek besef dat selfs my Red-Rock Wrangler sekere dieptebeperkings het.

Naderhand kom dit uit: Ons is op pad na die wêreld van Herman Charles Bosman. Na ’n gasteplaas in die hart van die Marico-distrik se Bosveld.

Die naweek was onverbeterlik. Ons het sonder ophou gesels. Ge-4X4, gekuier, musiekgemaak. Deel geword van die kultuur van die plek waar die bekende skrywer diep wortels het. Sondag-oggend amper verslaap na die vorige aand se middernagtelike vleisbraai en groot kuier. Stofpad-langs terug dorp toe. Besoek afgelê aan die Herman Charles Bosman museum. Heerlike breakfast by Memois in die hart van die klein plattelandse dorpie. Vandaar met ’n effense ompad om by my ou neef en sy gesin in Lichtenburg te gaan aandoen.

Later, elkeen weer in sy eie kar en oppad terug Gauteng toe, sit ek so en dink aan waar my eie wortels is. Praat van Marico, dink aan Bosman. Praat van waar??? en dink aan my.

En my gedagtes dwaal en tob en swaai van bakboord na stuurboort en terug na die hede. En ek kom tot die gevolgtrekking dat my eie wortels nooit na ’n vasgestelde sekere plek ge-pin-point sal kan word nie.

My wortels is op al die plekke waar diegene wat na aan my is, is.

Dis op die Ooskaapse dorpie, Uitenhage, waar ek net twee weke gelede saam met Ma-E en Tannie-D my pragtige Dogter-M se sestiende verjaarsdag gevier het. Ek kan dit hoor aan die liefde in hulle stemme wanneer ons weekliks met mekaar gesels oor wat nuus is.

Dis op die Karoo-plaas in die skaduwee van die Hanekamberg, waar ons twee weke gelede gaan kyk het hoe my oupa en ouma-grootjie se grafte lyk. En ek my verstom het aan hoe mooi die ou eenvoudige plaas-huisie nog na al die jare lyk.

My wortels is daar waar ek op ’n stowwerige twee-spoor paadjie met die Wrangler ry, kappie af, wind deur my hare, my beste pal voor my in sy Moon-buggy.

Dis daar doer in die Bosveld waar my ou vriend my die naweek heengevat het en ons al hierdie dinge saamgedoen het wat miskien vir ander mense nikseggend sou wees. Soos om net te praat, te lag, ’n doppie saam te drink, bekfluitjies saam te speel, die konsertinas laat kla het en baie dinge (goed en sleg) saam te kon onthou. Selfs waar ons saam ge-stress het oor die spinnekop met die lelike lang pootjies in die middernagtelike plaas-kombuis.

Dis by my wonderlike predikant-neef in Lichtenburg en sy pragtige vroutjie en hulle twee kinders wat ons met sulke ope arms ontvang het. Dis in my Oupa-A se lig-blou Kombi wat ek kort na Pa-G se dood vir dieselfde neef gegee het. Die ou Kombi wat gister, toe ek hom vir die eerste keer in soveel maande weer sien, daai verwoede groot knop in my keel veroorsaak het wat my hard laat sluk het om nie sommer net te huil en huil en huil nie. Oor alles wat was en oor alles wat nog gaan wees. En oor die tye wat verby is en wat g’n geld in die wêreld ooit weer sal kan terugkoop nie. En oor al die dinge wat ek in my lewe versuim het om te sê, en wat nou nooit weer gesê sal kan word nie.

Dis op die oewer van die Limpopo, waar ek soveel ure saam met Vriend-J omgesels het voor sy tydjie op aarde so skielik verby was. Ek ek wag steeds elke Sondag-aand vir sy telefoonoproep wat ek weet nooit ooit weer sal kom nie.

Dis op al die staproetes wat ek in my jonger dae gedoen het met Vriend-W wat ook op so ’n jong ouderdom sy lewe oorgegee het aan die kanker.

Dis op die Vrystaatse myn-dorpie waar ek ook nie te lank gelede vir my kosbare Oom-J vaarwel toegewens het. En by Tannie-D, wat vir my al vir baie jare nes 'n eie ma was.

Dis by al my nefies en niggies en hulle kinders, al het ek hulle in jare der jare nie gesien nie.

Dis in die lugruime van die talle plekke waar ek heen gevlieg het in die dae toe ek die geweldige lewens-droom om vry soos ’n voël te kan wees, nagejaag het.

Dis op kantoor waar ek soms voel dat my lewe by my verbygaan in ’n gejaag na niks. Waar die volgende suksessvolle projek se goeie kommentaar van jou kollegas en jou baas jou laat besef dat dit alweer alles die moeite werd was.

Dis 'n Mosambiek waar ons eindelose ure van pret en kuier en genot deurgebring het. Vriende, familie, diegene wat vir ons belangrik is.

Gisteraand, weer terug by my eie huis, lê ek steeds en dink aan al hierdie dinge. En ek besef dat, alhoewel ek nie wortels het waarvoor mense my in generasies vorentoe gaan onthou soos Herman Charles Bosman van die Marico-distrik nie, ek my eie wortels het op so baie spesiale plekke. En mense weet dit en ek weet dit en daar is baie van hulle wat dit verseker gaan onthou lank nadat ek ook dalk nie meer daar is nie.

Tot volgende keer...

Priceless

2009-04-27T04:58:00.000-07:00

Toe ek netnou die storie oor die spinnekop in Pa se garage sit en skrywe, toe dink ek dadelik aan die volgende drama wat hom jare gelede op presies dieselfde plek afgespeel het. Weer eens met Pa-G te doen. En nog een van daai insidente wat my vir die res van my lewe sal bybly.

Pa-G was maar ‘n redelike konserwatiewe oubaas. Beginselvas, doen dinge op die regte manier, sobere gewoontes, kyk nie waar hy nie veronderstel is om te kyk nie. Of in alle geval nie wanneer een van die ander gesinslede hom kon sien kyk nie.

Ek was so ’n opgeskote jongman, seker in standerd agt of nege. (Daai dae het ons nog nie grade op skool gehad nie, ons het begin by die subs en aangehou met skool tot in standerd tien, oftewel matriek).

Vandat ek maar kan onthou, het ons na kerk op ’n Sondag-oggend vir Ma-E en Suster-T by die huis gaan aflaai om met die Sondag-middagete voorbereiding te begin, dan is ek en Pa-G in die kar weg begraafplaas toe om by Oupa-A se graf te gaan besoek aflê. Dan het pa die onkruidjies uitgeskoffel met die hand-vurtjie wat altyd in die kar se kattebak was, die klippies mooi reggeskuif, die marmer-steen met bietje water afgespoel en nie te lank nie, dan is ons weer terug huiswaarts.

Dié betrokke dag het alles dan ook presies verloop soos al die baie Sondae tevore en soos wat baie komende Sondae daarna nog sou verloop. By die huis aangekom, het ek die garagedeur vir my pa oopgesluit (daar was geen manier wat sy kar sou buite staan nie), en hy het die kar ingetrek. Die vensters op so ’n skrefie oopgelos sodat die warm lug kon uit, al die deure noukeurig gesluit, en die garage-deur begin toemaak.

Dis toe net daar waar dinge soos in die movies in slow-motion begin gebeur:

Soos wat Pa-G besig is om die garagedeur af te trek (dit was natuurlik nog lank voor die dae van elektriese garagedeure op Uitenhage), trek ’n rumoer aan die onderpunt van die straat my aandag. En ek kyk op en vries verstom in my spore. Want daar kom ’n Beach-Buggy in die straat opgery. Kannie die kleur onthou nie, maar dit is ook nie belangrik nie. Wat wel belangrik was, was dat daar benewens die jong bestuurder, twee vroulike passasiers in die oop-kap karretjie was. Een sit in die voorste passasier-sitplek, en die ander ene, wel, dis net hier waar die groot aanskoulikheid begin.

Want op die agtersitplek staan so ’n jongerige meisie. Sy staan kierts-regop op die sitplek, en sy hou so met albei hande aan die Beach-Buggy se roll-bar vas. En sy staan so en swaai van kant tot kant soos wat die Beach-Buggy in die straat op-dreun, en sy het absoluut niks bokant haar naeltjie aan nie.

Ek kon my luck nie glo nie. Want waar kry ’n jongman van Uitenhage nou ooit die geleentheid om sommer so voor middagete op ’n Sondag-oggend twee pramme van aangesig te kan staan en beskou? Want sy was hoogs bedeeld op al die plekke wat ’n meisie van haar ouderdom bedeeld behoort te wees.

Dis net daar wat ek onthou van my pa wat op daardie stadium net die deur klaar toegemaak en gesluit het. En ek vestig my volle aandag op hom wat net in die proses is om regop te kom en begin om straat-waarts te draai. Alles nog steeds in slow-motion.

En Pa se oog vang die Bitch-Buggy met sy tieties wat so swaai in die somers-windjie. En Pa-G se oë rek groter as sopborde, en sy onder-kakebeen klap behoorlik teen sy knieë vas soos wat sy mond oopval.

En soos wat Bitch-Buggy voor ons verby-dreun, so draai my pa se lyf met die kar saam om tog niks van die view te mis nie.

En toe die karretjie en sy inhoud so uit Pa se gesigsveld uit verdwyn, kom hy so effens by van die skok, staar na my met sulke glaserige uitdrukkings in sy oë en uiter: “Maar my D..O..O..O..O..NER, E, daardie vrou het dan NIKS oor haar borste aan nie!!!!“

Kerktoe op ’n Sondag-oggend as kind:

Belangrik.

Begraafplaas toe gaan na kerk:

Great.

Ma se Sondag-middagetes:

Onverbeterlik.

Pa se uitdrukking toe hy voor sy tiener-seun sien wat Pa’s nie behoort te sien nie:

Absoluut totaal PRICELESS!!!

Tot volgende keer...

Agt-potige DNA

2009-04-27T03:33:00.000-07:00

Ek is seker dat die vrees vir spinnekoppe oorerflik is. Dat iewers, diep binne mens se DNA-struktuur, daar voor geboorte een of ander bit flip wat maak dat die persoon aan wie daai DNA behoort, hierdie geweldige en totale irrasionele gevoel van vrees het wanneer hy of sy tot aangesig sou kom met een van ons klein agt-potige mede-bewoners van Moeder Aarde.

In my geval kom die genoemde DNA-afwyking sekerlik van my pa se kant af. Want vandat ek maar kan onthou, kon hy sy stem op so ‘n spesiale manier verander wanneer hy vir Ma-E roep om die besem en die blik Doom te bring. En, tipies van ’n normale gesins-opset van die jare sewentigs waartydens ek grootgeword het, was dit ook nie dan die tyd vir my ma om tee te praat nie. Vroue, wees aan julle mans onderdanig.

So Ma-E se moederlike huweliksplig onder gegewe omstandighede was om sonder versuim vir Spinnekop op te spoor, te bespuit van de Doom, te keer dat hy nie agter ’n meubelstuk verdwyn nie, (met die besem natuurlik) en te ekstermineer. Natuurlik onder die noukeurige en eksplisiete aanwysings van my pa, wat teen daardie tyd heel altyd veilig buite bereik van sig of spring die nodige leiding gegee het. Soos wat dit die behoorlike hoof van ’n Afrikaanse huishouding betaam, natuurlik met baie bliksems en donders as deel van die gesprek. Mans, julle moet julle vrouens liefhê.

So vertel Ma-E en Pa-G vir my jare gelede van die volgende insident wat in ons motorhuis afgespeel het:

Wat presies vooraf gebeur het, is niemand juis baie seker van nie. Maar wat wel feit was, was dat my Ma en Pa vir een of ander onverklaarbare rede nie op die betrokke dag juis op speaking terms met mekaar was nie. En ek, toe al ’n jongman van bykans 20, was nie op daardie stadium tuis nie.

Pa-G het die garage begin uitvee, nadat hy die agterdeur oopgemaak het sodat die windjie wat deur-trek, die stoffies darem so bietjie kon wegwaai. Ma was elders in die huis doenig. Verseker nie besig om vir Pa Hertzoggies te bak nie.

Toe Pa so op ’n stadium onder die Kombi inbuk om daar te vee, toe sien hy Mnr. 8-poot onder die Kombi sit. ’n Ou Grote, (hoofletter-G). Met die beentjies wat so nou en dan beweeg, asof die gedoente my Pa wou uitdaag om dit te waag om enigsins nader te kom.

My pa het amper sy pyp ingesluk, en toe is dit die gewone: “E, bring die besem en die blik Doom“. Maar Ma-E lewe in haar eie wêreld. Heeltemal doof vir my Pa se herhaaldelike nood-krete. En sy gaan maar aan met wat sy besig was om te doen en maak of sy nie vir Pa-G hoor nie.

Nou sit Pa-G met ’n hengske dilemma. Hy kan nie uit die garage uit nie, want dan verdwyn Spinnekop dalk en wie weet wanneer beland hy in een van die karre. En my Ma wil nie help nie. En ek is nie daar nie, en daar’s geen manier waarop hy self gaan probeer om die ding dood te maak nie.

My Pa doen toe maar die regte ding, en gaan sit so op sy hurke op’n veilige afstand, en hy stook sy pyp met die Dinglers no. 6 Medium Brown tabak dat jy net sien rook trek. En hy hou vir Spinnekop dop, wat steeds elke nou en dan net sy beentjies so bietjie-bietjie beweeg. En Pa-G stress en raak grys sommer binne die bestek van ’n paar minute.

Ek weet nie hoe lank die oubaas daar gesit en stress en swets het nie, maar op ’n stadium loop daar ’n anderskleurige jongman in die straat op. (Nie my pa se woorde nie, hy was nog van die ouer generasie, en hierdie is ’n verligte blog). En my pa maak die jongman net daar bymekaar en bied hom (sekerlik na vurige onderhandeling) ’n heel buiterwestelike bedrag geld aan om van die ding ontslae te raak.

Jongman aanvaar die geld, loer onder die Kombi in. En kry summier, op die plek, koue voete. Met ’n “Nee, Jissis, my Baas, die ding hy is te groot!!“ is hy met ‘n spoed daar by die hek uit, sekerlik aangehelp deur my Pa se gevloek afterna.

En Pa is back to square one. Op sy hurke langs die Kombi, pyp al rooi-warm gestook en hy wag en probeer om Plan-C te beraam. Want Ma-E is nog steeds horende doof elders in die huis.

Ek weet nou nie hoelank hy daar gesit het nie, toe een van my studente-buddies, Vriend-N, met sy Morris Minor in die straat opgery kom en in die hek stilhou, op soek na my. En my Pa is so bly dat hy vir N glo amper ’n soen gee. Veral toe Vriend-N laat blyk dat hy glo geen bang haar op sy kop het wanneer dit by spinnekoppe kom nie.

En Vriend-N, gewapen met Pa se besem, buk daar onder die Kombi in, mik so ‘n slag, en slaan vir Spinnekop dat die ding net daar op die plek heeltemal disintegreer. Disintegreer? Dis reg ja. Want so met die slaan-slag kom hulle after dat die ding seker al vir weke lank dood-lê daar onder die Kombi. Horing-droog en kan nie ’n vlooi skade aandoen nie.

Pa-G en Vriend-N kom toe tot die gevolgtrekking dat die dooie, droë spinnekop se beentjies so nou en dan net bietjie beweeg het van die windjie wat oor hom deur die garage getrek het. En Vriend-N lag en Ma-E kom selfs later te voorskyn met tee en lemon-creams en sy lag. En Pa-G dink gladnie dis snaaks nie.

Ek is Pa-G se kind, deur en deur. Want my Spinnekop DNA is presies dieselfde as syne. Weet wanneer om handoek in te gooi en weet wanneer om versterkings aan te vra.

Spinnekoppe is nie vir sissies nie.

Tot volgende keer!

Children of the World…

2009-03-31T11:26:00.000-07:00

I (virtually) met him around ten years ago.

He was just this extremely confused bunch of letters regularly delivered by means of email.

And I was the stranger in whom he soon learned to confide, someone to trust and someone who really cared…

I cannot remember exactly how it all started. I became involved in this Internet counseling venture, where we made ourselves available to provide help and an ear to someone in need. We were supposed to ‘finalize’ every ‘case’ in no more than two or three emails. Four maximum. Until he came along.

At the time, he was still in secondary school, a teenager in years, but an old man measured by the weight that he constantly carried on his two little shoulders. From the other side of the world, he started talking to me about his miserable life. His parents who did not care. His friends who did not understand him. And his depression went so deep into this black gorge of despair, that I was at times seriously concerned about his life.

And we talked and I listened and I offered my shoulder for him to cry on, even whilst I was thousands of miles away. I’ve stopped adding the hours that I sat in my study trying to change his life around or trying to make a difference in the dark hours of his nights.

And he hung in there and things went better and worse and up and down. The see-saw of life which seems to be the fate of so many young people all over the world, kept him in this constant state of confusion and fear.

Years passed. We kept on communicating from time to time. Sometimes he had good news. Got a job, have good friends. In the next email, he just lost his job. His friends are deserting him. Life is so bad to him. No one understands him. No one cares.

And I try to encourage and I try to be strong for him, even though my own life is not always moonshine and roses. Sometimes I wish that I can physically shake him out of his depression, get his mood-meter back to normality.

Earlier tonight he sent me the link to his new blog and I read more about what’s happening in his mind. His parents whom he still does not get along with. His fear of being neglected. His longing to have a job again. His deep-rooted craving for acceptance. He's not a kid any longer, but did he ever have the pleasure of being young and trouble-free?

And my heart still goes out to him. I want to tell him that I care and that I love him and that he must just hang in there. That things will get better – but when?

I hope that his mood-meter on his blog will soon go from ‘bad’ or ‘crappy’ or ‘unhappy’ to GOOD. I hope to one day see a smile on his young face. I want him to tell me that his life is good and that he has a job and that he is accepted by his family and friends. . . . .

Parents, get to know your children, after all, it was your choice to have them, not theirs. Love them, treasure them, protect them, listen to them, and always be there for them.

Until next time…

Ten volle Tweetalig

2008-12-28T04:28:00.000-08:00

Ek kry van tyd tot tyd versoeke om van my Afrikaanse blogs na Engels toe te vertaal. Toe besluit ek om sommer gou hierdie storie te vertaal soos wat ek dit skrywe.

(I gets from time to time distant seeks to from my Afrikaans blogs to English to translate. Then I thought I to summer quickly this story to translate as when I writes it.)

Verskoon tog maar asseblief as my Engelse vertalings dalk nie altyd grammatikaal korrek is nie.

(Be clean to but please if my English distant languages sometimes not is gramatically right.)

Geniet dit!
(Enjoy it!)

Soos in die tyd van die Voortrekkers, het ek en my swaer Jan, ystervarke en stinkmuishonde gaan jag met die dubbelloophaelgeweer.

(As in the time of the Frontpullers, me and my heavy, John, went to shoot for iron pigs and stink mice dogs with a double walk hail gun.)

Uiteindelik sien my swaer, Jan, ‘n stinkmuishond.

(At last my heavy, John, saw for a stink mouse dog.)

Hy sit ‘n patroon in die loop,

(He puts a pattern in the walk,)

lê aan,

(lies on,)

trek los,

(pulls loose,)

En daar lê die stinkmuishond, bene in die lug.

(And there lies the stink mouse dog, bones in the light.)

Net toe ons naderkom, ruik ons hoe die stinkmuishond stink en ons hardloop vinnig weg.

(Just as us come close, us did smelt how the stink mouse dog stinks and us run quickly away.)

My voet hak toe vas aan die wortel van ‘n boom, ek slaan neer en breek my sleutelbeen.

(My foot hooks fast to the carrot of a tree, I falls down and breaks my keybone.)

By die hoofpad uitgekom, staan daar ‘n ou met ‘n pap wiel.

(By the chief road outcomed, there stands an old with a porridge wheel.)

Hy vra toe of ons weet waar hy ‘n motorhawe kan kry om lug in sy agterwiel te bekom.

(He asks for us if us knows where he can get a motor harbour to get some sky for his after wheel.)

Van pure moedeloosheid bly sit ons toe net daar langs die pad.

(From pure motherlessness, us stay sits just there next to the road.)

Later word dit toe donker en die onweerswolke pak saam.

(Later it gets close darker and the thunder clouds pack together.)

Swaer Jan gaan haal toe maar die stinkmuishond,

(Heavy John goes fetch close but the stink mouse dog,)

ons maak 'n vuurtjie,

(we makes a fire small,)

En later daardie aand, smul ons tog te heerlik aan die stinkmuishond se stink vleis...

(And later that evening, eats us to too nice on the stink mouse dog his stink meat....)

Tot volgende keer
(To next stop)

Pap Batterye

2008-12-27T23:05:00.000-08:00

Die afgelope paar weke was ek nie lus vir Blog nie. Is verseker vanoggend ook g’n lus hiervoor nie, maar as gevolg van niks anders om te doen nie sal ek maar sit en tik en kyk wat hier uitkom.

Jy sien, dis alweer hierdie tyd van die jaar. Tyd vir familie en vriende en geliefdes en kinders se lag en champagne en goeie wyn. Maar dis presies net hier waar ek heeltemal van die wa af donder. Soos laas jaar en soveel kere voor dit. Krismis en nuwejaar is net nie meer vir my nie. In alle geval nie soos toe ek nog kind was en met blink ogies die kersboom dopgehou het en die ure afgetel het na die nuwejaars-klappers nie. Nie dat ons ooit self geskiet het nie, ons het net by die vensters gestaan ek staar na die skouspel van lig en kleur en geraas.

Wat my deesdae vang is dat my batterye heeltemal pap raak hoe nader mens aan die fees-seisoen kom. En dis nie van te veel werk of nie verlof vat nie, trouens, ek het oorgenoeg verlof maar is nie lus om dit te vat nie. Want waarheen gaan mens op jou eis? En ek’s so gatvol vir myself wat altyd die orige wiel aan die wa is wanneer vriende met hulle vriende en familie en kinders kuier en lag en gesels en fun het. Want ek is nou maar eenmaal op my eie en sal seker so bly vir die res van my lewe. En ek is moeg daarvoor om altyd die charity-case te wees wat mense en sogenaamde vriende verplig laat voel om saam te nooi na etes en celebrations en breakfasts en braais. Los my eerder maar uit, geniet julle self en gaan die nuwe-jaar op gepaste wyse binne.

Ek glo dat ek iewers in 2009 weer tot my sinne sal kom en gaan bykom. Indien nie, who cares. Ten minste kan ek die rooi Beach-buggy se battery wat nou al jare nie meer laai nie onder die charger laat deurloop, maar my charger moet nog uitgevind word.

Hoop 2009 is goed vir jou.

Tot volgende jaar.

Fiets vir 'n Kind

2008-11-26T22:04:00.001-08:00

Hierdie inskrywing is nie my eie werk nie, ek publiseer dit bloot hier omdat ek hierdie venture ten volle ondersteun en will deelwees daarvan.

“Cycle it around the country and grasp life by the handlebars”
– Unknown -

Wat is lekkerder as om vir iemand iets te gee???

NIKS NIE!!!!

Vriend E se storie van die fiets op sy blog (en Kerneels s'n, gaan lees GROOT asseblief) . Dit is ‘n fantastiese inskrywing) het Spit it Out ‘n brain wave gegee, en sover het die brain wave soos ‘n veldbrand versprei. ‘n Paar van ons Litnet bloggers het dit goed gedink om uit te reik na kinders oor die feesseisoen… In die vorm van fietse.

Spit it Out, Biker dinge, Vriend E, Zeppie, Lo-Ammi, Ousus en Kerneels.

‘n Nie blogger, maar huge fan van Litnet se blogs, Nella, gaan saam met Lo-Ammi span om die Kaap gebied te target.

Elke kind moet die voorreg hê om ‘n fiets te ry. Sy EIE fiets.

Fietsry leer ons so baie van die lewe. As jy val, moet jy opklim en weer probeer. Net soos in die lewe. Maar ons kan nie vir kinders dit leer, as hulle nie weet hoe om fiets te ry nie. As hulle nie die ervaring beleef het van om te val nie.

Ons wil kyk of ons soveel as moontlik fietse kan bymekaar kry om uit te deel aan sulke kinders.
Baie van ons het iewers ‘n fiets wat net lê en niks doen nie. Kinders wat uit die huis is, maar die fiets het agter gebly. Kinders wat nuwe fietse kry. Dieëte wat fietsry insluit, maar net nooit gewerk het nie.

Ons soek daai fietse.

Ons sal reël vir vervoer om om te kom om fietse te kom optel waar nodig. Al wat jy moet doen is om daai fiets uit die motorhuis te haal en ons te laat weet om te kom haal.

Ons sal sorg vir die res.

As jy nie ‘n fiets het nie, maar dalk ‘n speelding of twee wat lê en vergaan in ‘n kas, dit is ook welkom. Soveel kinders sal die Kersseisoen deurgaan sonder ‘n geskenk. En alhoewel ons weet die Kerstyd is nie daar vir geskenke ontvang nie, maar eerder oor gee, is dit juis wat ons wil doen. Ons wil gee vir die wat nie het nie. Sodat almal kan deel in die vreugde van liefde…
Indien jy wil betrokke raak, of iets het om te skenk, skree vir een van ons.

-- Spit it Out (Pretoria area)
-- Zeppie (Pretoria area)
-- Biker Dinge (Johannesburg area)
-- Lou-Ammi (Kaap area)
-- Ousus (Bloemfontein)
-- Kerneels (Vaal Driehoek/Johannesburg area)

-- Nella (non blogger) (Ook Kaap area)

Ons soek mense wat die projek wil aanvat en dryf in alle areas. So, as daar enigiemand buite die areas is wat wil betrokke raak, laat weet ons. Hoe meer siele, hoe meer vreugde.

Copy en paste na jul blogs toe, na mail toe en stuur aan vriende, familie, kollegas...ALMAL

‘n Aansporing: Zeppie se seun, en Biker dinge se dogter, het albei hul fietse alreeds geskenk. As kinders dit kan doen, wat kan ons grootmense nie ook doen nie.

Stuur ‘n epos na fietse@mtnloaded.co.za, en ons tref reelings van daar af.

Die Groot Verlang

2008-11-25T04:55:00.000-08:00

So sit ek weer vandag hier voor my rekenaar met 'n hele klomp gemengde gevoelens. Aan die een kant wil mens die verlede vergeet (veral die seerkry en die moeilike tye); aan die ander kant bly mens dinge oopkrap of doen iemand (of jyself) weer van tyd tot tyd iets om jou opnuut te herinner aan tye wat liefs vergete moet bly.

Soos gisteraand. Iets het gebeur wat my alweer laat dink het aan die een grootste en belangrikste leemte in my volwasse lewe.

Sou iemand ooit vir my vra wat ek sou anders doen as ek my lewe kon oorhê, sal die antwoord altyd dieselfde wees: Ek sou so bitter graag 'n kind wou grootmaak. Maak nie saak of dit 'n seuntjie of dogtertjie is nie, ek wil net my eie kind grootmaak.

Ek het dit amper reggekry. Al sestien jaar gelede toe ons pragtige Babadogtertjie-MM gebore is. Dit was deur en deur die een enkele groot hoogtepunt van my hele lewe. Maar ongelukkig kon ek en haar ma (toe natuurlik nog my handbriek) nie ons probleme uitgesorteer kry nie, en is sy en Baba-MM terug Oos-Kaap toe. En ons is geskei. En my hart aan flarde gebreek oor my pragtige kind wat nie meer by my was om te koester en te vertroetel nie.

Ek sien Dogter-MM gereeld en praat baie met haar. Sy is my oog se appel en ek verruil haar vir absoluut niks in die lewe nie. Vir NIKS nie. Maar die tydjies wat ek haar sien (weens die afstand tussen die Oos-Kaap en Gauteng) is net heeltemal te min.

En ek begeer elke dag dat ek 'n groter deel in haar grootword en opvoeding kon hê. Die een aspek waaroor en ewig dankbaar is en sal bly, is die feit dat ek weet dat sy ordentlik grootgemaak word. Haar maniere, respek vir ander en uitkyk op die lewe is perfek. En ek sê nie so omdat sy my eie vlees en bloed is nie. Haar ma en dié se man werk bitter hard aan haar opvoeding en ek's bitter bly daaroor.

En toe, 'n klompie alleen jare na my eerste egskeiding, ontmoet ek weer 'n potensiële handbriek. Sy't drie opgeskote kinders, twee seuns en 'n dogtertjie. En ek hoor hoe almal waarsku dat dit nie maklik is om iemand anders se kinders groot te maak nie, maar die liefde tussen my en hulle ma blom en kort voor lank is sy my wettige en geringde handbriek.

Aanvanklik, soos met 'n nuwe besem, het dit goed gegaan en dit was wonderlik om weer 'n Pa se verantwoordelikheid as hoof van die huis te kon inneem. En toe begin die probleme. Baie oorsake, mettertyd is die kinders heeltemal van my vervreem en ek en Handbriek-2 is ook uitmekaar. Miskien blog ek nog eendag daaroor as my kwaad en my seerkry en die bitter genees het.

So, ek is alweer alleen. Baie gelukkig in vele opsigte, maar eindeloos eensaam in die verlange om weer permanente Pappa te kan wees.

In die jaar se tyd wat ek en Handbriek-2 uitmekaar is, het ek stelselmatig van al die goeters wat by my huis agtergebly het, ontslae geraak. My spasie tuis het al hoe meer en meer geword, en die herhinneringe na wat kon gewees het, al hoe minder en minder. Behalwe vir die blou fiets, die jongste seun s'n. Ek kon net nie die fiets wegmaak nie, want somehow was dit die versinnebeelding van ek as 'n Pa en goeie tye saam met 'n pragtige stiefkind vir wie ek regtig baie liefgeraak het, maar wat omstandighede ook van my weggeraap het.

Gisteraand het ek toe die fiets einde ten laaste weggegee. Lang storie. Maar die bottom line is dat die fiets na 'n seuntjie toe gaan wat (soos wat ek verstaan) nog net in sy jong lewe die gatkant van die lewe geken het. En ek glo dat hy sy blou bicycle met die baie ratte verdien en dit gaan koester as sy eie, kosbare besitting. En dat hy gaan lag en gelukkig wees soos wat kinders moet wees.

En ten spyte van die feit dat dit my verskriklik gelukkig maak, is die groot verlange in my hart na my eie kind om groot te maak, weer daar. En ek wonder hoekom daai ou seuntjie (of 'n ander een soos hy) nie maar my aanneem-kind kan wees nie. Want ek het die plek en geduld en liefde en 'n groot hart met 'n moerse verlange om vir iemand 'n dag-tot-dag Pa te kan wees. Ek wil die een wees wat 'n seerplek of 'n stukkend-gevalde knie reg-soen. Ek wil die rolmodel en mentor wees. Ek wil liefde gee en liefde kry. Ek wil die vertrooster wees as die donderweer slaan. Ek wil 'n klein hondjie as geskenkie koop en saam op die grasperk krieket speel of in die swembad rumoer. Ek wil raadgee en daar wees as grootword moeilik word. Ek wil vroeg by die kantoor weg-slip om te gaan skole-rugby kyk en by skool-konserte gaan handeklap. Ek wil die beste pappa in die wêreld wees.

Dis anders met my vriende wat kinders het wat ek van tyd tot tyd sien. Want vir hulle is ek 'n Oom, maar ek wil 'n regtige PA wees.

Soms wonder ek hoekom die lewe my so hierdie rug-kant-hou toegedien het. En hoe ek ooit daai groot verlang gaan stil.

Ek weet regtig nie.

Tot volgende keer ...

Vaarwel aan Diep Spore

2008-11-21T00:29:00.000-08:00

Ek is gister die onbenydenswaardige voorreg gegun om by my geliefde Oom-J se begrafnisdiens op Welkom die bedankings te doen.

Ek was erg bekommerd voor die tyd, want ek was verskriklik lief vir my ma se jongste boetie, wat sederd my eie Pa-G se dood net oor die drie jaar gelede daai spesiale plekkie in my lewe spontaan ingeneem het. En ek was bekommerd dat die groot knop in my keel gaan voorkom dat ek met my paar woorde reg sou laat geskiet aan ‘n vreeslike spesiale man.

Ek onthou Oom-J van klein seuntjie se tyd af. Wanneer die familie van Welkom by ons in die Oos-Kaap kom kuier het, was dit vir my as kind altyd ‘n spesiale belewenis. Want Oom-J en Tannie-D en die twee kinders het altyd baie rondgery as hulle kom kuier het, en dan het ek altyd saamgery. My eerste vis ooit het ek saam met hom gevang, so ‘n kleintjie wat sy ereplek met trots in Ma-E se vrieskas ingeneem het. Het net mooi in ‘n bank-kleingeld-sakkie ingepas.

Later toe ek grootgeraak het en Gauteng toe verhuis het, het ek begin om so gereeld moontlik by Oom-J-hulle op Welkom te gaan kuier. En alhoewel hy steeds my Oom was en ek hom as sulks gerespekteer het, het ons ook baie goeie vriende geword. Ons kon die naweke omgesels oor sy jong dae in die Langkloof, sy eerste werk op die myne in Welkom, die munisipaliteit, die brouery en later, nadat hy op pensioen is, sy pos as opsigter by ‘n plaaslike laerskool. ‘n Werk wat hy ten spyte van verskriklike pyn as gevolg van die seer heup getrou en ordentlik, met groot genot en kenmerkende toegewydheid aangepak het.

Wat Oom-J ooit in sy lewe aangepak het, het hy met sorvuldigheid en trots op die REGTE manier gedoen. Daar was nooit iets wat hy halfhartig gedoen het nie. As hy kuier, het hy GOED gekuier. As hy gesels, het hy LEKKER gesels. Hy’t goed geluister en op sy stil manier raad uit sy hart gegee toe dinge in my eie huwelik skeefgeloop het.

En die stories wat hy kon vertel! As daar nou ooit een mens was wat ‘n best-seller lewensverhaal sou kon skrywe, was dit hy. Maar hy was veels te beskeie om homself as enigsins spesiaal te ag.

Ek kon my altyd verluister aan die stories toe hulle as kinders op die plaas in die Langkloof grootgeword het. Die jongste van ses kinders (drie broers en drie susters – al drie broers is nou al weg, die drie susters lewe nog almal). Van hulle vuil spel op Humansdorp se rugbyveld, waar jy nooit aan die treinspoor se kant ge-tackle moes word nie, want dan was jy swart van de roet en de as vir weke daarna. En aan die ander kant van die veld was die duwweltjies. So bly weg daar , tensy jy ‘n lid van die opposisie-span wat nie die veld geken het nie daar kon tackle... En die takies wat hy en my ma as die jongste kinders op die werf moes doen. En die swaarkry en die lekker van kind-wees in die ou tyd. En die stories van my Oupa-G.F. wat oorlede is toe ek maar net ‘n jaar oud was en dus nooit geken het nie.

Oom-J was ‘n man wat diep spore gestap het sy hele lewe lank. En juis daarom my bekommernis toe ek gister moes opstaan om die bedankings te doen. Want dis een ding om dankie te sê vir die familie en vriende wat van ver af gekom het en vir al die ruikers en die oproepe en die eetgoedjies by die tee na die tyd. Maar dis nie waaroor ek eintlik wou dankie sê nie. My eintlike dank gaan aan ‘n Oom en Vriend en Mentor wat diep spore gestap het deur my eie lewe. Iemand na wie ek altyd kon opkyk vir raad en ‘n oor wat kon luister. En daai stem wat nou stilgeraak het, gaan ek oneindig baie mis. My telefoon gaan nie weer lui op ‘n Sondag-aand nie.

Daai groot dankie gaan ek dus liefs maar in my eie hart hou. En baie onthou en verlang en dink aan die man met die groot skoene wat sy hele lewe lank sulke diep spore getrap het.

Gister se bedankings het toe goed afgeloop. Wanneer die knop in my keel wou dreig om my stem te laat wegraak, het ek maar net gedink aan die man wat stil in sy hout-kis neffens my rus, en ek het aangegaan op die manier wat ek weet hy dit sou gedoen het. Op korrekte, gepaste en nederige wyse.

Vaarwel Oom-J! Ek gaan Oom-J oneindig baie mis. . . . .

Start... of nie?

2008-11-20T09:29:00.000-08:00

Ek’s mos ‘n vreeslike vredeliewende jongman.

OK, nou wel nie meer so jonk nie, want ek’t destyds gedink toe Ma-E veertig word, dat sy helemal oor die muur is, en hier’s ekke ook nou alreeds aan die verkeerde kant van die groot vier zero. Maar ek bly steeds ‘n berader vir vergewe en vergeet en probeer altyd om in almal se goeie boekies te bly. Sekere mense wat my bietjie beter ken, mag dalk ook op hierdie puntjie ietwat van my verskil, maar dis ‘n demokratiese country, en ek het dus my regte. En ek glo vas ek is cute en intilligent en opbeurend en oulik en cuddly en sexie.

En vredeliewend.

Maar soms verskil mense van my wanneer ek weet dat ek die een is wat reg is. En dan wil-wil my moer-meter weer daar na die ‘stroke’ strepie toe aan-kruie, want hoe kan mense dan met my stry as ek weet dat ek reg is!

Nou vra ek maar vir julle om bietjie uit te help met die huidige kwessie op hande:

Wanneer klassifiseer mens enige gemotoriseerde gevaarte (motor, moonbuggy, motorfiets, bromponie, trekker, Cessna ens. ens. ens.) as ge-‘start’?

Wag, ek maak nie nou sense nie, miskien moet ons die ou sakie bietjie vereenvoudig en die probleem mooi logies loop staan en verduidelik:

Volgens my kennis moet die volgende dinge in die korrekte volgorde gebeur om enige voertuig as behoorlik ge-start en in loop-orde te laat kwalifiseer – en vir die doel van die blog sal ek maar met minder-grafiese klanke moet illustreer:

Stap 1: “Kliek”: Dis nou wanneer jy die sleutel draai om die ignition aan te skakel.
Stap 2: “Zeegee-Zeegee”: Dis wanneer die enjin draai.
Stap 3: “Wroem”: Die enjin vuur.
Stap 4: “Brrrrrrrrr”: Dis nou wanneer die starter gestart het, die carburettor carburette, die crank shaft crank, die spark plugs spark en die pistons, pi…, uhm, die pistons funksioneer ook na wense.

So: Enige normale voertuig, soos byvoorbeeld my Moonbuggy wanneer hy NIE met Sabie se vuil diesel volgemaak is nie klink dus min of meer as volg:

“Kliek, Ziegee-Zeegee, Wroem, Brrrrrrrrrrrrrr” (totdat jy die sleutel in die teenoorgestelde rigting as hierbo draai, of die diesel opraak.)

Volgens my waarmening, is hierdie voertuig nou behoorlik gestart en reg om te ry.

Of Oorle-Vriend-J op die plaas se Regstellende-Donkergroenkleurige-Plorale-Landboutegniese-Hulp-Assistent wat vir Oorle-Vriend-J daar uit die lande uit op die radio roep: “Eish Oubaas, die Trekka hy wil nie start nie”.

En Oorle-Vriend-J se response: “Wat maak hy?”

Regstellende-Donkergroenkleurige-Plorale-Landboutegniese-Hulp-Assistent: “Oubaas, by maak net ‘Kliek’”.

“Jy moet die battery charge vanaand! Hoeveel keer moet ek jou nog sê?”

Of desjare toe ek nog vir my mechanic Oom-E in die garage gehelp het en hy vergeet het om die kar waaraan hy gewerk het se petrol-pypie op te sit: “Kliek, Ziegee-Zeegee-Ziegee-Zeegee-Ziegee-Zeegee-Ziegee-Zeegee". En Oom E: "Wat is nou weer fout dat die donnerse ding nie wil start nie?"

En so kan ons aangaan.

Nou hoekom al hierdie stories? Jy sien, laas naweek daar in Sabie was ons so ‘n klomp vriende wat daar gaan kamp het met die Moonbuggies, en die motorfietse. Alte lekker. En die manne ry die 21-kilometers dat die modder so spat. Maar dis ‘n stress-storie vir ‘n ander dag se blog, veral vanuit Vriend-P se oogpunt.

Die een ding wat meeste van die bikes (en die moonbuggies) in gemeen het, is dat almal van hulle “Kliek, Ziegee-Zeegee, Wroem, Brrrrrrrrrrrrrr” maak voordat daar op hulle gery word. Maar nie Vriend-C s’n nie. Syne maak net “Kliek, Ziegee-Zeegee, Wroem”. En dan doodste stilte. En dan weer so tien keer in ‘n ry : “Kliek, Ziegee-Zeegee, Wroem”. G’n Brrrrrrrrrrr soos in die Coke-advertensie met die pappegaai sonder die vere nie. Net stilte en ‘n groot gevloek van Vriend-C in die plek van die “Brrrrrrrrr”.

En dan karring die manne weer onder die seat en die fairing en spuit met die spook-piepie en vroetel en draai en stel en almal het sy eie opinie van wat die fout kan wees.

Dis nou juis waar die verskil in opinies tussen my en Vriend-C ontstaan het:

Ek is van mening dat Vriend-C se bike nie wil start nie. En Vriend-C hou vol dat sy bike start, maar net nie wil loop nie. En hoe meer ek vir hom se dat die ding gebreek / stukkend / fubar is, hoe meer verskil hy met my. Totdat ek maar later omdraai en wegloop voordat ek dalk dinge sê wat moes gebly het. Want hy sê hy start en ek sê hy start nie.

Nou vra ek vir jou, liewe leser, as daai bike nie wil “Brrrrrrrrr” nie, het hy gestart... of nie? Ek sal julle opinie met dank aanvaar en selfs omverskoning vra indien nodig.

Want ek ag dit my plig om die vrede te bewaar.

Want ek is ‘n baie vredeliewende jongman. . .

Tot volgende keer, “Kliek, Ziegee-Zeegee, Wroem, Brrrrrrrrrrrrrr” (Nie soos Vriend-C se bike nie...)

Staatsdiens recovery

2008-11-09T06:45:00.000-08:00

Iemand (ek sal maar nie sê wie nie, want anders gaan dit eersdaags begin snaaks lyk as ieder en elk van my blogs na Vriend-C verwys) wys my vroeër vanoggend so ‘n lekker stukkie off-road pad nie te ver van my huis af nie. En siende dat ons op daai stadium met sy Moonbug gery het (want ek ry mos kwansuis ‘n Moonbuggy – so hy het ‘n Moonbug want syne is groter met meer deure as myne, nie dat size in hierdie verband juis belangrik is nie), soek ek so paar ure later die geleentheid om by my-selwers met my eie Moonbuggy dieselfde pad te ry. En maak toe sommer die pad bietjie langer met so ‘n ekstra draai wat ons nie die oggend gery het nie.

Op ‘n stadium is daar ‘n voertuig voor my, met net nie genoeg spasie om bymekaar verby te kom sonder dat een van ons aftrek nie. En aangesien die voertuig van voor ‘n staats-departement voertuig is (ek sal maar nie sê watter ene nie, om die betrokke owerhede te beskerm, maar as Telkom blou ligte op hulle voertuie se dakke gehad het kon dit dalk hulle gewees het, so kom ons sê maar vir die doel van die Blog dit was wel Telkom), trek ek van die pad af. Want my Moonbuggy is mos 4X4 en ek soek altyd rede om nie op die pad te ry nie. Maar die Telkom-bakkie (met die Crime Stop 10111 nommer en die blou ligte op die dak) wys ewe vriendelik en met ‘n geflits van ligte dat hy gaan aftrek, en die ou is sommer net daar van die pad af.

Foutjie. Want hy misgis homself met die hoogte van die walletjie langs die pad en die laagte van sy staatsdiens bakke, en ek sien hoe sy regter-agterwiel die lig inklim en alte lekker begin spin. En ek dink so by myself, as hierdie ou nie 4X4 het nie, dan het hy nou probleme.

So met die verbyry groet ek die regstellende Telkom-tegnikus met die blou uniform en sy ewe regstellende vroulike partner in crime (pun intended) en vra of hulle OK is. “Ja, geen probleem nie”, kom die antwoord, en ek ry maar verby. Stop so 30 meter verder net om heeltemal seker te maak, want ek het maar my eie bedenkinge. En dan voel ek nog half sleg dat dit deels my skuld is dat hulle van hulle normale weë moes afwyk om my te laat verbyry.

En dis toe ook nes ek gedink het. Soos Telkom probeer agteruit stoot, so draai daai regter-agterwiel in die lug rond dat jy net sien staatsdiens-diesel-dampe trek. En die man en sy bakkie roer nie.

Soos wat enige goedgemanierde en “How can we help you” bankamptenaar betaam, klim ek toe maar uit, net toe regstellende tegnikus ook aan sy bestuurders-kant uitklim. En die man maak net knope vas. G’n mens weet of dit baie warm in die bakkie was nie (ek dink nie so nie, want dis nog die hele naweek bewolk en koel met verspreide donderbuie en miskolle), maar sy uniform-hemp is omtrent helemal van sy konstitusie af en sy belt hang just about heeltemal los. En regstellende vroulike partner in crime, sien ek so in die spieëltjie met die naderloop, het presies dieselfde challenge. Want sy’s ook besig om teen ‘n spoed haar toppie se knopies weer mooi in plek te kry, soos dit ‘n netjiese staats-uniform-draer en diener van telekommunikasie (want ons praat mos kastig nou van Telkom) betaam.

Anyhow, met konstabel (skuus, ek meen tegnikus) se uniform darem weer so min of meer op sy plek aan sy lyf en sy partner s’n min of meer dieselfde, behalwe dat sy een van die ou blink knopies per ongeluk in die haastigheid in die verkeerde gaatjie ingewring het, buk ons al drie so bietjie onder die bakkie in om die skade te beraam. Crime-stop 10111 Telkom-bakkie met die blou ligte op die dak sit heel duidelik stewig tot op sy diff vas op die walletjie.

Vra die man of hy vier-wiel aandrywing het, maar hy weet nie. Eish. Ek loer in die kajuit in, maar daar's niks van die aard nie. Maar daar's darem ‘n oopgemaakte kondoom-pakkie op die passasiers-sitplek, wat natuurlik met 4X4 aandrywing niks te doen het nie, en dus heeltemal irrelivant is, huidige omstandighede in ag genome.

Ons pak toe maar klippe onder die wiel in wat nog steeds in die lug staan, maar dit help net mooi niks. Hierdie bakkie sal moet uitgesleep word.

Kyk in my kattebak, g’n sleeptou van ‘n dag oud daar nie. Want ek het Moonbuggy verlede week ingeneem garage toe en moes alles van waarde verwyder. En ek weet my skeeptou lê op my werksbank by die huis. Van nul of gener waarde!!

Om van ‘n lang blog ‘n kort bloggie te maak, ek ry toe gou die 10 km of wat terug huistoe, gryp sleeptou en graaf (net vir ingeval) en ry terug na waar Telkom se Crime-stop 10111 bakkie nog nie ‘n sentimeter van sy walletjie af geroer het nie. Sit vir sleeptou aan, Moonbuggy in Low-range, het nog skaars die briek gelos of daar kom die bakkie, vir ewig verlos van sy gevassittery. (ek het nogals gehoop die ding sit bietjie vaster sodat ek ten minste my recovery-styl bietjie kon challenge, maar dit was toe nie nodig nie).

Ek en Tekom-tegnikus en sy partner met die skeef-toegeknoopte toppie het mekaar die hand gegee (so op regte en gepaste Afrika-styl) en ek is daar weg. Friends for life.

Nou wonder ek maar net:

- - Moet ons nie maar ‘n vertoë lewer dat alle Telkom 10111 Crime-stop bakkies met lugversorgers toegerus word nie? Want sjoe, lyk my die amptenare sweet en swoeg in silence, so all in the line of duty.

- - Wat het Tegnikus en sy partner in any case op daai afgesonderde paadjie gaan soek op ‘n reënerige Sondag-middag? Ek het geen ticky-box naby gesien nie, en daar was geen crime naby waarvoor 10111 gebel kon word nie.

- - En is kondome deesdae deel van ons land se standaard staatsdiens uitrusting?

Tot volgende keer. . . . .

Die ultimate prys

2008-11-05T06:09:00.001-08:00

So sit ek nou-nou Vriend-C se storie oor die groot Blou-Bul ondersteuner wat sulke skade gehad het en lees. En ek snicker tog te lekker, want daai gebeurtenis laat my toe dadelik dink aan die volgende episode wat ek so ‘n tydjie gelede op die TV-kassie gesit en kyk het.

MAAR: Baie belangrik, soos in ‘very important’, of ‘very mahalaga’ of ‘Erittäin tärkeää’ of ‘Ļoti svarīgi’ of ‘Muy Importante’ (afhangende van watse woordboek jy vir ontbyt ingesluk het):

Lees nou eers hierdie storie op Vriend-C se blog – want dit gee jou genoegsame agtergrond om hierdie ene van my te verstaan. Capish? Dan kom jy terug hierheen en lees hierdie ene.

So here goes: (En net om seker te maak, het jy Vriend-C se storie gelees, en het jy gisteraand ge-flos en het jy vanoggend ‘n skoon panty aangetrek en het jy sekergemaak dat jou kouse (en as jy van die vroulike geslag is, jou panty-hose) nie dalk ‘n gaatjie inhet nie?)

Grin.

Hierdie storie (of sal ek eerder sê dis ‘n gebeurtenis, want ek het dit op een van DSTV se non-fiction kanale gesien) speel hom iewers op ‘n eiland in die Atlantiese oseaan af.

Daar was hierdie ryk sjeik of olie-magnaat (ek kan nie presies onthou wat nie, al wat ek weet, is dat die man moer baie geld gehad het) en dat hy net een dogter gehad het. En die kind was van kinds-dae af pragtig. Pik-swart hare nes haar ma (wat tydens haar geboorte ongelukkig dood is), pot-blou oë soos die somers-lug en die allermooiste lyfie.

En die sjeik stress hom oor ‘n mik, want daar’s geen aanvaarbare erfgename vir sy miljarde nie. En die ouens staan tou om sy dogter se hand, maar hy’s nie oortuig van hulle edele intensies en inbors nie. So hy maak toe ‘n plan.

Na maande se ernstige onderhandelinge met die betrokke owerhede, koop hy ‘n klein tropiese eilandjie iewers in die middel van die Atlantiese oseaan. Te pragtige plek! Met voëls en vrugte en woude en riviere – alles wat van so ‘n plek ‘n ware lus vir die oog maak. Hy bou toe ‘n merkse kasteel daarop en hy en sy dogter en hulle bediendes trek sak en pak daarheen.

En die sjeik loods ‘n moerse bemarkings-campaign dat enige jong-man wat vanaf ‘n nabeurige eiland die sowat 15 myl tot by sy eiland kan swem en aan sy dogter se hand kan vat, maar met haar mag trou. Want sien, het hy gedink, enige jong man wat so ‘n verskriklike uitdaging suksesvol kan uitvoer, moet ‘n baie spesiale persoon wees. Sterk, committed, lojaal en alles. En dapper. Want sien, die strook see tussen die twee eilande was berug daarvoor dat dit ‘n geweldige gevaarlike stuk water was. Met see-stome wat mens of skuit sonder uitsondering en met mag van koers af kon bring. Mensvreter haaie so groot as wat jy kan kry. En in die baai op die sjeik se eiland (die enigse plek waar mens met veiligheid aan wal kon gaan) hou ‘n hele kolonie krokodille. Soutwater-krokodille, gevaarlik, berug en genoegsaam om van enige dapper en ongenooide besoeker korte mitte te maak.

En die jong mans het probeer. Van heinde en ver het hulle aangekom om te poog om die sjeik se dogter se hand (en haar hart) te wen. En die bloed het gevloei. Want as die dapper stryders nie in die kake van ‘n haai beland het nie, het hulle van pure uitputting om teen die see-strome te baklei uit krag uitgeraak en verdrink.

So kom ‘n aantreklike jong-man van Sidney (Australië) te hore van die sjeik en sy dogter. En hy raak onmiddelik verlief op haar foto en hy besluit om dit sy lewens-ideaal te maak om die stuk see tussen die twee eilande suksesvol deur te swem. Hy’t vir maande lank elke dag ge-oefen aan sy fiksheid, swem-tegniek en met behulp van diere-sielkundiges die kuns aangeleer om met wilde diere te kommunikeer en indien nodig, hulle te beveg. En hy’t die weer en die see en die winde van die omgewing noukeurig bestudeer. Vir baie, baie maande lank.

So raak dit tyd dat die Australiër uiteindelik sy kans kry. Die weer is net reg. Hy’s fiks, gesond, beide liggaam en siel volkome toegerus en voorbereid op die haas onmoontlike taak wat vir hom voorlê.

Maar sommer so binne die eerste myl of wat van sy swemmery, begin die haaie hom pla. En hy kommunikeer met hulle, en dit lyk of dit help. Maar een balhorige haai wat nie lyk of sy enigsins ingestel was op sy diere-sielkunde nie, byt ‘n stuk van die swemmer se wet-suit raak. En die man haal sy mes uit en dis ‘n geveg om lewe en dood. En die bloed vloei. Maar dis die bloed van die haai, en nie lank nie, of die dierasie dryf op die water-oppervlak rond, so dood soos ‘n mossie. Of sal ek eerder seê, soos ‘n haai.

Die geveg met die haai moes die jongman se kragte verskriklik uitgeput het, maar na ‘n kort rukkie van rus, swem hy voort. En die afstand na sy bestemming raak al hoe korter. En die man werk sy roete noukeurig uit sodat die see-strome hom nie van koers af druk nie. En hy swem. En hy raak moeg en sy longe brand asof ‘n helse vuur daarin vasgevang is. Maar sy stamina hou, en na baie ure voel hy uiteindelik vaste grond onder sy voete. Hy het dit gemaak. En ook maar net.

Maar nog voor hy nog sy asem behoorlik kon terugkry, sien hy dat daar ‘n hele horde krokodille reg tussen hom en die kasteel se hek lê. En hy maak vinnig plan. Hy gooi klippies en skulpe na die leier-krokodil toe. Die ander gaan loer in daai rigting wat aangaan (krokodille se sig is baie sleg, maar hulle gehoor-sintuie is uitstekend). En die jongman hardloop so koes-koes tussen hulle deur, spring selfs op ‘n jongerige ene se rug om verby hulle te kom. En na ‘n tyd wat soos ‘n ewigheid gevoel het se ge-sukkel en strategiese beplanning, het hy dit gemaak.

Hy draf teen die bultjie op in die rigting van die kasteel, en daar sien hy sy prys. Die meisie van sy drome staan in die kasteel se hek sowat 500 meter van hom af. Selfs op daardie afstand is hy betower deur haar skoonheid en jeuglike maagdelikheid. En hy raap die laaste van sy asem op en hy hardloop so vinnig soos hy kan, reguit na haar toe.

300 meter. Sy strek haar arms uit na hom toe.

200 meter. Sy glimlag, begin in sy rigting te loop.

100 meter van haar af. En daar gebeur die verskriklikste ding… ‘n Blou Yskas bliksem uit die lug uit, tref hom, en hy wetter net daar op die plek in die sand neer - mors-dood . . . .

Tot volgende keer. . .

Vriend-J & die Convertable

2008-11-01T12:36:00.000-07:00

Vandag, seker omdat dit Saterdag is en ‘n heerlike warm Hoëveld somersdag, dwaal my gedagtes noordekant toe na die Limpopo-provinsie waar my groot ou maat, Vriend-J gebly het.

Anderkant Ellisras (deesdae Lepalala), verby Steenbokpan en voorts tot aan die oewer van die Limpopo-rivier, met ‘oorsee’, oftewel Botswana, letterlik net ‘n klipgooi ver. Daar het een van die beste maters wat ek nog ooit in my lewe gehad het, Vriend-J, geboer. Van tyd tot tyd met aartappels en wortels, maar die groot produk van daardie distrik en sy plaas was patats. As die reën kom en die mark-prys is goed, dan smile Vriend-J. As die trekker nie wil start nie en die arbeiders jaag aan, dan stress hy. Vreeslik verbaal en ‘n ware Boer in murg en been. Die man kon hard werk en ewe hard kuier en hy was tog so lief vir die lewe.

Ek was verskriklik lief vir Vriend-J. Nogals hom en sy gesin op ‘n eienaardige manier ontmoet. Jare gelede, toe ek en my eerste handbriek uitmekaar is, toe was daar ‘n vriendin wat so ‘n klompie enkellopende volwassenes van heinde en ver bymekaargeskraap het, en dan het ons sommer so in die bondel rond-gekuier. Soms net saam kosgemaak, soms vir ‘n naweek weggegaan, en so gebeur dit toe dat sy ons almal eens op ‘n goeie tyd nooi om vir haar Bosveld-vriende anderkant Ellisras te gaan kuier.

Ek kan nie onthou wie almal saam was nie, maar ek weet dat dit ‘n bitter lekker naweek was. Ek en Vriend-J het dadelik gekliek. Vriend-E was nie baie impressed toe hy sommer al op aand een sy enkel verstuit (eintlik good en solid breek, maar dit het ons eers die volgende dag uitgevind) in die lande in die donker agter ‘n springhaas aan nie. Op Vriend-J se aandrang natuurlik. En daai nag het die muskiete ons just about weggedra, want dis te warm om onder die deken te lê en as jy sou waag om jou neus uit te steek, dan takel die muskiete jou. En ek is te skaam om ons gasheer of sy vrou te gaan opklop vir Tabbart. En Vriend-E met die af enkel steun en kreun die hele nag onder sy algehele verdowing van Disprins, Klippies en Coke. En ongelukkig was dit my lot om ‘n kamer met hom te deel.

Anyhow, toe ons daardie eerste naweek vertrek, was die vriendskaps-bande gesmeë, en ek’t hand en mond belowe om weer op die plaas te gaan kuier. En dit was een van daai beloftes wat bedoel was en die begin van 'n baie groot en stewige vriendskap.

So ‘n ruk later koop ek toe mos my eerste ‘ordentlike’, nuwe voertuig. So ‘n pragtige groen 316i BMW (nog die sogenaamde Dolphin-shape) – dit was ‘n stunning kar. So luuks soos ses – want jy kan mos dink dat as mens vir jare lank ‘n Nissan-1400 bakkie gery het, is enige kar met leathers en aircon en elektriese vensters pure bliss.

So tref ons die nodige reëlings en ek klim in die BM, tel Vriend-J-Se-Suster-S in Pretoria op, en ons is een Vrydag hier weg oppad Bosveld toe om vir Vriend-J en gesin te gaan kuier. Ek en Vriend-J-Se-Suster-S gesels tog te lekker in die kar op pad plaas toe, en daar aangekom word ons met ope arms ontvang. Pure lekkerte om weer terug te wees en dis warm en die brandewyn en coke en ys koud en die braaivleis-vuur brand hoog. En Vriend-J hou van my kar. Die BMW’tjie soos hy die ding noem. “Maar,” sê hy vir my, “Ons moet die “angle grinder” vat en die BMW-tjie se dak so mooi netjies afsny en dan het jy ‘n convertible. Net die regte ding vir die plaas en die Bosveld se hitte. Seun-D, bring vir Pa die Angle Grinder!!”

“Jaaa Paaa” daar van die werkswinkel se kant af, en ek praat kwansuis tee en smeek en skerm, alles natuurlik deel van die saamspeel. “Vriend-J, jy kan dit mos nie doen nie, wat sal die assuransie sê?” Want ek weet mos Vriend-J sal my nooit sulke skade aandoen nie, dis sommer alles deel van die gesels en die grap en die groot-lekkerte-kuier.

Anyhow, die volgende dag is dit Saterdag. Die groen BMW’tjie het ek sommer so onder ‘n boom geparkeer, die deure oopgesluit en die vensters almal oop en die sleutel in die ignition. Want Waghond moes kyk. Op ‘n stadium het ons almal so ‘n laat-middag siesta gevat want die Bosveld-son sal jou doodbrand as hy jou alleen buite kry.

En dis nie lank nie, of Vriend-J kom maak my wakker. “Vriend-E, hier is ‘n groot probleem, jy beter buite toe kom!”

Ek't gou die ergste slaap en sweet uit my oë gewas en is buite toe. En al wat kind en vrou en arbeider is en Vriend-J staan daar buite-rond. En almal soek en almal praat. En die groen BMW’tjie is weg. Soos in mis voor die Bosveld-son.

Ek vermoed sommer dadelik dat Vriend-J iets hiermee te doen het. En ek speel maar saam toe hulle my die kar se spore wys wat uit die hek uit pad se kant toe lei. En die vreemde mense-spore waar my kar gestaan het. En ek speel maar saam. Maar ek soek oral waar ek weet van wegsteekplek groot genoeg vir 'n kar, maar ek kry niks.

Toe gebeur iets wat my laat twyfel: Vriend-J klim op sy radio en kontak die naaste polisie-stasie. En meld die diefstal van my BMW’tjie aan. Kleur. Registrasie. Plek. Ens. ens. ens. ens. En ek begin stress. Soos in iets geweldig. Want dis nou nie meer ‘n grap nie, hier is skade.

En die polisie sê hulle is op pad, en terwyl ons wag, dink ek aan die gesprek wat ek sekerlik so gou doenlik met my assuransie-agent sal moet hê:

Ek: “Ek wil net die diefstal van my motor aanmeld.”
Assuransie: “Besonderhede?”
Ek: “Groen, Handrat, Registrasie ens. ens. ens.”
Assuransie: “Was die voertuig toegerus met 'n alarmstelsel en demobiliseerder?”
Ek: “Ja, natuurlik.”
Assuransie: “Was die alarmstelsel aangeskakel ten tye van die diefstal?”
Ek: “Uhm, nee …”
Assuransie: “Was die motor in ‘n behoorlike toesluit-fasiliteit toe dit gesteel is?”
Ek: “Uh… nee, dit was buitekant, oopgesluit, sleutel in die ignition en geen sekuriteit van ‘n dag-oud in sig nie. . . ”

I rest my case. Genoeg rede vir stress. . .

Die groot soektog en die gesprekke met die SAP het seker vir meer as ‘n uur aangehou. En ek het gesweet, letterlik, en dit was nie te wyte aan die Bosveld-son nie.

En NADERHAND kom Vriend-J uit daarmee dat hy die groen BMW’tjie in ‘n stoor waarvan ek nie geweet het nie gaan bêre het en met die SAP gekonkel het vir die radio-gesprek. Ek weet nou nog nie of ek moes kwaad wees nie, maar die verligting was groot.

Die naweek op die plaas was heeltemal te vinnig om, en toe moes ek en Vriend-J-Se-Suster-S weer in die pad val. Klaar gegroet, en ons is daar weg. Net van die plaaspad af toe gebeur iets vreeslik. ‘n Vieslike koringkriek stap ewe gerus aan die binnekant van my BMW se deurpaneel op. Nogals aan my kant. Hoe ek so vinnig gestop gekry het op die stofpad en hoe ek nog vinniger uit my safety-belt uit is en by die passasierskant uitgeklouter het (bo-oor Vriend-J-Se-Suster-S) weet ek tot vandag toe nog nie. En ek praat in tale wat g'n mens geweet het bestaan nie. Vriend-J-Se-Suster-S vertel later vir haar Broer-J dat sy haar omtrent wit geskrik het vir my. Sy wis nie of ek van my kop afgeraak het of ewe skielik een of ander angs-aanval gekry het of on-edele seksuele gedagtes newens haar gekoester het nie, maar toe ek begin raas en stop en klin, toe wis sy hier kon stront. En ek is just about bo-oor haar by haar deur uit sonder om eers aan haar te raak. Dit wil gedoen wees.

En toe ons veel later veilig tuis aanland en ek vir Vriend-J vertel van die koringkriek, toe lag my ou groot Boere-maat daar in die Limpopo-province dat dit so weergalm teen die telefoon-lyn af. Raai net wie het die gogga in my kar gesit? Vriend-J natuurlik. En volgens hom was die skuld vierkantig myne: “Want as ons van jou BMW’tjie ‘n convertable gemaak het soos ek gesê het ons moet doen, sou die ding jou mos nooit gepla het nie…”

Vriend-J het daardie betrokke naweek twee-nul gewen... En ek het revenge gesweer. . .

Daar is nog baie stories oor Vriend-J en die Bosveld, maar dis blogs vir ‘n volgende keer.

Tot dan…..

Oor Boyfriends

2008-10-30T10:04:00.000-07:00

My Dogter-M, raak groot. Heeltemal te vinnig vir haar pa (dis nou ekke) se liking. Want sy’s alreeds ‘n teenager en waar teenage dogters is, is boyfriends ook mos nooit ver weg nie. Of so onthou ek in alle geval nog van my kindsbeen dae af.

Die enigste probleem is dat Dogter-M by my eerste handbriek in die Oos-Kaap bly. Heeltemal te ver vir my om ‘n behoorlike ogie te kan hou op enige potensiële vryers, maar selfs daarvoor het ek die ultimate oplossing. Dis eintlik maklik. Dogter-M moet maar hier by my in Gauteng kom bly.

En hier volg my onfeilbare plan om te sorg dat enige verhoudings en afsprake mooi natuurlik, hoogs kuis en heel gepas voltrek kan word.

INLEIDING

Toe ek nog in die hoërskool was, was ek vreesbevange oor my eerste meisie se pa, wie ek geglo het my permanent verdink het van die onedele behoefte om my hande op sy dogter se bors te sit. Hy het die voordeur altyd persoonlik oopgemaak en my vriendelike glimlag en my aangename “Middag Oom” sonder verwyl in die kiem gesmoor met ‘n handdruk-klem wat summier koolstof in diamante sou kon verander.

Nou, baie jare later, is dit my beurt om ‘n Pa te wees. En aangesien ek nog goed onthou hoe bevange ek was wanneer ek ‘n meisie op ‘n date wou neem, gaan ek nou my bes doen om al my dogter se voorgenome boyfriends veelvuldige ordes erger te laat voel.

My motto: Skrik hulle sommer so met die intrapslag in die voorkamer al af, en hulle bly afgeskrik vir die res van die aand.

“So!!,” roep ek joviaal uit sommer so saam met my handdruk van staal. “Ek sien jy het ‘n gaatjie in jou oor! Is dit omdat jy stupid is of omdat jy net graag stupid wil lyk?” En ek verlekker my aan sy waterige ogies - die resultaat van my eg manlike groet.

“Luister nou mooi, jongman: As Dogter-M se pa het ek so ‘n paar basiese reëls wat ek noukeurig op twee gepoetste marmer-tablette uitgekerf het en in die sitkamer uitstal. Gaan lees dit gerus en laat dit behoorlik insink in jou onder-ontwikkelde poging tot 'n marmot-brein!”

REEL EEN:

As jy in my oprit opry en jy druk jou kar se toeter, moet jy maar eerder hoop jy lewer ‘n pakkie of iets af, want jy gaan sowaar as vet niks hier by hierdie huis oplaai nie.

REEL TWEE:

Jy raak nie voor my aan my dogter nie. Jy mag so sywaarts en baie vlugtig uit die hoek van jou oog na haar loer, maar na niks onder haar nek nie. As jy nie jou hande van my dogter kan afhou nie, sal ek jou hande baie vinnig en permanent vir jou laat verwyder.

REEL DRIE:

Ek is heeltemal bewus van die feit dat dit kwansuis in die mode is vir seuns van jou ouderdom om hulle broeke te dra sodat dit lyk of die goed van julle heupe wil afmoer. Moet dit asseblief nie as ‘n belediging beskou nie, maar jy en al jou vriende is totale idote. Maar ek wil steeeds regverdig en redelik wees oor hierdie ou sakie, en daarom die volgende kompromie: Jy mag tot by my voordeur kom met jou onderbroek wat uitsteek en jou langbroek tien nommers te groot, en ek sal gladnie kla nie. Maar: Net om te verseker dat jou broek nie tydens die verloop van jou afspraak met my dogter afval nie, sal ek my elektriese staple gun vat en jou broek mooi sekuur op sy regte plek om jou middel vasmaak en jy sal vir maande daarna nog sukkel om die ding weer af te kry om die infeksie gestop te probeer kry...

REEL VIER:

Ek weet dat jou vriende vir jou vertel het dat in vandag se wêreld, seks sonder proteksie jou kan doodmaak. Laat ek dit nou sommer mooi duidelik stel: Wanneer dit kom by seks met my dogter, is EK die proteksie, en EK sal jou persoonlik doodmaak.

REEL VYF:

Ek weet dat ek en jy veronderstel is om mekaar beter te leer ken, en daarom moet ons kwansuis onderhouende geselsies maak oor sport, politiek en ander netelige sake van die dag. Moet dit asseblief nie doen nie. Die enigste informasie wat ek van jou verlang, is ‘n indikasie van wanneer jy my dogter veilig terug gaan besorg by hierdie huis. En die enigste woorde wat ek van jou verlang op hierdie onderwerp is “Baie vroeg Oom.”

REEL SES :

Ek het geen twyfel daaraan dat jy ‘n baie populêre jongman is met vreeslik baie potensiaal om met vele ander meisies uit te gaan nie. Dit is heeltemal reg met my, solank dit ook reg is met my dogter. Anders gestel: Sodra jy vir die eerste keer met my dogter uitgegaan het sal jy met haar bly uitgaan en met niemand anders nie, tot sy die dag klaar is met jou. Luister nou mooi: As jy haar maak huil, sal ek vir JOU maak huil.

REEL SEWE:

As jy hier voor in die ingangsportaal staan en wag vir my dogter om haar verskyning te maak, en meer as ‘n uur gaan verby, moet asseblief nie sug of staan en vroetel nie. As jy betyds wil wees vir ‘n fliek moes jy nie op ‘n date met my dogter besluit het nie. My dogter sit haar make-up aan, ‘n proses wat langer kan neem as om die Golden Gate brug met drie lae verf te bedek. So: Terwyl jy staan en wag, hoekom doen jy nie solank iets nuttigs soos om my motor se olie af te tap of die gras se kante mooi kort te sny nie?

REEL AGT:

Die volgende plekke is NIE gepas vir ‘n afspraak met my dogter nie:

--->> Plekke waar daar beddens, sofas of enige iets sagter as ‘n hout-stoel is.
--->> Plekke waar dit skemer of donker is.
--->> Plekke waar daar gedans word, hande vasgehou, of gelag word.
--->> Plekke waar die omgewingstemperatuur warm genoeg is om my dogter te noop om shorts, skouerlose bloesies, mini-rokkies, of enige iets anders as ‘n lang-mou wol-trui, sweetpakbroek, ‘n parka, of ‘n top met ‘n kraag wat tot bokant haar keel toemaak, aan te trek.
--->> Flieks met enige ondertoon van romantiek of seks, of ‘n ouderdoms-beperking van PG-13 of hoër, moet ten alle koste vermy word.
--->> Flieks waarin ketting-sae of ys-pikke as moordwapens gebruik word is in orde.
--->> Hokkie-, Tennis en netbalwedstryde is in orde.

TEN SLOTTE:

My dogter gee voor dat dit vir haar vernederend is om voordeur toe te kom en haar voorgenome date sy bes te sien doen om hierdie agt eenvoudige reëls woord vir woord te memoriseer. Ek sou dit ook as vernederend beskou – daar is net agt van die goed, for crying out loud!

En net vir die rekord: Ek het aan geen een van hierdie snuiters voorgestel om my reëls op hulle voor-arms te laat tatoeer as hulle die goed nie kan onthou nie. (Ek het daarop ingegaan, en die koste is net heeltemal te hoog). Ek het bloot aan hulle gesê dat dit nie help om my reëls met ‘n balpuntpen op hulle arms te skryf nie, want ink sal af-was. En dat my dik-punt elektriese soldeer-yster ‘n baie beter alternatief is. En ek het natuurlik vir hulle gevra of hulle die konsep van kastrasie mooi duidelik verstaan en of ek vir hulle 'n vinnige demo moet gee...

Een keer, toe ‘n vriend vir my vra hoekom ek dan so hard is op die voorgenome vryers, wil hy my nog uitvang met ‘n uitdaging van “Kan jy dan nie meer onthou toe ons daai ouderdom was nie?”

Natuurlik kan ek dit onthou. Soos gister. Hoekom de moer dink jy het ek vorendag gekom met hierdie agt eenvoudige reëls?

Ek moet my haelgeweer gaan olie, so, tot volgende keer…

Suster-T

2008-10-29T05:08:00.000-07:00

Ek ry nou die dag agter ‘n klein rooi VW Golf aan in spitsverkeer, oppad huistoe. Voor in die kar (agter die stuurwiel), bestuur iemand se handbriek. Sy moet ‘n handbriek wees (of ten minste eens op ‘n stadium gewees het) want agterin die kar sit twee opgeskote kindertjies. ‘n Borselkop seuntjie van so ses en sy blondekop-sustertjie, seker so ‘n jaar of wat ouer as hy. En die twee is aanmekaar. Letterlik en figuurlik, soos net Kleinboet en Kleinsus kan wees. Dit trek hare, probeer oë uitkrap en dit gil en dit jil iets verskrikliks. Nie dat ek dit kan hoor nie, want ek is mos in my eie kar agter hulle aan op pad. Maar dit het ek mos alreeds gesê, julle moet net lees!

Handbriek het so ‘n keer of drie omgekyk, harde woorde gespreek (wat ek natuurlik nie kon hoor nie), en gedreig. Want dit kan handbrieke mos goed doen. Maar ten spyte van die feit dat sy haar lippe met elke omkyk-slag so ‘n bar of drie harder opblaas, is dit net ‘n honderd meter of verder weer sulke tyd. Dis net klappe en stampe en hare en oë op die agter-sitplek.

Tot Handbriek se moer-meter op 'n stadium heeltemal verby die "Dangerously High" merkie die rooi inskiet, en dis toe net daar op die hoek van Republiekweg en Malibongwe (wat tot onlangs nog Hans Strijdom was) dat sy die robot oranje vang, en daar is sy met ‘n spoed uit die rooi Golf uit. H.K.G.K. Sommer so met die uitklimslag is haar pikante sandaaltjie al in die hand en die agterdeur oop. En die houe val op enige deel van Boet en Sus se konstitusie wat nie weggesteek kan word nie. Ek die kleintjies skreeu en belowe en verduidelik en pleit, maar Handbriek slaan, want die robot is nou-nou weer groen en dan gaan die karre agter haar begin toeter blaas.

Wat daarna gebeur het, weet ek nie, want daar het ons paadjies toe geskei. Handbriek en haar huilende kroos links in Malibongwe af en ek regs in Hans-Strijdom in. Wat eintlik dieselfde pad is, maar veskillende rigtings. Sy Oos en ek Wes.

Die bogenoemde insident laat my toe mos aan my eie familie dink.

Want sien, my Pa-G en Ma-E het ook die oulikste twee kindertjies gehad. Suster-T en ekke. Die uwe wat die jongste was en ook sekerlik die oulikste. Hang net af van wie jy sou vra.

In alle geval, ek en Suster-T kon net so vreeslik baklei en stry. Ek weet nie hoeveel keer Ma-E vir ons vertel het van die baie klein kindertjies in ver lande wat enige iets sou gegee het om ‘n boetie of ‘n sussie te kon hê nie. En kyk net hoe baklei die twee van ons (wat kwansuis so geseën is). En ons gatte het gereëld gebrand daaroor, want dit was nog in die goeie ou dae wat kinders nie hulle ouers hof toe gevat het vir die billike en noodsaaklike reg tot uitvoering van ouerlike disiplinering nie.

Ons bakleiery en gestryery het maar so aangegaan en eers beter geraak toe ons al beide uit die skool uit is. Suster-T in die Technicon koshuis en ek in die Weermag. En ons kon toe so lekker gesels en kuier wanneer ek op pas is, want toe was ons mos al mooi groot.

Maar so van tyd tot tyd raak Suster-T mos heeltemal bedonnerd in haar kop, en dan is daar weer kwade gevoelens van voor af. Soos die keer met Klavier se storie – daaroor het ek alreeds geblog. Dan is dit dit en dan is dit weer dat. Gewoonlik nie eens vir ‘n ordentlike rede nie. En ek gee ook nie juis om nie, want ek is redelik onvergewensgesind, en ek stuur ewe redelik maklik mense volkome in hulle moere in.

Die voor-laaste keer wat ek af was om vir die familie te gaan kuier, het ek ‘n paar keer by Suster-T gaan kuier en daar was g'n fout nie. Ek bel haar nie gereeld nie, sy bel my nooit nie. Ek leef my lewe en sy leef hare.

En toe ek nou laas keer af was Oos-Kaap toe, toe probeer ek om haar in die hande te kry om te reël dat ek kan gaan hallo sê. Kom gou agter dat sy nie my selfoon-oproepe wil antwoord nie, want die eerste keer wat Ma-E van die huis-foon af bel, toe is sy skielik daar. En Ma-E vra wanneer Suster-T tuis is want ons wil kom hallo sê. En Suster-T se response? “Ons het NIKS om vir mekaar te sê nie”. Ma-E wou nog die foon vir my aangee sodat ek met haar kan praat, maar die ding is alreeds in haar ore neergesit.

Nou vra ek jou: Wat het ek gedoen om dit te verdien?

As daar geldige rede is vir haar bemoerdheid, great, dan kan ons dit uitpraat soos dit opgevoede grootmense betaam. Maar as sy wil daal tot die vlak om die telefoon in Ma-E se oor neer te smyt, dan het ek geen verdere raad vir haar nie.

Ek't die res van die week heerlik saam met my ouers en ander familie gekuier, en later teruggery Gauteng toe sonder om weer met Suster-T te probeer kontak maak. So bitter soos dit klink, sy’s finaal en verseker van my Krismis-inkopie-lysie af. En ja, dit pla my. En nee, ek beoog nie om enige iets daaraan te probeer doen nie, want ek weet dat ek myself net teen haar muur van depressie en issues gaan vasloop. En daarvoor het ek nie tyd nie.

Kinders, julle moet julle ouers liefhê. Tick.
Ouers, julle moet julle kinders liefhê. Tick.
Broeders, julle moet julle susters liefhê. MMmm, OK, Tick.
Susters, julle moet julle broeders liefhê. Doodse stilte.

Tot volgende keer…

Dinge van die Pad

2008-10-21T10:28:00.000-07:00

Ek weet van heelparty lesers wie se nek-hare heeltemal penorent gaan staan as hulle hierdie blog se onderwerp sien. En met goeie reg ook! Want Dinge van die Pad is daai dinge wat gebeur het maar wat nooit gebeur het nie. Want sien, as daar nie ‘n foto is nie, dan het dit mos nie gebeur nie. Soos die keer wat Vriend-C se double-cab in die laat-nag-ure sonder diesel op die snelweg gaan staan het en ekke moes gaan help. Ongelukkig het die uwe sy kamera tuis vergeet, en daardeur is enige kanse om bewyse van die groot geleentheid daarmee heen. So ek kan hom nie eens afpers of grappies daaroor maak nie, want dit het mos nie gebeur nie. Dis Dinge van die Pad.

Die een ongeskrewe reël is dat daar nooit in verkeerde geselskap oor Dinge van die Pad gepraat mag word nie. Want mens moet mos maar soms jou eie belange en die van jou vriende beskerm. So, liewe leser, moenie stress nie, ek gaan nie oor enige Dinge van die Pad praat wat liefs Dinge van die Pad behoort te bly nie. En Vriend-D sal seker ‘n sug van verligting slaak, want die meeste van ons Dinge van die Pad het hy in alle geval al ‘n dosyn of meer maal gehoor.

Die eerste Dinge van die Pad wat ek kan onthou, is die keer toe ek saam met die Voortrekkers daar na van Stadens-rivier-mond toe was vir ‘n naweek-kamp. My eerste kamp nogals; Vroeg die Vrydag-middag per bus van Uitenhage af vertrek. Daar aangekom, pla my blaas my iets vreesliks. Ek het net my rugsak en slaapsak in die bungelo ingegooi, en is toe met ‘n vaart daar weg na die ablusie-blokke toe. Afdraand. En aan die onderpunt van die afdraand, presies op daai plek wat my voorwaartse momentum enige redelike en billike kans van stop heeltemal oorskry, is daar toe mos ‘n teerpad. KADOEF!! En ek donder daar neer dat jy net kniekop-velle sien trek.

Wou nog huil, maar my eerste gedagte is of iemand my nie dalk gesien het nie. Gelukkig nie. So ons gaan hulle ook nie vertel nie.

Sluip so met ‘n ompad terug bungalo toe nadat ek die ergste bloed met toilet-papier probeer stop het en gaan trek ‘n langbroek aan om die letsels weg te steek. Maar ai, die pyn. Dit was regtig bitter eina.

My naweek grotendeels opgeneuk, die ouens moes (nadat hulle van my ongelukkie verneem het) my maar na my gat-kant to tackle wanneer ons touch-rugby op die strand gespeel het. Gelukkig was daar nog nie in daai dae kameras en selfone naby nie, anders het ek seker vandag nog nie die einde daarvan gehoor nie.

Dinge van die Pad het soms die manier om met verloop van tyd nie meer so ‘n groot issue te wees nie. Want die stukkende knieë het met die tyd genees, ons het almal grootgeword en dus maak dit nie meer vandag saak om daaroor te praat nie.

Maar daar’s ander Dinge van die Pad wat liefs ongesê moet en sal bly. Soos die keer wat ek in die army was en per trein op pad was terug kamp toe, en toe na vele brandewyne en cokes in dieselfde slaapsak beland het saam met ‘n haas onbekende skool-kennis. Mmmm, Dinge van die Pad, of sal hierdie spesifieke ene nou kwalifiseer as Dinge van die Spoor? Ek het in elk geval nooit geweet dat ‘n army-slaapsak so lekker kan slaap nie. En alhoewel ek weet van die Mile High Club, het ek nooit besef dat daar so iets op 'n trein ook kan bestaan nie.

Ek dink dis belangrik dat enige persoon sy eie Dinge van die Pad behoort te hê. Nie om voor te gee dat ek ‘n voorstaander is daarvan om goeters weg te steek vir jou wettige of geringde handbriek nie, maar soos julle weet het ek mos nie daai tipe harnas om my hals nie. My spoed is hoog en my bekommernis oor briek-stories is dus minimaal. Maar Dinge van die Pad verseker dat mens nie in die saai groef van die lewe beland nie. Ek meen, werk en eet en slaap is dinge wat mens elke dag moet doen om te leef. Maar Dinge van die Pad sorg vir bietjie afleiding en weg-breek van die alledaagse. Soos die keer in Plek-B. Dis nou Dinge van die Pad waaroor daar nie gepraat mag word nie. Daar was verseker nie kamera’s naby nie, die bier was koud en die omstandighede net mooi reg.

Al wat ek oor daardie betrokke geleentheid kan sê is: “HIEEE HAAAA”.

Groetnis tot volgende keer …

Die K-woord se kind

2008-10-14T08:15:00.000-07:00

Hierdie is ‘n uiters sensitiewe storie, gegewe die huidige politieke situasie in ons mooi land. Maar dis een van hierdie saga’s wat vir die huidige en komende geslagte vir baie jare van nou af bewaar behoort te bly. Soos in geskiedenis. Of volksbesit. Daarom nou juis hierdie blog.

Sien, Pa-G het in 1972 vir my en Ousus-T ‘n K-ding gekoop. ‘n Pragtige Ludwig Meister Klavier, nou wel tweedehands, maar regtig nog so goed soos nuut. En dit was nie net die verkoopsman se storie nie, Pa-G het lekker bemoerd geraak as mense hom bedinges.

Anyhow, Klavier is in my ouerhuis se sitkamer afgelewer, iemand het uitgekom om hom te stem, en daar moet ek en Sus-T toe onmiddelik begin met Klavierlesse. Want Pa-G het baie vir die ding betaal en lesse sal daar geneem word.

Ek was maar lui vir oefen en bladlees, maar kon ure lank voor die ebony en ivory-note sit en verwyl en alles wat voorkom sommer so op gehoor speel. Ek was daai jare al lief vir my musiek, en is vandag nog steeds.

Anyhow, Graad I en Graad II Unisa musiek-eksamens beide met lof deurgekom, wil toe in standerd 6 aangaan met musiek, en donner net daar van die tak af toe ons agterkom dat ek nie ‘n noot kan bladlees nie. En die musiek-onnie in die hoërskool wou nie die nuwe stukke eers vir my ‘n paar keer speel sodat ek dit uit dit kop uit kan mimiek nie. Maar nou ja, Klavier-lesse is mos in alle geval vir sissies, en dit pla my toe nie te veel nie. Gaan sing toe maar in die koor. Nogals een stuk duet saam met so ‘n ander groot ou wie se naam my nou ontgaan het. Ons noem hom maar Skool-Vrind-X. Nie dat dit juis saakmaak nie.

Anyhow, die jare het gekom en gegaan, en kort voor lank is ek en Sus-T uit die huis uit. Sy in ‘n huis in en ek betrek my eerste woonstel. En alhowel Pa-G lankal gesê het dat Klavier myne is, word hy solank ‘tydelik’ na Suster-T se huis toe geskuif.

Ek kom toe later Transvaal toe, en toe ek in my eerste huis intrek, begin ek toe flink planne beraam om Klavier se kind hiernatoe te laat kom. Want Suster-T speel nooit nie, Klavier staan net in haar sitkamer en stof opgaar so tussen al die katte deur. Want sy het op ‘n stadium 24 van die goed gehad. Hulle name en kleure en sekse en of hulle reggemaak was of nie is nie nou hier ter sprake nie.

Klavier kom toe met ‘n trek-geleentheid hiernatoe, kry sy ereplek in my huis en ek speel tog te lekker. Kom eers na ‘n klomp weke agter dat Suster-T heel stil geraak het. Bel my nie, kan nie praat as ek haar kontak nie. En ek hoor toe so verlangs by iemand dat dit iets met Klavier te doen het. Sy’t toe mos aangeneem dat posession equals the law of wat-ook-al is, totdat ek die ding kom opeis het. En daar is sy toe hoogs de bliksem in vir my vir ek weet nie hoe lank nie. Maar ons het maar een of ander tyd weer vrede gemaak en ek het nou vir Klavier. Soos wat dit my toekom. Pa-G het mos so gesê. Lank-al!

Anyhow, na so ‘n klompie jare in die eerste huis weer getrek, en Klavier kry alweer ‘n nuwe tuiste. So terloops, nog nooit weer gestem nie – en die ding klink nog steeds tog te mooi en stemmig.

Na so ‘n klompie maande in die nuwe huis, wil ek so bietjie goeters op en af skuif, en Klavier moet move. Ek kry toe sommer ses BEE-Werkers op die straat se hoek, en een mooi Somers-Saterdag-oggend kom skuif hulle die ding vir my. Tot my verdriet en lyding. Klavier het hoeveel krappe en stampmerke soos hulle hom deur plekke probeer forseer waar die ding nog nooit as te nimmer kon deur nie. Want hulle worry mos nie! Kos my later om ‘n hele skuifdeur uit te haal sodat BEE-se-kinders die ding buite-om die huis kan dra.

So hy staan na ‘n moerske gesukkel op sy nuwe plek en my stress-vlak is hoog, want as Pa-G die merke aan Klavier sien, gaan ek les opsê. Gelukkig het Pa-G dit toe nooit gesien nie, want hy is dood voor hy weer hier kon kom kuier. Dis nie gelukkig dat hy dood is nie – moenie my verkeerd verstaan nie – dis net gelukkig dat hy nie hier was en die krappe op Klavier kon sien nie. Want ek is seker dat my gat-velle sou gebrand het, ten spyte van die feit dat ek nou al mooi groot is.

So wat is die probeem nou?

Klavier se kind moet alweer geskuif word. Nadat die handbriek hier weg is, was dit weer tyd om bietjie huis reg te skuif, en Klavier moet nou na sy nuwe ereplek in die eetkamer verskuif word. Want dis net daar langs hom waar die trap-orreltjie ook eendag moet gaan staan as ek tog kan plan sien om hom hier te kry. En Klavier is nou propers vals na sy vorige trek, en ek gaan verseker nie weer BEE’s van die straat af kry nie.

So ek het al gedink en bespiegel en gewonder en gedroom. Maar plan kan ek steeds nie sien nie. Klavier weeg ‘n ton en dis nie ‘n ding wat sommer so geskuiwe wil word nie.

So kuier ‘n klomp van ons, dis nou ek, Vriend-J, Vriend-D, Vriend-A en Vriend-P gisteraand daar by Vriend-C oor ‘n wyntjie en ‘n vleisie. Sommer so buite. Want dis somer en volmaan en lekker buite. En soos gewoonlik, kom die onderwerp van Klavier se kind se trek weer onder bespreking. Want sien, een van die hoof-redes hoekom ek so hard werk daaraan om nuwe (sterk) vriende te maak, is om genoeg ouens bymekaar te kry om verdomde Klavier te kom skuif. Maar hulle wil nie byt nie. Ek meen, toe ek onlangs af was Oos-Kaap toe, het ek kliphard geskimp vir ‘n ‘verrassing’ as ek tuiskom, maar niks nie.

Moet net nie dink dat daar nie genoeg raad te gee was gisteraand nie: Soos:

- Breek die huis af en herbou dit 20 meter verder sodat Klavier dan in die eetkamer staan sonder dat hy geskuif hoef te word.
- Kry ‘n sleepwa in die afterplaas in, dra Klavier daarnatoe en ry die ding na ‘n ander plek toe. MMmm, g’n trailer of kar kan in my afterplaas inkom nie.
- Haal die hele Klavier uitmekaar en dra hom dan stuk-stuk aan. My &^##$@, weet julle hoeveel stukke ‘n Klavier het?
- Maak die huis vol water sodat Klavier kan dryf. (Hy's mos van hout gemaak) En die ander variasie, flood die hele erf sodat die Klavier al die pad buite-om kan dryf. Met minimum moeite.
- Brand die huis (en Klavier) af en eis van die versekering. Bou dan die nuwe huis met Nuwe Klavier sommer so kant en klaar op sy regte plek.
- Etc., etc., etc.. Soos die King van 'The King and I' sou sê.

So nou ja. Klavier se kind moet geskuif word. En ek is al helemal raad-op. En Klavier is vals. En Suster-T is alweer moerig vir my. Nie hierdie keer oor Klavier nie, ek weet nie hoekom nie, so dis nie eens ‘n storie vir ‘n ander keer se blog nie.

Ek moet gaan, want ek moet gaan planne beraam om Klavier te skuif...

So, tot volgende keer!

Die Lewe is 'n Lied!

2008-10-06T08:21:00.000-07:00

Ek sit nou-nou net met Vriend-C op MSN en strooi praat, sommer so op ligte trant, want die lewe is swaar genoeg om nie net altyd te moet sit en moan nie. Ek, hy, Vriend-D en miskien Vriend-L gaan vanaand daar braai, en ek moet sorg vir die poeding. Hoe dan nou anders?

In alle geval, so deur die loop van die MSN-tikkery, sê Vriend-C vir my dat hy my iets ernstig wil vra. En my hare staan onmiddellik pen-orent soos ‘n verkeerde-veer-hoender s’n, want al wanneer Vriend-C kwansuis ernstig met my wil praat, is wanneer hy wil hê dat ek met Voormalige-Vriend-X moet vrede maak, en so toegeeflik sal ek mos nie sommer wees nie. Noem dit nou maar die Familie-B se hardegatgeit, maar dis nou maar eenmaal hoe dit is.

Maar dit gaan wonder bo wonder toe nie oor Voormalige-Vriend-X nie. Vriend-C wil net hê dat ek my ietwat swaarmoedige blog van laaskeer (Bitternis) moet vervang met iets minder beswaard. En dis geen probleem nie – ek doen dit met graagte, want die lewe is mos ‘n lied. Nou wel so nou en dan bietjie noot-af (let wel, nie vals nie, net noot-af) maar nog steeds ‘n lied.

So here goes.

Ek besluit toe mos sommer so op die ingewing van die oomblik voor-verlede Maandag om vir die skoolvakansie by my ma en dogter in die Oos-Kaap te gaan kuier. Pak die Jeep (L.W. nie Moon-buggy nie, Jeep. Soos in Sahara, Wranger, Red-Rock van kleur) en sit hier af Vrydag na werk. Tot op Welkom, gaan slaap daar by Oom-J en Tannie-D oor. Sy sit padkos vir ‘n brigade in en voordag Saterdag-oggend is dit ek, die Red-Rock Jeep, die blik padkos en die lang pad. Met RSG se verskeidenheid as enigste geselskap.

Die hele land is droog en stowwerig en winderig. En dit Red-Rock Jeep se bonnet spring op en af elke keer as daar ‘n trok van voor af kom, en ek stress dat dit so gons. Laat sak toe maar later die sitplek so bietjie sodat ek nie die bonnet kan sien nie, toe gaan dit ietwat beter. Amper soos 'n volstruis wat wegkruip vir dit wat pla. En maak weer eens ‘n mental note om vir Verkoopsman-A op Rustenburg te vermaan om dit tog reg te maak met die eerste diens.

In alle geval, nou weer veilig tuis, toe sit ek sommer so en dink oor die aftelope paar dae by die familie en vriende daar onder, dis toe dat ek besluit om bietjie oor Gister, Vandag, Môre en VER van nou af te blog. Net om tog vir Vriend-C gelukkig te maak. Want as hy in ‘n sleg bui is, stink dit gewoonlik. En ek het mos maar nie ‘n pens of konstitusie vir slegte reuke nie. Maar dis alweer ‘n storie vir ‘n ander dag.

GISTER

Ek, Ma-E en Dogter-M gaan kuier toe Vrydag-aand by Oom-E en Tannie-R en die twee neefs en ons maak pot. Of liewer, Oom-E maak die pot, Tannie-R se sousbone is vroegmiddag al klaar, en ek skink die Whisky en Soda. Met baie ys. Ons kuier tog te lekker en gesels ou stukke met al die koeie wat vir die soveelste keer opgegrawe word. Dus meestal oor die dinge van GISTER. Oor Oupa-A toe hy die ou Kombi in 1959 gekoop het, en noukeurig logboek gehou het oor al hulle trippies – Oupa-A, Ouma-W en die ses kinders. Lyk my die Kombi se wiele het ook nooit stilgestaan nie, want hulle was Kaaptoe en Transvaal toe en die hele land vol. En jy sal nie glo hoe goedkoop brandstof daai dae was nie! Dit alles met die Kombi se 1300 engin. Die ou mense het seker meer geduld gehad as ek.

En ons gesels oor Ouma-W en my Pa-G en al die ander familie wat nou al lankal nie meer daar is nie.

En ek dink so by myself dat ek graag ‘n vlieg aan die muur sal wil wees om te sien hoe die klomp familie daar bo sit en stories vertel en lag en gesels en sing. En Ouma-W lag en Oupa-A bak almal poetse. En Pa-G met die konsertina speel saam met sy tweeling-broer, Oom-B met die een af vinger. Net soos gister toe hulle nog almal geleef het. Maar op hulle almal se eie manier het hulle goeie lewens gehad en dink en met trots terug aan my familie wat nou nie meer met ons is nie.

VANDAG

My Dogter-M raak verskriklik vinnig groot. En mooi. Aard verseker in die opsig na haar Pa-E. En ek is so vreeslik trots op haar en lief vir haar, dat my hart sommer so met 'n punt trek elke keer as ek net aan haar dink. En as iemand by die kantoor sou vra hoe dit met haar gaan en hoe sy nou lyk, vertel ek met die grootste-vaderskap-trots en moet ek net keer of my bril wil-wil opwasem. Dis ongelooflik hoe geseën ek is met my dogter.

En dit gaan goed met Moeder-E, sy lyk soveel beter as laas toe ek haar gesien het net na Oom-F se dood. Sy lag weer en as die garagedeur oopgemaak word om die Red-Rock Jeep uit te trek, dan is sy by. Sy’t selfs vir my Hertzoggies gebak. Regstelling: Op die blik staan: Aan Seun-E en Vriend-C. So hy moet maar sy porsie een of ander tyd kom haal.

So ek voel vandag baie gelukkig, die kuier was elke kilometer van die lang pad af Baai toe werd. En ek sien al klaar uit na die volgende keer. En die blomme wat Vriende-D en C in my kombuis op die kas gelos het lyk al te pragtig. Ek het wonderlike vriende.

MôRE

Wie weet wat die toekoms vir ons inhou? G’n mens nie. Die Famile-B se mans is nou nie juis bekend daarvoor dat hulle vreeslik oud word nie. So ek het opnuut besluit om vir NOU te lewe. Tyd met my vriende te bestee. My bes te doen op kantoor en net alles en die lewe te geniet. En om baie gou weer die lang pad aan te durf Baai toe en my famile te geniet terwyl hulle nog daar is en ek goeie gesondheid geniet.

VER VAN NOU AF

Dis nou die dag wanneer Dogter-M besluit dat sy ‘n boyfriend moet hê. Want kyk, daar sal baie meer water as wat nog ooit in die Swartkops-rivier was, in die see moet loop voordat ek my blessing daarvoor sal gee.

Ai tog. Daai dae is seker ook nie so ver van nou af nie. Want die klein snuiter (nog maar steeds Pappa-E se baba) is alreeds volgende jaar sestien. En ek wil maar nie eens daaraan dink dat een of ander jong man aan haar hand moet vat nie, nevermind om vir haar hand te vra. Dit gaan maar moeilik wees, maar ek sal maar seker moet berus. Maar ek gaan haar verseker nie help soek nie. Nie voor sy ten minste sestig is nie.

TERUG BY DIE NOU

Die poeding is nou gaar, of ek hoop altans dit is. Ek is nie so seker of dit so lekker gaan wees soos Ma-E s’n nie, want ek het gedink dit moet stywer wees as dit gaar is. So kom ons hoop maar vir die beste.

Tot volgende keer!

Bitternis

2008-09-08T06:44:00.001-07:00

Ek's nie iemand wat sommer maklik kwaad word nie. Van my pals en dalk so ‘n klompie ander mense sal dalk van my verskil, maar diep binne my (waar dit saakmaak) is ek eintlik ‘n heel rustige mens. OK, ek gaan sou nou en dan vir ‘n dag of drie in my grot in, maar normaalweg is dit nie van kwaad-wees nie. Net so bietjie sorry vir myself soos wat ek al vroeër oor geskryf het. Lees maar gerus self die storie oor ekke die Grotman.

Daar is wel so ‘n paar dinge wat my moer-meter vreeslik vinnig bitter hoog die rooi in kan laat skiet. Soos die ander dag wat ons oppad was van die Laeveld af huistoe. Op ‘n Sondagmiddag is ‘n tolhek alreeds iets wat mens se spoed letterlik en figuurlik kan breek, maar as dit nou ‘n boonop ‘n tolhek is met ‘n idioot voor by die boom wat nie geld het nie en wie se fuel-kaart by die huis is, gekombineer met ‘n attendant wat nie vir homself kan dink nie, is dit ‘n resep vir disaster. Veral wanneer ek twee karre agter hom staan met ‘n hele elle lange string nog agter my. Vra maar vir Vriende C, A en S wat saam met my in die Jeep was. Let wel, ek ry NIE met ‘n Moon-buggy nie, ek het ‘n Jeep. Sahara, Red-Rock Wrangler (twee-deur) om presies te wees. Nie ‘n flippen Moon-buggy nie!

Anyhow, nadat ek die Jeep (sien hierbo – nie ‘n Moon-buggy nie) se toeter behoorlik ingewy het so in die tou by die tolhek, en op ‘n stadium uitgeklim het om my stem daar voor in die ry te gaan dikmaak (nie dat dit enigsins gehelp het nie), is dit uiteindelik baie minute en ‘n multitude swetse later tyd dat ek kan betaal en deur-ry. En toe het die attendent nog die cheek om vir my ‘n komplimentêre Sunday-times aan te bied. Toe flip ekke behoorlik. “Los die donnerse koerant en doen eerder jou werk!”, was my minder-vriendelike en baie eksplisiete advies aan die kêrel. No room for interpretation. Met Vriende A en S agter in die Jeep se oë koeël-rond soos dinner plates is ons toe daar weg. Die Jeep se rev-counter omtrent so hoog in die rooi in eerste, tweede en derde-rat soos my moer-meter. Maar die kwaad het darem nie lank gehou nie, veral toe ek besef het dat ek net my eerste hartaanvoel op myself gaan bring.

Maar gister was ek nie kwaad nie, net so bietjie gestaan en dink oor die dinge wat verby is en so bietjie baie bitter gewees het oor ou wonde wat ek self loop staan en oopkrap het.

Sien, my egskeiding is so ‘n jaar of wat gelede afgehandel. En my eks is toe sak en pak hier weg, behalwe dat sy omtrent alles in haar hool van ‘n kamer gelos het. Insluitend klere, skoene en geskenke wat ek vir haar gekoop het toe dit nog beter tye was. Soos in lank, lank gelede. Voor die cheap wyn begin vloei het en alles verongeluk het.

Gister sê ek mos vir huishulp-P om die zozo-hut in die agterplaas te gaan oopsluit en bietjie deur die spul swart-sakke te soek vir klere en goeters van my eks wat sy (huishulp-P) wil hê. En later toe ek gaan check, sien ek watse spul goed daar eintlik is. Klere, nog bitter min gebruik. Boeke. Papiere. Van alles en nog wat. En dis toe net daar wat die bitter my oorval.

Ek betaal elke maand getrou en met baie innerlike verset my gat af aan die helfde van ons boedel wat haar na die egskeiding sou toekom. Waarvoor sy bogger-all gedoen het nie. En wat ek moer hard en lank voor gewerk het en nou net so moet weggee. Dis so bitter onregverdig. En dit wat sy het (die goeters in die zozo-hut), is vir haar so min werd dat sy nie eens ‘n SMS kon stuur om dit te kom haal nie, en moes sekerlik op een of ander manier vervang word. Met my geld.

Dit laat my wonder, is die lewe enigsins regverdig? Ek kyk gister so na die juweliers-boksie wat ek vir haar gekoop het die eerste keer toe ons Mosambiek toe was. Sy was baie bly oor die geskenk. En die rok wat sy spesiaal laat maak het toe ons getroud is. Nou 'n patetiese stuk blou lap in 'n swart weggooi-sak.

Ek weet nie wanneer presies dinge begin verkeerdgaan het nie. Al wat ek weet is dat ons lewe en kommunikasie en die verhouding soos 'n spiraal, in sirkels wat al hoe kleiner word, reguit af grond toe getuimel het. Teen ‘n stink spoed.

Ek verlekker my elke dag aan die spoed-kaartjies wat sy kry met die nuwe kar wat sy klaarblyklik gekoop het en wat in my posbus afgelewer word. Natuurlik ook die kar met my verdienste gekoop. Ek glo nie eens sy het werk nie. En gee ook nie om nie. En voel dan weer dat ek miskien verkeerd is. En was. Maar om teen drank te beklei in enige verhouding is hel. Been there, got the t-shirt.

Nou al ‘n jaar later, en ek is maar steeds baie seer en bitter, maar die lewe gaan aan. Wens net soms dit kon bietjie anders gewees het. Gelukkig het ek ‘n paar bitter goeie pals wat omgee en wat verstaan en wat ook maar almal hulle eie t-shirts het.

En ek tel alweer my blessings.

Tot volgende keer. . . .

Phone a Friend

2008-09-04T07:53:00.000-07:00

As vriend C nog eenmaal vir my vra wanneer ek dan weer blog, en nog ‘n keer die dinge waaroor ek actually wil blog op sy bladsy sit voor ek daarby kan uitkom (darem met die nodige link hierdie kant toe), dan skeur ek sowaar my tissue. Die pienke.

Ons manne ken mos van alles. Of dit nou padaanwysings, 4X4 roetes, rugby, bikes of kosmaak is, ons is eksperts. OK, darem nie helemal as dit by kosmaak kom nie. Een van daai takies wat ‘n handbriek voor uitgeknip het, net jammer dat daar altyd soveel baggage met die goed saamkom. Veral as hulle eers hulle high-heels onder jou bed maak staan het.

Anyhow, toe ek so ‘n jaar of wat gelede die handbriek laat staan het, toe is dit weer ek en die potte en die stoof en die microwave oond wat al toenter-jare gelede sy gat gesien het. Alle eer aan die ex-handbriek natuurlik.

Gaan koop spesiaal in Welkom se Game vir my ‘n mooi stel swaar-boom potte, en krap my resepteboek van ouds hier onder die stof iewers uit. En begin weer met die kosmaak storie van voor af.

Ek’s maar lui daarvoor, maar ons het nou al ‘n ruk lank die manier om op ‘n Maandag-aand saam te eet en te drink en te kuier. Sommer so ‘n klomp manne bymekaar. En ons hang uit. Voor die stoof natuurlik. En so mettertyd het hulle begin aanvaar dat ek die poeding moet en wil maak. Want ek spog mos altyd oor my ma se lekker telefoon-poeding, nasionale-poeding en natuurlik sago-poeding, waarvoor Vriend C sy neus so hoog optrek lat dit lyk of jy die ding hier after sy kop iewers kan vasbind met ‘n cable-tie.

Anyhow, maar om poeding te maak is nie aldag so maklik vir die beginner nie. Die resep moet in groot DETAIL afgeskrywe word. Want dit help nie om vir my te sê om die botter en die suiker te ‘room’ nie, want ek hou nie ‘n koei hier by die huis aan nie. Die SPCA en die bure sal hulle beskyt. Die naaste wat ek nog daaraan gekom het om koei se kind aan te hou was toe die handbriek nog hier gebly het. Maar dis dinge van die verlede.

So wil ek die betrokke aand vla maak. Lekker ou tradisionele custard. En ek besluit om my ‘Phone ‘n Friend’ opsie uit te oefen. Want sien, ek het hierdie tante in Welkom wat KEN van kook. Van terte tot vleis en van hoender tot poeding. En natuurlik vla. Of custard soos die oumense dit genoem het.

Sy gee die resep (in groot detail natuurlik) en ek skryf, sê totsiens en trek my voorskoot aan. In tipies my tradisionele styl waaroor mens nou nie juis op ‘n openbare blog uitwy nie. Dis dinge van die pad. En kry alles bymekaar, roer, gooi by, laat afkoel en doen die poeding-ding. So reg uit die boek uit.

Maar die poeding is soet. Moer soet. Kyk, ek hou van ‘n stukkie sjokolade op sy tyd, maar hierdie ene is sjokolade se oer-oupa se moer. Skoon laf van soet. Maar ek’s mos braaf en eet die ding so oor drie aande totdat daar net vir die hond so ‘n klein, klein skeppie oorbly. My ma het ons mos altyd vertel mens mors nie met kos nie en dat daar baie honger kindertjies in ander lande is. En dat hulle as kinders soggens 7 myl deur die ryp met kaal voete in die Winter moes skooltoe stap. En dat ons nie weet wat is swaarkry nie.

Nou ja, na die soet eposode sit ek toe eerder vir die volgende paar maande custard helemal uit my kop uit, totdat ek weer vir een van die Maandag-aand ekskursies opdrag kry om ietsie vir ‘sweets’ te verskaf.

En “phone weer my friend”. My tannie D in Welkom. Sy kan nie verstaan dat haar onfeilbare resep nie die vorige keer wou werk nie, en net om seker te maak ruk ek my resep uit soos wat ek dit laas afgeskrywe het. En lees vir tannie D:

“2 koppies melk”
“Ja, dis reg.”

“2 GROOT eetlepels vlapoeier”
“Nog reg, gaan aan.”

“12 koppies suiker”
“My kind, jy’s helemal bedonnerd, ek’t gesê ‘n HALF koppie suiker!!”

“O.”

Verneem gou na oom J en neef B en nig H se welstand en sê maar koebaai. Terug stoof se kant toe.

En gooi die keer 1/2 koppie suiker by en nie 12 soos 'n maand of drie gelede nie.

Sjoe, julle gaan my nie glo nie – amper so lekker soos my ma s’n. En vriend C en vriend D en wie-ook-al wat die aand kom kuier het, eet dat die spoeg so spat aan my lekker poeding.

Wys jou nou maar net. Alhoewel ons manne van alles weet moet ons maar net soms so 'n bietjie seker maak. En dan maar eerder die ‘phone a friend’ ding doen.

Ek’t gisteraand fudge gemaak. En dit was GREAT. Vandag by die kantoor het die klomp dit verorber voor jy kon sê “12 koppies”. Behalwe dat Vriendin D opgemerk het dat dit "baie soet" is. Natuurlik is dit soet! Dis fudge!! Miskien moet ek dit volgende keer eerder met sout in plaas van suiker maak; spesiaal vir haar.

Anyhow, tot volgende keer, ek moet gaan kosmaak…

Middle-age

2008-08-11T00:08:00.000-07:00

Ek’s nie presies seker wat die betekenis van die woord ‘middle-age’ is nie. Maar soos ek verstaan, is dit iets wat handbrieke bemoerd maak tussen die ouderdom van vyftien en vyf-en negentig. Beide insluitend. Party mense noem dit PMS, ander noem dit mal-koei-siekte, maar dis nou net mooi hierso wat ek heeltemal van die wa af donner. Want klaarblyklik kan mans ook middle-age kry, al is hulle nie veronderstel om van mal-koei siekte en PMS te suffer nie.

Net so ‘n vinnige definisie: Volgens Vriend-C en sy biker-pals, is ‘n handbriek daai ding wat spore trap soos ‘n mens, en as jy die dag wil lekker party saam met jou pals, los dit maar eerder tuis. Want sy sal sonder uitsondering altyd die een of ander manier kry om jou fun te spoil. Tensy jy nog nie getroud is nie, want volgens my ondervinding begin die gebriekkery sodra daai stukkie 9-karaat aan die linkerhand se vinger langs die pinkie gesteek word.

Ek’t niks teen handbrieke nie. Maar ek het twee t-shirts wat my die wêreld se ondervinding gee oor hierdie onderwerp. Korreksie, ek het die twee t-shirts weggee saam met die proses om van die twee genoemde handbrieke ontslae te raak. Maar dis ‘n lang storie vir ‘n ander dag se blog.

Anyhow.

Toe ek ‘n jong seun was, was enige iets bo veertig oud. Moer oud, inderdaad. My ma het ‘n suster gehad (sy leef nog), en ek onthou toe Suster A*** (soos wat my ma haar altyd genoem het, want die ouderdomsverskil was so hoog dat my ma uit respek nooit vir haar op haar voornaam alleen sou aanspreek nie) veertig geword het. En ons kinders het gedink dat dit nou regtig bitter oud is. Moer-oud, maar ons was nie verondersteld om dinge so eksplisiet te uiter nie. So Suster A*** is nou veertig en almal praat van hoe haar lewensjare nou fluks aanstap en hoe goed sy lyk vir haar rype ouderdom.

En die dae het gekom en die jare het gegaan en toe ek my oë weer op ‘n mooi dag uitvee, slaan ek ook mos die groot veertig. Met die verskil dat my veertig en die veertig van Suster A*** twee heel verskillende veertigs was. Want ek was nog jong en lus en jeukkerig en life has just begun. Behalwe vir die handbriek wat kronies hier en daar probeer rem waar daar ook iets te remme is.

So het nog ‘n paar jare vebygesnel, en dis toe wat ek so ‘n paar snaakse dinge begin doen wat my laat wonder of die middle-age dinges my ook nou terstond ingehaal het.

Soos:

- Maak die handbriek so net minder as ‘n jaar gelede los en gooi die ding sommer so oor die linkerskouer dat hy so ‘n slag of drie hop in die stofpad.

- Verkoop my sedan-motor (sommer nog splinter-nuut) en koop ‘n splinter nuwe 4X4 om die ooptes en die vryheid van die boendoes te gaan aandurf. En die karretjie is lekker versatile, om by my nuwe lewens-styl van nuutgevonde vryheid aan te pas.

- Oorweeg dit regtig ernstig om ‘n motorfiets te koop, ai, die peer pressure van mede-middle-agers darem… maar besluit toe nademaals dat die bogenoemde 4X4 se oop dak vir oorgenoeg vars lug sal sorg.

- En laat skiet ‘n gaatjie in my linker-oor. O donder. As ek ooit nog rede wou hê tot twyfel, hier is dit. Want terwyl ek die oorlob nog elke oggend en elke aand moet nurture met spiritus en ‘n suk watte, stress ek alreeds oor wat die familie gaan sê. Want mans doen mos nie sulke goed nie. Besluit toe maar as ek weer die lang pad via Welkom Oos-Kaap toe gaan aandurf, sal ek die ding maar uit my oor moet haal. En net hoop en bid niemand sien tog die gaatjie raak nie. Want dis mos verkeerd. Ek sal nooit vergeet hoe ek amper onterf is baie jare gelede toe ek as matriek-seun by my eerste girlfriend ‘n St Christopher hangertjie gekry het en dit die eerste keer in die openbaar voor my pa gedra het nie. Die Oubaas het net daai middag sy lewensjare met ten minste agtien verkort.

Daar is nog so ‘n paar ander dinge wat ek oorweeg, maar aangesien sommige daarvan dinge van die pad is waaroor ek ‘n ander dag gaan skrywe, kom ons laat dit maar vir eers daar.

Al wat ek weet is dat ek nou ook nou aan die verkeerde kant van veertig trek. Wat de hel die dag gaan gebeur as ek eers die half-eeu merk behaal, weet g’n drommel nie. So ons moet maar wag en kyk. Miskien ‘n tatoo. Op ‘n plek wat net spesiale mense se oë dit sal kan sien. Ek verneem dis ook ‘n teken van manlike PMS / middle-age.

Of nie?

Tot volgende keer …

Raad vir spatare

2008-08-10T21:57:00.000-07:00

Hierdie ene is eintlik een van my ma se stories, sy het dit al vir so baie mense vertel, dat ek dink dis ‘n moet dat ek dit gou met julle moet deel.

Ek was eintlik ‘n baie oulike ou seuntjie toe ek nog klein was. Met borselkop-geskeerde haartjies; my pa het sommer self eenmaal ‘n week met die hand-knipper ingelê. Short back and sides.

En so van die dreaded knipper gepraat: My pa het twee van die goed gehad. Die een was in so ‘n mooi maroon boksie, en hy kon nog gaan. Maar die ander ene was altyd in ‘n plastiek-sakkie toegedraai, en hy is gereserveer vir die dae wat ek iewers in die week stront aangejaag het. Want sien, daai knipper het nie die hare gesny nie, hy het dit uitgepluk. Van waar my pa hom in my kop ingedruk het tot uit aan die anderkant, een loutere vuurstreep van hel. OK, dit was seker nie heeltemal so erg nie, maar vir ‘n vier- of vyf-jarige outjie was daai sit op die agterstoep vir haresny met die knipper uit die plastieksakkie nooit ‘n lekker ondervinding gewees nie. En dan het die trane gewoonlik geloop en dit het my pa se moer-meter gewoonlik nog hoër laat klim.

Maar dis nie eintlik waaroor hierdie storie gaan nie.

Kyk, toe ek begin praat het, het my ouers gou agtergekom dat ek ge-lisp het. Dis nou wanneer jou tong nie mooi weet waar om homself te posisioneer om die “S”-klank te maak nie. So dan klink “S” soos “Tsh” en “Slaap” klink soos “Tslaap.” Anyhow, julle kry my drift.

Vandat ek maar kon onthou het my ma probleme met spatare gehad. Nou nie dat ek juis geweet wat presies dit beteken nie, net dat dit seker baie seer moes gewees het, en dat my ma van tyd tot tyd vir ‘n paar dae moes hospitaal toe vir ‘n spataar-operasie. En dan terugkom huistoe met verbande om haar bene en sy mag nie baie loop nie en dan was dit maklik vir my en my suster om vir haar weg te hardloop as ons stout was, want sy kon nie vir ons gevang-kry om met die ‘strap’ in te lê wanneer nodig nie.

O ja: Wanneer my ma in die hospitaal was, moes my pa natuurlik sorg dat ons iets te ete kry, en ons aandete spyskaart het dan 99% van die tyd bestaan uit peanut-butter en syrup. Want my pa het nie juis geken van kosmaak nie, dis mos hoekom my ma daar was. Wanneer sy natuurlik nie in die hospitaal was met haar spatare nie. Dan het my pa so ‘n klomp hompe brood gesny en be-botter, in die middel van die tafel neergeplak, en ons elkeen het ‘n kleinbordjie met ‘n groot lepel stroop daarin gekry. Dan so ‘n lekker fris mespunt peanut-butter daarin geroer, en dit sommer so byt-vir-byt op die brood gesmeer en ge-eet. Ten minste het ons nie met leë magies gaan slaap nie.

So gebeur dit dat my ma weer op een of ander tyd uit die hospitaal ontslaan word na een van haar spataar-operasies. Die ene verbande en pyn. Ek moes toe seker so drie of vier jaar oud gewees het, nog klein genoeg dat my ma my moes bad en aantrek.

Klaar gebad, en my ma is besig om my af te droog. En sy sukkel maar want die pyn is erg. En toe sy my bene begin afdroog, sou ek haar nie as volg attentmaak dat sy nie so rof met my moet werk nie:

“Tshoppash Mamma, my tspat-are ith baie theer”…

Dis toe net daar was my ma alle sin vir humor opsluit verloor en my kale boude met die nat waslap laat brand sodat ek dit sommer vandag nog kan voel. En ek huil en belowe dat ek dit “nooit weer tshal tshe nie”.

My ma het my net so nat en kaal in die badkamer gelos en daar uitgestorm. En ek het nog gehuil en my maar self later afgedroog en is daar uit.

Maar die een ding sal ek vir julle belowe – tot vandag toe het ek nog nooit weer enige las van my “tspat-are” gehad nie…

Tot volgende keer…

P.V.

2008-08-08T01:55:00.001-07:00

So lê ek gisteraand en dink aan die kere in my lewe wat ek nou regtig my naam loop staan en gat maak het. En hoe hierdie dinge in een of ander holte van my brein opgegaar word en die plek inneem van ander goeters wat my baie slimmer sal maak. Nie dat ek juis dom is nie. Maar ook seker nie slim genoeg nie. So die obvious aksie is om dit te laat uit! Praat daaroor, maak dit publiek en vergeet dan daarvan. En kyk hoe die IK groei.

So bietjie meer oor myself:

Ek’s mos een van daardie ouens wat glo daarin dat wanneer jy iets doen, dan doen jy dit goed en reg en na die beste van jou vermoëns, anders kan jy dit maar netsowel uitlos. So het ek myself al in ‘n krul in gespartel hier op kantoor, omdat ek glo dat as ek iets wil reg gedoen hê, dan moet ek dit maar eerder myself doen.

So het sommige van my (debateerbare) vriende oor die jare van ons vriendskap die slegte gewoonte aangekweek om my “PV” te noem. Niks met die krokodil se vinger met ‘n typo te doen nie, want ek’s g’n politikus nie. Nee. “PV“ staan vir “Paraat-Vraat”.

Want ek hou mos van lysies en reminders en ‘n netjiese lessenaar en ‘n motorhuis waar alles mooi ge-orden is en ek in die middel van die nag in die donker na iets kan vat en dit die eerste keer raak-vat.

Hierdie storie het baie jare gelede gebeur, toe ek nog ‘n jongman vars uit die skool uit was en saam met duisende ander van my soort, twee van die kosbaarste jare van my lewe as soldaat moes deurbring. Die twee jaar het gekom en gegaan, met baie bloed, sweet en trane. En nadat ons uitgeklaar het, moes ons weer twee-maal terug grens toe gaan as burgermagslede. 3 maande op ‘n keer.

En dis toe nou net waar die PV in my lewe seker maar sy oorsprong gehad het. Want sien, die dag as ek my bruin uniform aantrek, SAL dit behoorlik gestryk wees en SAL my bootse skoon wees en SAL ek so paraat wees as wat paraat maar kan wees. Soos dit ‘n goeie soldaat betaam.

Kannie meer onthou waar presies hierdie betrokke kamp was nie, maar dit was iewers in die heel Noorde van Namibië. Daardie dae was dit nog Suidwes-Afrika. En een van die offisierse wat as staandemagslede daar gestasioneer was, was ‘n Suidwes-Afrika Gebiedsmag kêrel met die naam van Majoor Smit (nie sy regte van nie).

Nou ja, Majoor Smit was een van daai offisiere wat sy sektor met ‘n ystervuis regeer het. Hy’t ‘n doodse vrees ingeboesem teenoor almal wat met hom te doen gehad het. En as hy iemand uitgevang het wat iets verkeerd gedoen het, is dié ongelukkige drommel sommer vinnig en sonder seremonie kilometers van die naaste basis afgelaai met net ‘n waterbottel, geweer en twee rondtes ammunisie. Moet dan maar self en op sy eis sy pad terugvind basis toe.

Majoor Smit was in ‘n basis gestasioneer wat as Fox-Fox bekendgestaan het. Nou as enige persoon (maak nie saak of dit ‘n troep, onder-offisier of offisier was nie) aan Fox-Fox sou gaan besoek aflê (iets wat mens by default soos die pes vermy het), was daar ‘n hele boek vol reëls wat nougeset nagevolg sou word. Soos in jy SAL jou voertuig buite die basis parkeer. En jy SAL behoorlike marsjeer, arms skouer-hoogte en jou wapen behoorlik aan jou sy. En jy SAL enige offisier behoorlik salueer. Ens. ens. ens.

Ek-self was as onderoffisier so ‘n klompie kilometers van Fox-Fox af in ‘n ander basis gestasioneer. En een betrokke dag gee my bevelvoerder vir my ‘n opdrag om ‘n sein per hand aan Majoor Smit te gaan oorhandig. Seker gedink ek sal ‘n goeie indruk daar gaan maak. Hoe dan nou anders?

Ek’t spesiale aandag gegee aan my uniform, my bootse was blink en my knope almal behoorlik vas. So vat een van ons drywers my Fox-Fox toe met ‘n Buffel.

Daar aangekom is die Buffel buite die hek parkeer, ek is daar af en begin toe die lang marsjeer na die Ops-Kamer toe. Wat ek nou ook nie helemal seker is van waar presies dit is nie.

Soos ek vroeër genoem het, die basis het behoort aan die Suidwes-Afrika Gebiedsmag. Presies dielde rangstuktuur as hulle Suid-Afrikaanse eweknieë, maar die rang-kentekens was so bietjie anders en mens moes altyd baie mooi kyk om die range van mekaar te onderskei. Maar ten minste het ‘n korporaal nog steeds twee strepe gehad, ‘n luitenant een of twee sterretjies op die skouer en die majoor een kasteel. Ensovoorts. Maar soos ek sê, mens moes maar mooi kyk om nie ‘n dalk ‘n fout te maak nie.

Anyhow, daar is ek toe aan’t marsjeer op soek na iemand wat my kan wys waar om Majoor Smit in die hande te kry. Loop en swaai die regter-arm mooi skouer-hoog, druk af op die duim. Maag in, bors uit. Geweer netjies geskouer. Soos wat dit nou ‘n ordentlike paraatvraat korporaal betaam.

So ‘n paar honderd meter in die basis in, sien ek ‘n Swa-Gebiedsmag 2e luitenant onder ‘n boom staan en rook. Sommer so slapperig lê die ou so half teen die boom. En ek dink by myself dat as Majoor Smit hom so sou sien sou daar net stront wees. Hoe dan nou anders?

Maar ek laat my nie van stryk bring nie. Ek wyk so effens af, en marsjeer reg op die luitenant af. Maak ‘n halt voor hom dat die naaste tent tril soos wat ek my boot se hak in die grond inkap. Salueer, o, so pragtig. Die donnerse luitenant salueer nie eens terug nie, maar ek laat my nie van stryk bring nie:

“Goeiemôre, Luitenant!” groet ek. “Ek is Korporaal XXX van Golf-Fox, en ek is dringend op soek na Majoor Smit!”

Die luitenant se oë trek op skrefies en die antwoord kom sag, snedig en venynig tussen sy saamgeperste lippe deur:
“Goeiemôre, Korporaal… Ek IS Majoor Smit. Nou f@k jy uit my basis uit, f@k terug na waarvandaan jy kom en volgende keer ken jy ons rangstruktuur behoorlik!…”

My gesig is bloed-bloedrooi. Omkeer, marsjeer, terug na die Buffel toe wat voor die hek wag. En kannie glo dat ek die fout kon maak om die majoor se kasteel op die skouer te verwar met ‘n luitenant se sterretjie nie. Die donnerse Swa-Gebiedsmag !

As ek aan van die most embarresing moments van my lewe moet dink – ek is seker hierdie ene sal ten minste in die top-5 wees!

Tot volgende keer…

Kalkoenstories

2008-08-05T10:43:00.001-07:00

Met vriende soos wat ek het, het g’n normale mens ook vyande nodig nie.

En verskoon maar dat hierdie ene is in Afrikaans is. Want soms is dit net lekkerder om ‘n goeie storie in jou eie moedertaal te vertel. Amper so lekker soos Ma se Krismis-dinner. Met die sousboontjies, skaapboud, sago-poeding en die kalkoen. Ja, die ewige, gewraakte, verdagte kalkoen.

So ‘n klompie van ons enkellopende pelle het mos die manier om op ‘n Maandag-aand koppe en hande en bestanddele bymekaar te sit om saam kos te maak, musiek te luister, “AF” op DSTV te kyk en sommer net lekker te eet, drink en te gesels. En om dan op‘n Dinsdag-oggend gewoonlik met rooi skreef-ogies en ‘n effense hoofpyn die res van die week te gaan aandurf.

Nou ja, so ‘n week of wat gelede gesels ek en Vriend-C oor die gevriesde kalkoen wat hy nou al vir hoe lank al in sy slaghuis se vrieskas bêre, en hoe dit nou hoog tyd raak vir ons om die ding aan te tree vir ‘n behoorlike Maandag-aand feesmaal. Bogger die Amerikaners se “Thanksgiving” dinners, hulle het nog-nie gesien hoe maak ‘n paar gesonde Boerseuns daai groot voël gaar nie.

So gesê en sommer dadelik so gemaak ook. Want nie alles in ons lewens word in detail beplan en oorweeg en oordink en oor beswym nie, ons wil daai kalkoen eet en bitter vinnig ook. En Vriend-C gee toe oor die naweek die ding vir my, mooi toegebind in ‘n blou dra-sakkie, lekker hard-gevries, met die instruksie dat ek hom solank in my eie vrieskas moet sit terwyl hy nog so ‘n paar honger enkellopende ouens soek wat Maandag-aand kan kom aansit vir die feesmaal van die jaar. Want ek sal die ding moet gaarmaak – want Vriend-C het nie ‘n oond nie.

Ek dink hy het die gevleulde gevaarte vir my laas Saterdag-aand gegee, want hier in die vroeë Sondag môre-ure raak ek wakker en ek wonder of die ding nog in my kar is en of ek hom sy ere-plekkie in die vrieskas gegee het. Want sien, die wyntjie waarmee ek die Saterdag-aand agter my blad huistoe gery het, het my korttermyn-geheue ook so ‘n klein bietjie nadelig aangetas. Anyhow, ek is hier in die middel van die nag op, streak sommer so in my slaap-kabaai (lees geboortepak – hoe dan nou anders) kombuis toe en gaan loer in die vrieskas. G’n probleem nie. Kalkoen se kind is styf en koud soos dit ‘n behoorlike dooi kalkoen betaam.

Sondag het gekom en gegaan en hier teen laatmiddag kom die SMS van Vriend-C deur: “Ontvries die kalkoen vir môre-aand, sal weer met jou praat.”

Maandag-oggend het ek nog nie eens my tande geborsel of die slaap uit my oë gewas nie, of kalkoen se kind is vanuit sy koue lê-plek na die opwasbak verskuif, sodat hy deur die loop van die dag behoorlik kan ontdooi vir die aand se groot kook. Dis nou gister gewees.

By die werk aangekom, bel ek eers gou my tante in Welkom, sy KEN mos van kook, en kalkoen se kind se resep sal sy gewis hê.

Gou uitgevra na die oom en die kinders en die nefies en die tefies se welstand, toe die groot vraag van hoe om geveerde vriend lekker voor te berei. Want sien, hoender ken ek van. Maar kalkoen is darem so ietwat nader aan volstruis se grote as ek so aan die toegebinde pakkie dink wat op die wasbak lê en ontdooi.

En net hier bliksem die paw-paw teen die fan vas. Want my tante is van mening dat kalkoen se kind ten minste 4 tot 6 ure se behoorlike baktyd nodig het. En die rukkie wat ek die aand opsygesit het vir die groot kook, gaan beslis nie lank genoeg wees nie.

Maar Boer maak mos ‘n plan, en met ‘n vinnige wit leuntjie teenoor die klomp by die kantoor is ek in die kar en oppad huis toe. En sommer so met die intrap by die huis die voorskoot omgehang, hande gewas en toe vir kalkoen-kind van sy plastiese omhulsel begin verlos. Maar die ding is toe nog so ietwat gevries, en sommer so onder die lou-warm water, begin ek die proses om die ding ordentlik te was (volgens my tante se instruksies) en dan ook sommer om die laaste ys te laat weg-smelt.

Maar iets wil mos nou al vir my verdag lyk. Hoe verder ek die kalkoen ontvries, hoe platter lyk hy vir my en hoe minder lyk hy na hoender se kind. Want ek ken van hoenders. Maar nie so baie van kalkoen nie – maar ten minste behoort daar darem ‘n tipe van ooreenkoms te wees. After all, hulle is tog voëls van eenderste vere.

Spring op die foon na Vriend-C toe. “Jong, is jy seker dis ‘n kalkoen die?”

“Natuurlik is dit! Was hy in die sakkie met die handvatsel?”

“Ja, maar ek het hom klaar uitgehaal.”

“Nou ja, gaan jy maar aan met die voorbereiding. Ons sien julle later.”

Terug kombuis toe en voort met die taak op hande.

Maar nou moet julle ook verstaan dat my maag gladnie van die sterkste is nie. Dit vat g’n baie om my te laat gans-taal praat nie. En ook voor jy nog kan sê ”kalkoen”, begin ek voel dat dit tyd is om eers met George daar in die badkamer te gaan praat. En ek maak toe sommer ook so.

Klaar daarmee, gesig en bril gewas, terug kombuis toe. Voort met die groot taak op hande.

Maar kalkoen wil steeds nie soos kalkoen lyk nie. Pure plat en vaal en vetterig en stink. En ek hol eers weer badkamer toe.

Bel weer vir Vriend-C. Ek is so naar dat jy met my kan toor, en kom ooreen om gou vir hom ‘n foto sommer so met die selfoon te neem en aan te stuur. Sodat hy kan opinie lewer van waar ek nou weer aangejaag het. Want as iets mos verkeerdgaan is dit my skuld. Altyd.

Neem foto. Hol badkamer toe. Maak dit net-net. Praat met George. Stuur MMS. In presies daai volgorde.

My selfoon lui. Maar Vriend-C lag so dat ek just about nie kan hoor wat hy sê nie.

So tussen die lag deur, verneem ek dat daar so ‘n klein foutjie ingesluip het. Hy is BAIE JAMMER. Maar hy het per ongeluk vir my die sak met die gevrieste vark-vet gegee wat hulle nog moes maal vir die boerewors. En ek probeer my bes om kalkoen daaruit te prakseer.

Ek wil nog kwaad-raak. Swets ‘n paar keer so tussen die naarheid deur en om die vrede te bewaar, belowe Vriend-C my dat hy gou twee gaar hoenders sal koop op-pad hiernatoe. Want Einstein en ons twee pals van Pretoria is oppad.

Ons ete het toe goed afgeloop. Lekker gekuier, lekker gedrink, lekker dinge van die pad herleef. Soos altyd. En met die kalkoen-vark veilig in die asblik toegebind, het ek enige voornemens om ooit in my lewe weer kalkoen gaar te maak bitter ver uit my toekoms-beplanning verwyder.

Behalwe dat Vriend-C die eintlike regte gevrieste kalkoen (so sê hy) vir my mooi toegebind in ‘n blou plastiek-sakkie gebring en in my vrieskas gesit het!

Tot volgende keer…

The blue Tombi

2008-08-03T22:48:00.001-07:00

Anyone who were around in the town of Uitenhage where I grew up in the seventies will probably remember the old blue Volkswagen Kombi. CCN 27. It was my granddad’s first ever new vehicle, and he bought it out of the box from the Volkswagen dealer in Uitenhage when it was manufactured in 1959. Dark blue, small window at the back, split wind-screen. Maximum speed, 70 miles per hour. And no flickers. It had those little lighted semaphore-signals at the sides to show the driver’s intent to turn. The heavy body and the eleven-hundred CC engine didn’t make it the ultimate mean speed-machine, but it was a comfortable way of transport for granddad, grandma and the 6 kids.

So in 1968 when my granddad passed away, my dad bought the Kombi from my grandmother for something like R100. A whole lot of money at the time. I recall our first attempt to take the Kombi on the road just a couple of days after my dad got it. We were going to drive to my dad’s doctor in Humansdorp, something like 50 km away. Just out of Uitenhage, with the wind blowing like it can just blow in the Eastern-Cape, the constant fight to keep the Kombi in the road was just too much for my dad, and he turned around to go and get the other car. I think it was still the old 6-cylinder 1948 model Dodge.

Later my mom got her learners license and my dad had to teach her how to drive. With the Kombi off course. My dad was not known for too much patience, and after work on a week day the family will all get into the Kombi, my mom with a patch of lipstick for the grand occasion, already all stressed out, my sister and me, and off course my dad. He will drive somewhere to the outskirts of Uitenhage where they were building roads for new residential developments, and once out of sight of all other cars and pedestrians, my mom will move over the driver’s side. And my sister and myself will go and sit right at the back, on the engine compartment.

We had two of these hand-puppets, Dagwood and Blondie. Mine was Dagwood, my sister’s Blondie. And as my dad taught my mom too drive in the front, Dagwood will teach Blondie to drive at the back of the Kombi.

The biggest frustration for my mom must have been to practice ad finitum to pull away with the Kombi on a bad gravel road without any two stones moving under the wheels. Or without the Kombi moving back a millimetre when she let the clutch out on an incline of massive proportions. And she wasn’t allowed to use the hand-brake – because my dad was of the opinion that excessive use of it will wear out the cable. So after endless unsuccessful repetitions my dad’s patience will wear thin, his instructive volume and tone will go higher and Dagwood at the back will replicate.

The result: My dad furious. My mom in tears. Dagwood steaming and shouting, Blondie near hysterical.

And my mom wanted to give up her intent to learn to drive and my dad won’t allow her to give up. And divorce lurking on the horizon with every driving lesson gone by.

My mom eventually got her license and the red letter “L” was removed from the rear window. And this was more or less the time when the legend of the blue Kombi was born in Uitenhage.

Because my mom will take us to school in the morning and on her way have a whole route of picking up kids along the way. A whole Kombi-bus-load of them. And in the afternoons, about 15 minutes before the school bell rang, the blue Kombi was waiting outside for the route back home. All the kids running to get a good seat (first come, first serve), and my sister and me off course having the usual fight of who sits in front.

This carried on for years, and even when we went to high-school. The blue Kombi was always ready at it’s post with my mom behind the steering wheel.

Many years later, when my daughter was born and started to talk, I loved to take her for a ride in the Blue Kombi when I visited my folks in Uitenhage. But she could never say “Kombi”, she called it the “Tombi”. So the following conversation will take place a number of times every time we went for a drive:

Me: “Say KOMBI”.

She: “TOMBI”.

Me: “No, KOMBI”.

She: “TOMBI”.

Me: “Say K”.

She: “K”.

Me: “Now say K-K-K”.

She: “K-K-K”.

Me: “Now say K-K-K-Kombi”.

She: “K-K-K-TOMBI”.

I will never forget that precious little face and the concentration on her face. And all of a sudden, one day, the Tombi became the Kombi. And my little baby grew up. And I’m getting old.

The Blue Kombi is still on the road. After my dad passed away, I gave it to my cousin in Lichtenburg, who always wanted the Kombi. And I want to go and visit him one of these days to just go and remember the days of long since gone. And to smell the old upholstery and listen to the ever so familiar engine noise from the back. And to remember the times when the Kombi was still a Tombi in the eyes of my little girl.

Until next time!

Can you remember?

2008-08-01T08:35:00.001-07:00

I’m getting more and more concerned about myself and my age and my constant thoughts. Because my intent with this blog (originally), was to chat about things that happen. Like in now. Like work in progress or completed a day or two ago. At most.

But for some or other weird reason, this is not the way things are panning out.

When I was a young boy, it seemed as if the grown-ups were forever stuck in their own pasts. They must have had the best times ever, because all you ever heard (when you were allowed to be in their company) was “Can you remember …?” And then they will talk and laugh and contemplate and analyse. Ad infinitum. And sometimes the kids were told to go and play outside. And a minute later everyone was pissing themselves laughing. My first impression of dirty jokes. Obviously not fit for consumption by little kiddy ears.

And nowadays, and especially since I started with this blog, I find myself in this rememberance boat more and more. OK, always. I seem to be constantly writing down thoughts of things that happened many moons ago. Maybe my daughter also think that I’m old. Hopefully she'll only read this one day when she's also old. Then she will also remember. Like her old dad.

One of the things that I’ll probably remember until the day that I die, is the occasion when my sister (just over than a year older than me) wanted to touch the “griel-griel”. And my pure intention and eagerness to help her with this little task.

Let me tell you about this:

Since before I can remember, my dad and mom worked in the garden for many week-end hours to get the grass growing and the yard cleaned. Those were the days before petrol or electric lawnmowers. My dad had one of these state of the art manual models that worked with sheer man-power. As you pushed it through the grass, a steel blade in front will turn and cut the grass. Then someone follows behind with the rake and the wheelbarrow to pick up the freshly cut grass.

OK. To me and my 6-year old sister, my dad cutting the grass on a hot summer-evening was sheer joy. Not because we were of too much help with picking up the loose grass, but mainly because this was a time to play outside until long after dark. Because my dad generally cut the grass in the early evenings, otherwise it was too hot outside.

For some or other reason, we referred to the steel rotating blade of the lawn-mower as the “griel-griel.” (Don’t try and Google for this word, you won’t find it.)

So this particular evening we were playing and my dad was pushing the lawnmower around and my mom was bringing cold-drinks and helping here and there where she could. At some stage, my dad went inside to go and take a break or have a smoke. And my sister and me were admiring the lawnmower. And this must have been more or less the time that she expressed the wish to feel what the “griel-griel” felt like. And like a well-mannered and understanding 5-year old younger brother, I fully supported her wish. I told her to go ahead and touch it. Because my mom and my dad were not in sight and I could distinctly remember numerous previous warnings from them to always remain clear of that dangerous thing.

So my sister kneeled in front of the blade, and I assumed the ever-so-important driving-position at the back. And she touched the “griel-griel”. And I applied the necessary pressure at the other side to make the “griel-griel” turn.

Wrong move.

With a hellish scream and blood pouring from the now empty space where her fingernail used to be just seconds before, she made me (and anyone within a three mile radius) aware in no uncertain 6-year old terms that things have just gone dramatically wrong. My sentiment was that it was her own mistake and that she should have known of better. After all, she was 6 years old and much wiser than me at 5. And just shut up before my mom and dad realised that there was a little medical 'situation'. But, since her ability to be reasonable completely vanished into thin air - together with her evasive fingernail, I considered it a great tactical move to go and hide somewhere in the dark behind a tree, because with all her fussing, my parents would definitely very soon rush out to see what was wrong.

Exactly.

My mom nearly fainted when she saw all the blood. But somehow she and my dad managed to get my still-hysterically-screaming (overreacting) sister to the bathroom. And when the dire medical crisis was over and near-death avoided and her side of the story told, I was called. Or summoned. Or commanded. Call it whatever you want. I distinctly remember that the search excercise ended with someone pulling me (pretty hard-handily mind you) from behind my supposed safe and dark tree-sanctuary.

I tried my best to explain what happened, but my mom could not understand my side of the story. Or didn’t want to. So I quickly changed strategy and promised that I will never do it again. Never, never, never. But in vain. The ‘strap’ was removed from it’s hook behind the kitchen door.

I still remember my sore little 5-year old white bum with the red stripes on it. And my utter disgust at the unfairness of life, because my sister was as much guilty as I was, and she didn’t get a hiding with the strap. Because she was in pain. And she was missing a nail. Big deal! Shame. Crap! Unfair!

I’m sure that if I would ask my sister today whether she still remembered the two of us and the darn “griel-griel” of more than 40 years ago, she will not hesitate. Because the pain and the play and the laugh and the cry was just a normal part of growing up.

And I can still remember it.

Until next time!

Golden Notes

2008-07-31T08:15:00.001-07:00

I’m supposed to be working, but my mind is very far from what I have to do right now. After all, I just got home and home is a place to relax and to invest some quality time in yourself! Even when you use the time to take some steps back into memory lane.

I just had an MSN conversation with a friend and somehow we started talking musical instruments. So I took a picture of one of my concertinas (I own two Wheatstone 3 3/4 rows) and another picture of an ancient accordion – the origin of the piano-accordion as we know it today. And then we started talking music and instruments, and I started thinking of the golden notes when I grew up.

I was raised in a house with music, and my dad had an old box guitar which he once or twice in a month removed from its weathered case and played for me and my sister and my mom. And then he will pick some songs, and we will all embrace the sounds and enjoy the music and sing along until late on a Saturday-evening.

When I was about 6 years old, I was allowed to play on my dad’s “trap-orreltjie” for the first time. I don’t have a clue what you call that in English, but in essence it's a very old organ that you have to pump with your feet to generate the wind that makes it play. I think it belonged to my dad’s grandmother on the farm when he was a child and he ended up getting it after they passed away. It was always just a part of our living room in Uitenhage.

Anyhow, my dad taught me how to play one song with one finger, the right hand index finger. Later a single note on the left hand side were added and there my love for music was born.

In 1972, my dad bought a piano and my sister and myself had to take piano lessons. But until today I can’t read notes, and in standard 6, I gave it up, because guys who played piano was regarded as softies. Today I wish that I’ve never given in to that peer pressure. But it’s a huge embarrassment when you are a teenager to be called a softy because of your love for music.

Anyhow, my dad always wanted a concertina. He learned to play when he was a young chap, but never owned his own instrument. So one day, he saw this secondhand Wheatstone in excellent condition at Bothners, the music shop in Port Elizabeth. For a very good price. I will never forget my mom’s expression of horror when he brought it home that evening. She was furious because of all the money he paid for his precious little squash-box. We always had food and clothes and a hcar and a house and what-ever, but my mom was just not happy with him for buying such an item of luxury.

If my dad hadn’t bought that concertina, I don’t know what he would have done with his leisure hours. Because he practiced and played and loved that little concertina with a huge, huge passion for the instrument and the music he created with it. Whenever our family had a get-together, my dad was there with the concertina and I had to play the guitar with him.

Even when I got older and moved out of the house, the one thing that made my dad the happiest, was when he played the concertina and I played rhythm-guitar with him. Which I hated off course when I was in school, but once grown-up, I realized that this was actually the moments when I could really spend quality time with my dad.

I miss the sound of his endless hours of practicing and trying and mistakes and then at long last getting it right somewhere in the wee hours of the morning. After he passed away, I inherited two of his Wheatstones. This in addition to the one that he “borrowed” to me many years ago. Somehow it just doesn’t feel the same to play without him forever criticizing me - even over the phone some evenings when he phoned me with “Can you play that song already? You must practice lots more!!”. Because music and specifically the concertina was the one single thing that really bonded me and my dad.

The little “trap-orreltjie” is still in my mom’s house in Uitenhage. It now belongs to me, but I’m so scared something will happen to it when I try to move it to my house here in Gauteng. So I keep on postponing any plans to get it back here.

I hope that my dad is somewhere in a part of heaven where there is ample time for his music and his love for sharing it with whoever wishes to listen.

Because those golden notes that he always created were what made him my very, very special dad. . . . .

Until next time…

Of Men and Caves...

2008-07-31T03:10:00.000-07:00

Thank God, I don’t suffer from depression.

But sometimes, not all that often, mind you, I tend to go into a bit of a cave-mode. I want to be ignored, yet I crave attention. And when I get it, I don’t want it. And I retract even a little deeper into the dark black of my cave’s desolation.

So then I don’t want anyone to notice me. And when they don’t notice me, I hate myself and them and the whole wide world. And when they do notice me, I want them to look the other way. Just leave me alone!

Complex? Not really.

Some may even call it a mild (and usually short-lived) form of depression, I just call it my Cave-mode. OK, a buddy of mine accurately diagnosed it. As if he knows anything about the human mind and soul. Maybe he does. He probably don't. But he still insists in calling me his Cave-man friend.

Like this particular Sunday-morning (not very long after my second divorce) when I woke up. All nice and shiny and chirpy. Beautiful summer-morning when the last thing you want to do is to sit at home alone. We had some outing or breakfast with the bikes and the beach-buggy planned, and I was really looking forward to it. Friends and sunshine and the blue sky and a beer or two.

Life’s a breeze.

So I get into the car to go and pick up the maid, who can’t work for me on any other day than the Good Lord’s intended day of rest. She’s not there. On my way back, she sends me a text message that she will not be working today.

The sun is still shining, the sky is blue and it’s good to be alive. I notice an ever-so-light breeze picking up and playing with the leaves at the side of the road.

Get home, just want to get ready for our day out when I remember that the washing machine needs to be relieved from it’s load, now all clean and wet and ready to be hung out. So I take it out, trip over my own two feet and drop the bundle on the dirty laundry floor. Stomp on the washing and curse some not-to-be published insults at the brown shoe-marks all over the white shirt that I wanted to wear to a cocktail function the very next evening.

The sun is hardly shining, some dark, relentless clouds are beginning to obstruct most of the sky.

Get the washing outside on the line, decide to quickly clean the laundry floor. Busy with that, I accidentally overturn a half-full 25 litre bucket of white paint. And the bucket was not closed properly.

You guessed correctly…

The sun is gone, the sky is pitch-black and the birds have emigrated to where-ever birds go when they need to get away. And life’s a bitch. A really bad and ugly and monstrous bitch.

Clean the laundry floor. Hop onto MSN and tell my buddy that I will NOT be joining them after all. Don’t ask questions, don’t expect any answers.

I’m in my Cave-mode.

Deep and dark and formidable.

Got into bed. Slept the rest of the day wondering what my mates were up to. When they phoned me, I didn’t pick it up. Just leave me the hell alone!!

The next day and for most of the week, I’m still in mega-ignore Cave-man mode.

The next week end, my buddy (with his usual wealth of understanding and compassion and the usual dosage of sarcasm) sent me an SMS to join them on the breakfast-run. Or not. My call. And I thought “Stuff this” and I was there in a flash. He shook my hand with a mighty Grin and said:

“Greetings, at least you’re saving me a lot of money.”

“Why?” I asked.

“Because it would have cost a lot of moolah to go and see that show ‘Greet the Cave-man’. And I’m doing it right now for free!!”.

I couldn’t help it, I just had to laugh. I shook his hand and I hopped out of my cave and life was good.

The sun is shining brightly, the sky is blue and it’s SO good to be alive.

It’s great to have friends who understand.

Until next time…

Cowboys don't Cry

2008-07-30T08:17:00.000-07:00

I’m sitting at my PC and today my eyes are wet. With tears. Which is a problem in it’s own right, because I might have told you that I grew up in a pretty conservative Afrikaans family. Where the man is the head of the house and men don't cry. Never. Or at least not where anyone may see him.

I only saw my dad with tears in his eyes on two occasions. The first time when I was still a little boy of about 6 years old. And the telephone rang one evening and we got the news that my granddad just passed away. He was in hospital, I think with some heart-related problem. And ironically, he was reaching for his pipe and lighter on the bedside cupboard when the blood clot caused his death.

The second time was many years later, again with the death of a family member. This time my dads twin brother. I happened to be in the Eastern Cape at the time, and when I got the news that it was not going well with my uncle, I left for their house immediately. But got there just minutes too late. My dad was there. The one person that he knew even from before they were born, just passed away. And my dad cried.

So maybe I’m a little different. But generally only when in my own company. A sad (or happy) moment in a movie will cause me to wipe my eyes a little. And I feel guilty. Because of that I’m less of a man? I don’t think so.

The one evening that I will remember for the rest of my life is the night when I got home from work and the house was empty. My wife (at the time) and my daughter were gone. Back to where she grew up. And I was alone. All the years of arguing and unhappiness forgotten for the briefest of moments. And my little baby girl, not even 2 years old at the time, no longer part of my life. I got into the car and I just drove. Fortunately I wasn’t pulled over along the way, I’m sure that I would have been locked up. I was sobbing and crying and flushed with emotion.

And the other time was when I got a call very early on a Saturday-morning, September 2005. My dad's younger brother with the news that my dad just died. And later, when I stood in front of his open coffin, I just cried and cried and cried. I wonder if he realised how my heart hurt. I'm sure he didn't mind.

So why am I so sad today?

A friend told me to read the story of ‘Poplap’ here. It's also a blog. It’s in Afrikaans, if you can understand the language, go and spend some time there. It’s worth it. And on that same page is a link to the story of Eliot. If you have sound, it’s worth every minute of the just over 6 that the video runs. And I feel for that family. And for that little baby. And I'm thinking of my daughter, now a teenager and my dad who'm I'll never see again. And my friends and the people who love me.

When you've read the above and listened to the Eliot video, please tell me: Are Cowboys still not allowed to cry?

I think they are.

Until next time.

In the beginning…

2008-07-28T03:26:00.001-07:00

I thought I was going to be the first one to start off my blog like this, but apparently not.

OK, so I’m no longer unique, but what you are about to read here is all about my life. The one of a mass of South African Boertjies with a lot to say and not all that much time to say it…

So here goes:

When Maria (Sound of Music) sang the following to the von Trap kids, she obviously had to start somewhere. My intent exactly:

"Let's start at the very beginning, a very good place to start... When you read you begin with A, B, C.... when you sing you begin with DO, RE, MI...."

And I’ll add to the above: “When you Blog you begin with A, B, C…”

Do I still have your attention? No? Great, at least I’m not wasting your time;
Yip? Also Great, keep on reading, you may recognise yourself somewhere…

About me:

Middle-aged South African guy, one of those average ones living next door. Have a job, have a car, have a few good friends. No wife, no relationships. Because I treasure my own sanity. Been there, twice. Got no T-shirts, I gave all of those up with the last divorce. Have a sense of humour. Until you make jokes about me. Then I go “away”. My friends call it the “Cave mode”. But more about that later.

Beautiful teenage daughter, living with my first X just over a thousand kilometres away. At least I talk to her often. But often is not often enough in this case.

Why a blog?

In my profession I eat, drink, sleep and live Internet. Was one of those junkies who had my own homepage way back in 1996 when the net was just beginning to happen in SA. The slow, big unknown. So I had a blog in this space just over a year ago, but since the theme was of a depressing nature (divorce, lawyers and giving out lots of good money, and my T-shirts), I decided to hit “delete” and start afresh.

Want more? Well, you’ll just have to come back every now and then, or even better, just subscribe to updates from this space. Because I will try and make time to entertain myself here. And hopefully entertain you in the process…..

See you next time… When I really get stuck at the very beginning…